Ένα βιβλίο μικρό μα τόσο περιεκτικό, έφτασε με το ταχυδρομείο λίγο πριν την πρωτοχρονιά. Πολλοί θα με κατηγορήσουν ότι το παρόν κείμενο δεν είναι αντικειμενικό, λόγω της πρότερης συνεργασίας μου με τον Γιώργο Ιατρίδη και την φιλία που μας συνδέει. Και κάπως έτσι σας αποκάλυψα και τον τίτλο που θα μας απασχολήσει σήμερα. «Το φαινόμενο της πεταλούδας», λοιπόν, του Γιώργου Ιατρίδη.
Μια νουβέλα, που ήρθε με έναν τίτλο που πολλοί μπερδεύουν με την ομώνυμη ταινία. Η ιστορία ενός μουσικού, που έζησε στιγμές μεγάλης δόξας και κατάφερε να διακριθεί στις μεγαλύτερες σκηνές. Ένα όνειρο να περιμένει την πραγματοποίησή του και μια πεταλούδα συνοδοιπόρος σε ένα ταξίδι ζωής.
Ο Γιώργος γράφει με πολύ ιδιαίτερο τρόπο. Με λόγο απλό και άμεσο αναπτύσσει τις ιστορίες του. Δίνει το στίγμα, συνεχίζει με την πλοκή και καταλήγει με την ανατροπή του. Η συνταγή για ένα αριστουργηματικό έργο, καταφέρνει από τις πρώτες στιγμές να σε κεντρίσει και αφήνεσαι να ταξιδέψεις και να ακολουθήσεις την πορεία του κ. Ασημένιου.
Ένα βιβλίο καλογραμμένο. Μικρά κεφάλαια και το καθένα έχει κάτι να σου δώσει. Μια αναδρομική αφήγηση ή μια αναζήτηση στα μύχια της ανθρώπινης ψυχής που στόχο έχουν να βάλουν σε σκέψεις τον αναγνώστη. Καθώς περνούν οι σελίδες γίνεται αντιληπτό ότι η ανθρώπινη δύναμη είναι τόσο μεγάλη και με κάθε δυσκολία που αντιμετωπίζουμε γίνεται όλο και μεγαλύτερη.
Ο Γιώργος κατάφερε με «Το φαινόμενο της πεταλούδας» να γράψει ένα βιβλίο, που δεν έχει στόχο να ευχαριστήσει τον αναγνώστη, μα του κεντρίσει το ενδιαφέρον και να του τονίσει τα προβλήματα που αντιμετωπίζει γενικότερα στη σύγχρονη ζωή του. Μας υπογραμμίζει τα μέσα που μας εγκλωβίζουν και την δύναμη που πρέπει να επιδεικνύουμε καθημερινά. Ένα βιβλίο που πρέπει να διαβαστεί σίγουρα.