Τεράστια η ευθύνη του συγγραφέα. Ακόμη πιο τεράστια του γραφιά, που τον τιμά μια Ακαδημία ολόκληρη. Πρέπει να επιδείξει ήθος. Να σεβαστεί ανθρώπους και πολιτισμούς. Να αγαπήσει την ιστορία του και να το δείξει. Να μην το κάνει για το βραβείο. Να γράψει για τον δικό του έρωτα, που δεν βρίσκει πρόσωπο να παρουσιαστεί και μεταφέρεται σε λέξεις. Σε σελίδες λευκές που γεμίζουν.
Μια ιστορία που ξεκινά στην Αγγλία. Ένα ηθογράφημα που αρχίζει να ξετυλίγει τον δικό του μίτο τυλίγοντάς μας σε αυτόν. Μια αναδρομή στην Ιαπωνία. Το Ναγκασάκι, το Μάντσεστερ, το Λονδίνο. Πόλεις και ζωές που αρχίζουν να αποκαλύπτονται.
Ο Κάζουο Ισιγκούρο έγραψε ένα απίστευτα ενδιαφέρον μυθιστόρημα. Από τα ελάχιστα δείγματα Ιαπωνικής γραφής που δεν περιορίζονται στην ανάλυση ηθών και εθίμων και δεν προσκολλώνται στην στείρα αναπαραγωγή της καθημερινής ζωής των ηρώων.
Ο λόγος του Ισιγκούρο είναι νηφάλιος. Χωρίς εξάρσεις. Χωρίς υπερβολές. Με γραμμική ροή και με τόνο νωχελικό. Σαν την ανατολή του ηλίου. Με ήρεμη αργή κίνηση, φτάνει στην κορύφωση της ιστορίας χωρίς να μας πανικοβάλει. Δημιουργεί ένα ατμοσφαιρικό τοπίο χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια.
Η Αργυρώ Μαντόγλου είναι από τους ανθρώπους που πρέπει να συγχαρούμε. Η μετάφρασή της είναι προσεγμένη και χωρίς λάθη. Δεν αφήνει κενά στην μεταγραφή στην Ελληνική και καταφέρνει να διατηρήσει το κλίμα που ο ίδιος ο συγγραφέας τόσο περίτεχνα έστησε.
Το «Αχνή Θέα των Λόφων» είναι ένα βιβλίο που θα κερδίσει και τους πιο απαιτητικούς αναγνώστες. Ένα βιβλίο, τόσο προσεγμένο που επάξια κέρδισε το βραβείο Νόμπελ, και σίγουρα θα χαραχτεί στο μυαλό όποιου αποπειραθεί να γνωρίσει.