«Ο Θείος Τάκης» του Γιάννη Ξανθούλη!

Κάθε άνθρωπος, ή τουλάχιστον οι άνθρωποι που ξέρω, έχουν ένα Θείο Τάκη. Οι περισσότεροι αναγνώστες ξέρουν τον Γιάννη Ξανθούλη. Αν κανείς ενώσει αυτά δύο, παίρνει το αριστούργημα αυτό των ελληνικών σύγχρονων γραμμάτων.

Στην μεταπολεμική Ελλάδα, μια οικογένεια αποσυντίθεται στην προσπάθειά της να κρατήσει τις χαμένες αξίες και την ηθική της. Μέσα σε μια θύελλα εξελίξεων, οι δεσμοί των Βασιλειάδηδων κλονίζεται από τα συνεχή κρούσματα θανάτου, τις ερωτικές περιπέτειες του Τάκη, έναν πόλεμο και την μετακόμιση της Αρετής στην Πόλη. Εν μέσω αυτών των γεγονότων, οι ζωντανοί ήρωες μπλέκονται με τους νεκρούς κι η ιστορία εκτυλίσσεται οδηγώντας τον αναγνώστη στην τρέλα.

Ο Λόγος του Ξανθούλη είναι ιδιαίτερος. Ενώ μπλέκει διάφορες περιοχές, πολιτισμούς και μορφωτικά επίπεδα, δεν υποκύπτει στην παγίδα των συγγραφέων στην χρήση των ιδιωματισμών. Έτσι, ενώ μεταβαίνουμε στην ελληνική παροικία της Κωνσταντινούπολης, ο λόγος συνεχίζει στην νέα ελληνική, με ελάχιστες τούρκικες φράσεις- ευρέως γνωστές-  να παρεμβάλλονται σε καίρια σημεία.

Οι περιγραφές δίνονται με τρόπο γλαφυρό. Με προσοχή στην λεπτομέρεια και με τον στοχασμό του να φεύγει, καταφέρνει να στήσει την ιστορία. Αξιοσημείωτη είναι κι η φαντασία που χρειάστηκε, ώστε να συνταχθούν όλα αυτά τα τετράστιχα που παραπέμπουν σε στίχους αποκόμματος ημερολογίου.

Στο βιβλίο αυτό συνάντησα την παθογένεια της «αγίας» ελληνικής οικογένειας. Όλοι μας γνωρίζουμε τα πάντα. Λάθη, παραλείψεις και πάθη που κρύβονται κι αποκαλύπτονται εν μία νυκτί  για να ταράξουν την ισορροπία της καθημερινότητας. Προκαταλήψεις και στερεότυπα που μας ακολουθούν σε ολόκληρη την ζωή μας. Παράνομες σχέσεις κι εξώγαμα τέκνα. Κι όλα αυτά κεκαλυμμένα από την ασφάλεια που παρέχουν οι κλειστές πόρτες. Μα οι καμινάδες μιλούν.

«Ο θείος Τάκης» είναι ένα βιβλίο που διαβάζεται με μια ανάσα. Πολλοί, ειδικότερα οι απαιτητικοί αναγνώστες θα χάσουν τον ύπνο τους μέχρι να φτάσουν στην λύτρωση. Οι σκεπτικιστές, θα μείνουν να αναρωτιούνται. Οι ρομαντικοί θα συμπονέσουν κι οι ρεαλιστές θα το σιχαθούν –οι τελευταίοι γενικότερα δεν χωρούν μέσα στις σελίδες. Στις τετρακόσιες πλας αυτές σελίδες, ο καθένας θα βρει τον δικό του ήρωα.

Καλή ανάγνωση!