Γενικότερα όταν πρόκειται για αστυνομικό μυθιστόρημα είμαι αρκετά επιφυλακτικός. Αν η ιστορία δεν έχει τις εναλλαγές της Κρίστι δεν μπορώ να ευχαριστηθώ το βιβλίο. Από την άλλη, οι έλληνες συγγραφείς, ποτέ δεν είχαν την τάση να γράφουν πετυχημένα αστυνομικά μυθιστορήματα –πλην φωτεινών εξαιρέσεων που δεν ξεπερνούν τα δάχτυλα του ενός χεριού αριθμητικά.
Ο Βαγγέλης Γιαννίσης ήρθε με το βιβλίο του να ανατρέψει αυτή την άποψη. Αναπτύσσοντας το μυστήριο σε δύο παράλληλες ιστορίες, καταφέρνει να εξάψει το ενδιαφέρον και να προκαλέσει τον αναγνώστη. Στην αναζήτηση του τέλειου εγκλήματος και των υπαίτιων αυτού, βλέπουμε την αναζήτηση των στοιχείων και τις ανορθόδοξες μεθόδους του Άντερς Οικονομίδη.
Με λόγο προσεγμένο καταφέρνει να στήσει ένα άρτιο βιβλίο. Η ιστορία εκτυλίσσεται σε δύο φάσεις, που ενώνονται και τα θέματά τους αναλύονται παράλληλα. Δημιουργεί ένα κλίμα μυστηρίου καθηλώνοντας τον αναγνώστη, που αναζητά την λύτρωση με την λύση και την διαλεύκανση των εγκλημάτων. Μα πάνω απ’ όλα αναγκάζει το κοινό να είναι σε εγρήγορση μιας κι οι έντονες ανατροπές προκαλούν σύγχυση και αίσθημα αγωνίας.
Ένα άλλο θέμα, θα μπορούσε να θεωρηθεί η επιλογή του τόπου. Αν κι έλληνας ο συγγραφέας δεν στήνει την ιστορία του στην Ελλάδα. Παρ’ όλα αυτά η περιγραφή κι η παρουσίαση του τόπου γίνεται με τόση γλαφυρότητα που μεταφερόμαστε νοερά στον τόπο του εγκλήματος και μετέχουμε στην λύση του μυστηρίου και την εξιχνίαση του φόνου.
Ο Βαγγέλης Γιαννίσης διεκδικεί επάξια μια θέση στο ράφι των αστυνομικών μυθιστορημάτων σας. Ήταν από τις καλύτερες ιστορίες που διάβασα. Με ρίγη ταραχής ανέμενα το τέλος, το οποίο με αποζημίωσε πλήρως.
Καλή ανάγνωση.