Αυτό το βιβλίο με τράβηξε για δύο λόγους όταν το είδα στο δελτίο τύπου των εκδόσεων. Πρώτον, μιλά για την Θεσσαλονίκη του κάποτε, αυτήν που δεν πρόλαβα να ζήσω και να γνωρίσω τα σοκάκια της. Έπειτα, γιατί το όνομα της συγγραφέως ήταν τόσο παράξενο, μιας και ποτέ δεν έχω ακούσει γυναίκα να την αποκαλούν Μεταξία.
Μια οικογένεια, μετά τον εκτοπισμό των ελλήνων της Μικράς Ασίας καταφθάνει στην Ελλάδα, με την ελπίδα να εγκατασταθεί και να χτίσει την νέα της ζωή σε έναν τόσο αφιλόξενο τόπο. Ο πατέρας, έχει πεθάνει, κι η μητέρα φιλάσθενη και καχεκτική καταφεύγει να ζητήσει βοήθεια από τον Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης, που τύγχανε να ήταν συγγενής της.
Μια ιστορία που εκτυλίσσεται στα στενά μιας όμορφης πόλης. Η ιστορική έρευνα στάθηκε στο πλευρό της περσόνας-Κράλλη και απέδωσε καρπούς. Τοπωνύμια, αρχιτεκτονικές λεπτομέρειες κι ονόματα δρόμων, τόσο προσεκτικά τοποθετημένα που σκιαγραφούν τον χάρτη της πόλης. Και πάνω απ’ όλα, τα στοιχεία της ανθρωπιάς και της αδελφοσύνης. Καταργεί τις φυλετικές διακρίσεις, μέσω της ανάλυσης-μυθοπλασίας των σχέσεων των ανθρώπων στην Θεσσαλονίκη των φυλών και διαφορετικών κουλτούρων.
Η γυναίκα πίσω από το ψευδώνυμο Κράλλη, είναι δικηγόρος. Κι είναι απόλυτα ξεκάθαρη η επαφή της με την γλώσσα. Χωρίς συντακτικά λάθη, με πλούσιο λεξιλόγιο και γλαφυρές περιγραφές αναπτύσσει μια ιστορία, όπου σε κάθε της παράγραφο ο αναγνώστης έρχεται αντιμέτωπος με μια εικόνα που ξεπετιέται και καταλαμβάνει κάθε κύτταρο του εγκεφάλου του.
Ένα πράγμα με ενόχλησε στην ιστορία του «Κάποτε στην Σαλονίκη». Σε ένα βιβλίο όου η αγάπη κι η αδελφοσύνη είναι κυρίαρχα στοιχεία, το όνομα του θείου-Μητροπολίτη είναι «Άνθιμος». Το θεωρώ ατυχή επιλογή, ειδικά αν κανείς αναλογιστεί τον συνονόματο Μητροπολίτη των ημερών μας και την ρητορική μίσους που αποτελεί το πλέον χαρακτηριστικό του γνώρισμα.
Σε γενικές γραμμές, το βιβλίο ήταν ενδιαφέρον. Ανάλαφρο, παρά τον μεγάλο του όγκο, κι έτοιμο να κρατήσει συντροφιά στους λάτρεις των ιστορικών μυθιστορημάτων. Το προτείνω ανεπιφύλακτα.
Καλή ανάγνωση!
mylibrodoro.com 