«Άμοιρο παιδί» κι η πένα του Γιάννη Νικολούδη!

Ήταν ένα βράδυ καλοκαιριού όταν έμαθα για την ύπαρξη του Γιάννη Νικολούδη και για το βιβλίο που μου κράτησε συντροφιά τις προηγούμενες μέρες. Ένα βιβλίο που δεν έχει σκοπό να ευχαριστήσει αυτόν που θα το διαβάσει μα κυρίως να τον προβληματίσει.

Η ζωή ενός νέου, που ζει εις βάρος των υπολοίπων, παρουσιάζεται σε μορφή μονολόγου. Τα χρόνια του στην Αθήνα, οι εξαρτήσεις κι η φυγή του στην Κρήτη για σωφρονισμό. Η προσπάθειά του να απαγκιστρωθεί, να δείξει ότι μπορεί να τα βγάλει πέρα μόνος του. Η εξάρτησή του στο χόρτο, η εμμονή με τις ασθένειες. Ο νους ενός ανθρώπου διαταραγμένου που δεν παύει να προκαλεί θλίψη σε όποιον βρεθεί δίπλα του.

Ο Γιάννης Νικολούδης είναι ένας ταλαντούχος νέος συγγραφέας. Κατάφερε να γράψει και να εκδώσει ένα ψυχογράφημα ανάλαφρο και τόσο βαρύ συνάμα. Μιλάει για όλα όσα ταλαιπωρούν τους νέους των ημερών μας. Την ροπή στην παθογένεια και τη σαθρότητα των κοινωνιών μας. Τονίζει τη μάστιγα της εποχής, και κυρίως, την ανικανότητα μας να σπάσουμε τα δεσμά, να αφήσουμε το κανονικό, να γλυτώσουμε από τις εξαρτήσεις που μας προσφέρουν το ευκαιριακό και την εντύπωση ότι για κάποιες στιγμές γλυτώνουμε από την ανεπάρκειά μας. Κατάφερε να γράψει μια εξομολόγηση που αν κανείς την κόψει και την ράψει ανάλογα θα δει στις σελίδες, αυτές, μέσα να σχηματίζεται το δικό του εγώ.

Με χαροποίησε το γεγονός ότι ήταν ένα βιβλίο καλογραμμένο. Δύσκολα βρίσκεις πλέον κάποιο που να έχει μια ποιότητα στις αράδες του. Στην αρχή μου φάνηκε ελάχιστα κουραστικό. Ημερολογιακό θα έλεγα. Μου θύμισε την εποχή που διάβαζα «Το ημερολόγιο της Άννας Φρανκ». Γρήγορα εγκατέλειψα την εντύπωση αυτή. Έγινε η προέκταση του χεριού μου. Σε κάθε ευκαιρία, αρκεί να μου δινόταν έστω κι ένα τετραγωνικό να σταθώ όρθιος χωρίς να κινούμε και να καταφέρω να το κρατήσω στα χέρια μου.

Ήταν στενάχωρο βιβλίο. Μα το χαρούμενο συνήθως δεν είναι αληθινό. Έβγαζε μια ειλικρίνεια. Μια θλίψη, που κατάφερνε να σε περιβάλλει, να σταθεί απέναντι σου και να σε επηρεάσει μέχρι ενός σημείου. Θλιβερό, όχι όμως ψυχοπλακωτικό. Ατμοσφαιρικό θα έλεγα. Τόσο που να κάνεις κεφάλι.

Ο Γιάννης έγραψε ένα θαυμαστό βιβλίο. Επιβεβαίωσε τις φήμες για το ταλέντο του. Βγήκε με το κεφάλι ψηλά στο στίβο των λέξεων. Αρνήθηκε την πρωτιά –δυστυχώς τέτοια βιβλία δεν είναι προορισμένα για best seller, μιας και δεν είναι σαχλά. Ρίχτηκε γυμνός σε μια μάχη με μόνο σύμμαχο  τις λέξεις. Τελικά τα κατάφερε.

Κι αν με ρωτάς. Η ελπίδα σου ξεπέρασε κάθε προσδοκία φίλτατε Γιάννη. Τα λέμε στα Χανιά.