Δύσκολος συγγραφέας ο Σκαμπαρδώνης. Δεν ξέρεις από πού να πιάσεις τα βιβλία του. Μην μπερδεύεστε. Δεν εννοώ από αρχή ή από τέλος. Από τις λέξεις είναι το ζήτημα πώς να πιαστείς. Πώς να ανασάνεις, που να αφήσεις τον χρόνο να εκπνεύσει. Και μαζί με τον χρόνο να εκπνεύσει κι η υπομονή σου. Κι ο ύπνος, που έχασες στο πέρασμα των σελίδων. Γιατί τον χάνεις τον ύπνο σου με τον Σκαμπαρδώνη.
Το «Ντεπό» λοιπόν, είναι το τελευταίο που έπιασε κι έγραψε ο άνθρωπος αυτός από την Θεσσαλονίκη. Κι ο τίτλος που διάλεξε είναι ένα με την πόλη. Συνοικία ξακουστή κι αγαπημένη γι όσους ζούνε εκεί κοντά. Και μέσα σε αυτό το βιβλίο, πιάνει ο άνθρωπος και περιδιαβαίνει. Σε ιστορίες και πρόσωπα, σε συνοικίες, και σε πλάσματα που βλέπουν τον ήλιο αυτό κάθε ανατολή του.
Ιστορίες γρήγορες και παιχνιδιάρικες. Ελαφρώς διδακτικές. Με μια αίσθηση βιωματική. Μια γεύση νοσταλγίας. Μα έτοιμες να ταξιδέψουν και να ταράξουν τα κύτταρα που δέχονται το ερέθισμα τους.
Ο λόγος του είναι καλοστημένος. Προσεκτικά δομημένος και κατακερματισμένος στις ιστορίες. Νεωτερισμοί ελάχιστοι και δοσμένοι με τέτοια μαεστρία που χάνονται μέσα στην αίγλη της γλώσσας όπως την χειρίζεται ο συγγραφέας. Γνώση και πείρα καμουφλαρισμένα με τέτοιο μεγαλείο που κι ο πιο δύσπιστος και προσεκτικός αναγνώστης δεν δύναται να αντιληφθεί.
Ένα βιβλίο άξιο να βρίσκεται στις βιβλιοθήκες μας. Ευανάγνωστο και ικανό να μας συντροφεύσει τα βράδια που απλώνονται μπροστά μας.
Καλή ανάγνωση!
mylibrodoro.com 