Ωραίο δέντρο η καρυδιά. Με μεγάλη ιστορία και θρησκευτικές καταβολές. Ψηλή, με πλατιά φύλλα. Με μια πίκρα το πράσινό της ποτισμένο. Μα μεγάλη η γλύκα της, όταν η ίδια αποτελεί την απαρχή ενός λογοτεχνικού έργου. Ενός κειμένου μεστού σε εικόνες και προσεγμένο στην δομή και την τελική του κυκλοφορία.
Ήρθε μαζί με τα υπόλοιπα του Ψυχογιού το βιβλίο της Φώτου. Δεν μου γέμισε το μάτι στην αρχή. Το άφησα στην άκρη, να το πιάσω από τα τελευταία. Και καλά έκανα, εν μέρει. Έκλεισε καλά τον κύκλο της στοίβας του. Μας μίλησε για παγανιστικές δοξασίες, κι ένα χωριό στις αρχές του προηγούμενου αιώνα. Για τους ανθρώπους του. Για τα προβλήματα. Για μια γενιά γεμάτη προβλήματα.
Η Γιώτα Φώτου, έστησε ένα επαρχιακό, ελληνικό θρίλερ. Έδωσε πνοή στην νοοτροπία που καθόριζε τον τρόπο που ζούσαν χιλιάδες άνθρωποι στους κόλπους της επαρχίας. Και κατάφερε να μην καταλήξει το θέμα της γελοίο. Να μην καταλήξει η ίδια της γελοία. Στάθηκε στο ύψος των συγγραφικών περιστάσεων, χρωμάτισε τις εναλλαγές στις σκηνές, έδωσε ζωή σε πρόσωπα, που η ίδια κατάφερε να στήσει τα ψυχογραφήματά τους με τρόπο οξυδερκή και αποτελεσματικό.
Όταν διαβάζω ένα βιβλίο, μου αρέσει να βρίσκω τις επιρροές των συγγραφέων, είτε αυτές είναι αληθινές, είτε όχι. «Στης καρυδιάς τον ίσκιο» εντόπισα κάτι μαγικό. Η καρυδιά, κι ο τρόπος που η ιστορία κινήθηκε γύρω από αυτή, μου έφερε μνήμες από τα κείμενα του μεγάλου Ιωάννου. Από τους προσφυγικούς συνοικισμούς του, που η καρυδιά ήταν το μέσο, για την επικοινωνία του με τους νεκρούς του.
Μετά από αρκετούς, κακούς τίτλους, κατάφερα να ταξιδέψω με ένα βιβλίο. Το αν μου άρεσε το ταξίδι, δεν θα το μάθετε. Απλά, θα σας αποκαλύψω, πως ήταν από τα συναρπαστικότερα των τελευταίων ετών.
mylibrodoro.com 