Όσοι με ξέρουν προσωπικά, είμαι σίγουρος ότι πιστεύουν πως κάποιος έχει καταλάβει το πληκτρολόγιό μου, μιας και το σώμα μου δεν είναι τόσο ενδιαφέρον, ώστε να καταστεί θύμα κατάληψης. Αλλά, ίσως που τα χρόνια μου περνάνε, ίσως πάλι που εδώ και αρκετό καιρό δεν έχω έρθει σε επαφή με αυτήν, η παιδική λογοτεχνία κερδίζει ολοένα και περισσότερο έδαφος στις αναγνωστικές μου προτιμήσεις. Και ένα σημαντικό κομμάτι της βιβλιοθήκης μου γεμίζει χρώματα και εικόνες.
Έτσι ήρθε το βιβλίο της Δελίνας. Τι όνομα αυτή η γυναίκα; Μια εικόνα από μόνο του. Και βλέπω το βιβλίο, και έρχεται το πρώτο παράδοξο. Έγραψε ένα βιβλίο για χαμένα χρώματα. Μια παιδική δυστοπία που στόχο έχει να οδηγήσει τον μικρό αναγνώστη στην λύτρωση του ιδεατού του κόσμου. Μια περιπλάνηση σε λουλούδια και κόσμους, που η βροχή υπάρχει μόνο για να φέρνει ουράνια τόξα, και η φιλία ταξιδεύει τους πάντες σε μέρη μαγικά.
«Τα χαμένα χρώματα του ουράνιου τόξου» είναι ένα βιβλίο άρτια δομημένο. Χωρίς υπερβολική εικονογράφηση. Με στοιχεία ρετρό που μου θύμισαν τα βιβλία της δικής μου παιδικής ηλικίας. Με τις γνήσιες ιστορίες, χωρίς τα ίχνη άνιμε. Με γλώσσα καθαρή, άρτια δομημένη. Με μια ποιότητα σπάνια. Από αυτές που έχουμε ξεχάσει να διαβάζουμε. Και με την ζεστασιά, μιας μητέρας, που λέει ιστορίες στο δικό της παιδί.
Η Δελίνα Βασιλειάδη, έστησε ένα βιβλίο μεστό που κάθε σύγχρονος γονέας θα πρέπει να διαβάσει στο παιδί του. Στην εποχή, που η ηλιθιότητα έχει οπλίσει τα χέρια των παιδιών με παραμυθάδες των ηλεκτρονικών ταμπλέτων, βιβλία σαν και αυτό, μπορούν να επαναφέρουν την ελπίδα για την ουσιαστική ανάπτυξη των παιδιών.
Ένα βιβλίο, που αγάπησα. Από αυτά που σίγουρα θα κρατήσω στην βιβλιοθήκη μου. Όχι για παιδί δικό μου, μα για οποιοδήποτε μπορεί να σωθεί, λαμβάνοντας τα κατάλληλα ερεθίσματα.
Καλή ανάγνωση!
mylibrodoro.com 