Είναι ωραίο τρεις άνθρωποι να καταπιάνονται με μια ιστορία. Ακόμη πιο ωραίο, όταν αυτή η ιστορία έχει κάτι το ιδιαίτερο. Ένα κοινό «τόπο». Αρχικά, πριν συνεχίσω την καταγραφή αυτού του κειμένου, θέλω να τονίσω ένα γεγονός. Τα βιβλία έχουν ταυτότητα, αλλά σε καμία περίπτωση ημερομηνία λήξης. Δηλαδή, δεν υπάρχουν βιβλία πασχαλινά, χριστουγεννιάτικα, αποκριάτικα και τα σχετικά. Τα βιβλία, είναι απλά βιβλία, που οι ιστορίες τους αναπτύσσονται και ταξιδεύουν .
Πάμε στο πρακτικό κομμάτι τώρα. Το «Κάνε να χιονίσει» είναι μια συλλογή. Κι όπως προσφάτως έχω αναφέρει, οι συλλογές μου αρέσουν πολύ. Ιδιαίτερα όταν περιστρέφονται γύρω από ένα θέμα. Τότε είναι που το βιβλίο έχει πετύχει, γιατί δεν σε τραβολογάει από το ένα πλάνο στο άλλο. Κι αυτό είναι ωραίο, γιατί ξέρεις πού βαδίζεις. Ποια θα είναι η αντίδρασή σου.
Επίσης, κάτι πολύ σημαντικό. Το «κάνε να χιονίσει» δεν είναι παιδικό εφηβικό. Είναι ένα βιβλίο γι όλους. Όπως και «Το λάθος αστέρι» του Τζων Γκριν. Οπότε ας μην βάζουμε ταμπέλες. Είναι ένα βιβλίο, γι αυτούς που θέλουν να καθίσουν σε μια σαιζλόνγ και να τυλιχτούν με μια κουβέρτα την ώρα που κρατούν αγκαλιά το βιβλίο τους.
Για την ιστορία σήμερα δεν θα σας πω κάτι. Θα σας αφήσω να το διαβάσετε και να το χαρείτε, όπως εγώ. Θα πω όμως ότι είναι καλομετεφρασμένο. Με σωστή επιμέλεια, που δεν εγκλωβίστηκε σε σχήματα που εντοπίζονται στην αγγλική και δεν μπορούν να μεταφραστούν. Η γλώσσα προσαρμόστηκε, και το ύφος γλαφυρό και άμεσο παρασύρει τον αναγνώστη στο επίκεντρο της δράσης.
Παράλληλα, το βιβλίο είναι γεμάτο εικόνες. Η περιγραφική δεινότητα των συγγραφέων είναι τέτοια, που ακόμη και η παραμικρή σπιθαμή του χώρου που περιγράφεται, προβάλλεται στον νου του αναγνώστη και καταφέρνει να διεγείρει το αναγνωστικό αισθητήριο.
Το «κάνε να χιονίσει» είναι ένα πανέμορφο βιβλίο. Και αν μη τι άλλο, μας προσφέρει ένα μέρος της παλιάς μας εφηβικής παιδικότητας, χωρίς να είναι εφηβικό. Χάρηκα κάθε λέξη του και κάθε στιγμή που πέρασα διαβάζοντάς το.
mylibrodoro.com 