Σπάνια πιάνω να διαβάσω παιδικά βιβλία. Τα βαρέθηκα και μετά την εφηβεία έχω αρχίσει να εμφανίζω μια τύπου αλλεργία στα παιδιά και ό,τι σχετίζεται με αυτά (πριν βιαστείτε να κρίνετε την στάση μου απέναντι στα παιδιά, σκεφτείτε απλά ότι είμαι πολύ νέος ακόμη για να αναλογιστώ το ενδεχόμενο να αποκτήσω δικά μου και τα τοιαύτα). Οπότε με δισταγμό, αποφάσισα να πιάσω στα χέρια μου το βιβλίο που με τόσο στόμφο μου χαμογελούσε τόσο καιρό από το ράφι της βιβλιοθήκης μου.
Τι να γράψω για την ιστορία. Ένα παραμυθάκι με τον Τζέιμς Καρούν να κυνηγά γίγαντες και τους τελευταίους να τον τρέμουν. Μια πριγκίπισσα που παντρεύτηκε τον ήρωα. Κι ένα χάππυ έντ, από αυτά που δεν περιμένουμε εύκολα σε τέτοιου τύπου παραμύθια.
Τώρα, είναι πολλά τα σημεία στα οποία πρέπει να εστιάσουμε την προσοχή μας. Αρχικά, η γραφή του Μελικέρτη, είναι ζωντανή και παρουσιάζει μια σταθερότητα. Δεν ξεφεύγει από το μοτίβο που ακολούθησε στην αρχή του βιβλίου, ούτε παρεκκλίνει από την νόρμα των παιδικών βιβλίων. Έπειτα, είναι άκρως συνυφασμένη με το σήμερα, αφομοιώνοντας ορισμένες χαρακτηριστικές εκφράσεις της αργκό που καθιστούν το βιβλίο οικείο στους μικρούς μας φίλους.
Η εικονογράφηση, είναι σύγχρονη. Όχι σαν τα δικά μας που βλέπαμε τα στρόγγυλα πρόσωπα και τα ζωντανά χρώματα. Εδώ, οι φιγούρες είναι πιο τετραγωνισμένες και ασπρόμαυρες, που ταιριάζουν απίστευτα στο ατμοσφαιρικό στήσιμο του παραμυθιού.
Τέλος, περνάει τα απαραίτητα μηνύματα για το παιδί. Στόχος των παραμυθιών είναι η διαπαιδαγώγηση κι ηθική διάπλαση των παιδιών. Ο Δημήτρης Μελικέρτης μας δίνει όμορφα αλτρουιστικά μηνύματα και κατευθύνεις για μια υγιή ανάπτυξη της ζωής των μικρών αναγνωστών.
Ο γιγαντοκυνηγός είναι ένα βιβλίο που κάθε παιδί του σήμερα πρέπει να διαβάσει. Και κυρίως, κάθε μητέρα πρέπει να χαρίσει στο παιδί της. Είναι από αυτά, που μπορούν να διαμορφώσουν έναν ολοκληρωμένο χαρακτήρα. Διαβάστε το και θα με θυμηθείτε.
mylibrodoro.com 