Στήνοντας τον «χορό των νεκρών» με τον Βαγγέλη Γιαννίση!

Τα έγραφα και την προηγούμενη βδομάδα με αφορμή την συνέντευξη. Δύσκολο πράγμα το νουάρ μυθιστόρημα στην χώρα μας. Ακόμη πιο δύσκολο το αμιγώς αστυνομικό. Πρέπει να έχεις κότσια για να το στήσεις άρτια. Να μπορείς να το φέρεις στα μέτρα και τα σταθμά σου. Να το κόψεις και να το ράψεις με τρόπο τέτοιο που ο αναγνώστης σου ακόμη κι αν καταλάβει τι συμβαίνει να έχει αγωνία για το τέλος. Να παίρνει ζωή από τις λέξεις που στερούν την ζωή σε κάποιον άλλον. Η μυθοπλασία να μοιάζει με την πραγματική ζωή και τούμπαλιν.

Μέγα το έργο του συγγραφέα. Ακόμη πιο μέγα όταν βάζει την ιστορία να εκτυλίσσεται σε τόπους άγνωστους, μακριά από μια πατρίδα που ξέρει και την παραμικρή της γωνιά. Πρέπει να ερευνήσει. Να μιλήσει με ντόπιους. Να ψάξει τα μέρη τα σωστά, τα άξια να φιλοξενήσουν τους ήρωές του. Δεν είναι καρτ ποστάλ το βιβλίο να πιάνει το μάτι την εικόνα. Πρέπει ο νους να την στήσει από την αρχή. Χάρτες και πολεοδομικά.

Όλα τα παραπάνω, μηδενός εξαιρουμένου τα συνάντησα στην γραφή του Γιαννίση. Λόγος μεστωμένος, λιτός, περιγραφικός. Έτοιμος να σε πάρει από το χέρι και να πλανηθείς μαςζί του σαν σκιά στις συνοικίες του Έρεμπρο. Βρίσκεται εκεί, για να σου αποκαλύψει τα μυστικά ενός σίριαλ κίλερ και τις μηχανορραφίες που στήνονται για να επιτευχθούν στόχοι και όνειρα για εξουσία.

Ο Βαγγέλης για να γράψει αυτό το βιβλίο επιδόθηκε σε μια επισταμένη έρευνα. Ενημερώθηκε και κατάφερε η ιστορία του να μην έχει κενά. Από την πρώτη στιγμή καταλαβαίνουμε τον δολοφόνο. Το πέρασμα των σελίδων, όμως, μας επιφυλάσσει αποκαλύψεις και συμβάντα που έρχονται να ταράξουν την αναγνωστική μας ηρεμία. Συνεπώς, μην σκεφτείτε ότι βρήκα τον δολοφόνο και το αφήνω γιατί δεν έχει νόημα.

Η αφήγηση γίνεται με τρόπο ιδιαίτερο. Παράλληλα και με αναδρομές εξετάζουμε τις ζωές δύο ηρώων σε διαφορετικές στιγμές της μέχρι τώρα πορείας τους. Παρελθόν και παρόν σε μια σύζευξη που τρελαίνει τον νου κάθε ανθρώπου που προσπαθεί να μπει βαθιά στις λέξεις του βιβλίου. Ψυχογραφήματα και γρίφοι που στήνονται για δυνατούς λύτες.

Γι εμένα τα βιβλία έχουν εποχές. Άλλα για χειμώνα. Άλλα για καλοκαίρι. Στην συγκεκριμένη περίπτωση δεν μπορώ να το τοποθετήσω σε χωροχρονικά πλαίσια. Βιβλίο μπαλαντέρ που στέκει επάξια σε κάθε περίοδο που θα διαβαστεί. Αρκεί να διαβαστεί.

Δεν θα γράψω άλλα. Νομίζω είναι υπεραρκετά τα μέχρι τώρα. Θα πω, μόνο, ότι «Ο χορός των νεκρών» είναι η ελπίδα για την σύγχρονη ελληνική αστυνομική λογοτεχνία που περιμένουμε να αναπτυχθεί.

Καλή ανάγνωση!