Ήρθαν σιγά-σιγά τα κρύα βράδια, και τα βιβλία επέστρεψαν για τα καλά στις αγκαλιές μας. Και έτσι, ένα απόβραδο των περασμένων ημερών, έπεσε στα χέρια μου «Το μυστικό της Μπλε Πολυκατοικίας». Κι, όπως αποδείχθηκε, η πτώση ήταν καθόλα επιτυχημένη, αφού η Ακρίτα, κατάφερε να στήσει ένα από τα καλύτερα βιβλία που έχουν κυκλοφορήσει τελευταία.
Η αγαπημένη ηρωίδα, Ελσινόρη, δέχεται μια σειρά ηλεκτρονικών μηνυμάτων που της κινεί το ενδιαφέρον για ένα έγκλημα που έγινε στο παρελθόν και θα καταστρέψει την καριέρα ενός πολιτικού που θα δραστηριοποιηθεί στο προσεχές μέλλον της χώρας. Κι από μια απλή φωτογραφία, κακής ποιότητας, ξεκινά μια σωρεία αποκαλύψεων που δεν θα αφήσει κανέναν αναγνώστη ατάραχο.
Τι να πει κανείς για την πένα της Ακρίτα; Ξέρει να παίρνει τις λέξεις, να αφαιρεί τους προσδιορισμούς και να αφήνει την ιστορία να γεμίσει τις σελίδες της, με τρόπο καθηλωτικό, δημιουργώντας ένα ατμοσφαιρικό κλίμα που σε παρασύρει στον χωροχρόνο που η ιστορία παίρνει σάρκα και οστά.
Αναδρομές και τεχνάσματα λογοτεχνικά δίνουν χρώμα σε αφηγήσεις, που όσοι καταπιάστηκαν να τις μεταφέρουν, κατέληξαν σε ένα ανιαρό αποτέλεσμα που ο καθένας που το διάβαζε, τουλάχιστον δυσανασχετούσε, αν δεν προσπερνούσε τις σελίδες. Ένα χρώμα, που μας αφήνει έρμαια στην εξέλιξη του μύθου.
Αυτό που είναι εντυπωσιακό στην γραφή της Ακρίτα, είναι ότι καταφέρνει να αποδώσει λεκτικά τον συναισθηματικό κόσμο των ηρώων της. Βαριούνται, ερωτεύονται, αγχώνονται κι οι λέξεις μεταμορφώνονται στην ίδια την «ιδέα».
Ένα βιβλίο που όμοιό του δεν έχει κυκλοφορήσει τα τελευταία χρόνια κι αποδεικνύει ότι η ελληνική αστυνομική λογοτεχνία μπορεί να δώσει πολύ αξιόλογα δείγματα. Κι η Έλενα Ακρίτα, με το βιβλίο αυτό απέδειξε ότι η ευελιξία της από το χρονογράφημα στο μυθιστόρημα, είναι τουλάχιστον αξιοζήλευτη.
mylibrodoro.com 