Η Μανίνα είναι ένα ιδιαίτερο δείγμα συγγραφέα. Όχι ότι ως άνθρωπος είναι συνηθισμένη. Έχει μια αμεσότητα σχεδόν αφοπλιστική. Κεντρίζει το ενδιαφέρον είτε μιλάει, είτε γράφει. Σου δίνει κίνητρα και ταυτόχρονα σε κλοτσάει να πας στον πάτο, που τόλμησες να φαντασιωθείς. Δεν λεπτολογεί. Πετάει ένα «γουατέβα» και καθάρισε. Μην της ζητήσεις να ασχοληθεί με κάτι πρακτικό. Να κάνει ένα ποστ στο facebook ας πούμε. Την σκότωσες. Αλλά, όταν πιάνει το πληκτρολόγιο να γράψει ένα βιβλίο, δεν πιάνεται.
Έκατσε λοιπόν πέρυσι τέτοια εποχή κι έγραψε τα «Αόρατα Κορίτσια». Θα μου πεις, γιατί αόρατα. Δεν είχαν καμιά σκόνη που να τις μετατρέπει σε αερικά. Απλά είχαν μια ιδιοτροπία. Μεγάλωναν κι αναπτύσσονταν σαν αγόρια. Η φύση τους γυναικεία, ξεκάθαρα. Απλά, οι καιροί τις έβαζαν να ζουν σαν άντρες. Πρώτη η Σμαρώ, που μεγάλωσε στην Τουρκία, πάνω σε θεατρικές σκηνές που ο ποδόγυρος δεν ήταν αποδεκτός. Έγινε Μάριος. Έπειτα, η κόρη της η Ελπίδα. Που κι αυτή ήθελε να γράψει. Σενάρια για κάθε θέαμα, ήθελε να επιβιώσει σε μια δουλειά που δεν είχε σίγουρο μέλλον. Έγινε κι αυτή Μάριος. Στο τέλος η Ζωή. Κόρη της Ελπίδας κι εγγονή της Σμαρώς. Ήθελε να συνεχίσει το έργο της μάνας της, από τύψεις, από βίτσιο, από ανάγκη να βγει η ιστορία στο φως –ακόμη κι αν αυτό προερχόταν από προβολείς. Έγινε κι αυτή Μάριος.
Το βιβλίο αναπτύσσεται σε βασικούς άξονες. Χωροταξικούς κυρίως. Τουρκία, Θεσσαλονίκη, Καβάλα και Αθήνα. Όχι ότι κινούνται σαν τα αυτόματα μόνο σε αυτές τις περιοχές. Απλά αυτές είναι οι περιοχές της δράσης. Μετά το χωρίζουμε σε χρόνια της προσφυγιάς και σε αυτά της ελευθερίας. Στην κατοχή, στην χούντα και στο δυστοπικό μέλλον. Κι όλα παίρνουν μια μορφή μέσα στις σελίδες αυτές.
Η γραφή τώρα. Όποιος έχει διαβάσει έστω και μια φορά βιβλίο της Ζουμπουλάκη, ή ακόμη και τα κείμενα που αναρτά σε ιστοσελίδες ποικίλης ύλης, θα καταλάβει ότι δεν έχει την αυστηρή ροή που περιμένει κανείς. Μεταπηδά σε παράλληλες ιστορίες, δημιουργεί κομφούζια και τελικά ξεδιαλύνονται όλα στις αμέσως επόμενες σελίδες. Αυτό το χαοτικό που δημιουργεί ώρες-ώρες καταφέρνει να μαγνητίσει τον αναγνώστη. Να το αφήσει έρμαιο γενεαλογιών και μπλεξιμάτων. Μα στο τέλος του πλασάρει την λύση που πετούσε μπρος στα μάτια του και την αγνοούσε.
Πρέπει να τονιστεί ότι είναι ένα βιβλίο για δυνατούς αναγνώστες. Απαιτεί συγκέντρωση και κυρίως όρεξη. Δεν θα σας ευχαριστήσει. Δεν θα χαϊδέψει τα αυτιά κανενός. Λέει τα πράγματα όπως είναι. Κάνει σύμμαχο τις λέξεις και δίνει ακόμη και το στίγμα της σημερινής μας, σύγχρονης πραγματικότητας. Αρκεί να πιαστείς από αυτά και θα καταλάβεις τα πάντα.
Τα «Αόρατα κορίτσια» είναι από τα καλύτερα βιβλία της εποχής. Είμαι σίγουρος ότι όλοι όσοι το πιάσουν στα χέρι τους θα μείνουν παντελώς ευχαριστημένοι από την επιλογή τους αυτή. Και στην τελική, θα μπει στην διαδικασία να δει με άλλο μάτι κάποια πράγματα.
Καλή ανάγνωση.
mylibrodoro.com 