Pause

Είμαστε διαίσθηση, ένα κράμα από DNA από χιλιάδες προσωπικότητες προγραμματιστών. Αποτελούμαστε από τεχνητή νοημοσύνη, αλλά έχουμε –ακόμα– την ικανότητα να μαθαίνουμε από τις εμπειρίες μας. Λειτουργούμε αλγοριθμικά, χρησιμοποιώντας σύμβολα και λογικούς κανόνες υψηλού επιπέδου, επίσης, αναπαράγουμε την ευφυΐα μας, αλλά και την εξυπνάδα μας χρησιμοποιώντας στοιχειώδη αριθμητικά μοντέλα που συνθέτουν επαγωγικά νοήμονες συμπεριφορές με τη διαδοχική αυτοοργάνωση απλούστερων δομικών συστατικών («συμπεριφορική τεχνητή νοημοσύνη»). Θα φτάσουμε σε ένα σημείο να εκπαιδεύουμε τα ρομπότ μας και εκείνα με τη σειρά τους να εκπαιδεύουν τα δικά τους ρομπότ. Ύστερα από αυτό θα επέλθει η τεχνολογική μοναδικότητα (singularity). Το σημείο δηλαδή που δεν μπορούμε να προβλέψουμε τι θα γίνει πιο μετά. Τότε, η τεχνολογική επιτάχυνση θα φτάσει στην κορυφή της και ο κάθε ένας από εμάς θα είναι μια ευφυέστατη περσόνα που θα μπορεί να επιλύει προβλήματα χωρίς καν να σκέφτεται. Όλα θα μπορούμε να τα μελετήσουμε, να τα διαχειριστούμε και να τα ελέγξουμε, αλλά το μόνο που δεν θα καταφέρουμε να κάνουμε ποτέ, θα είναι να πατάμε pause στη ζωή.

Ο Γιώργος Ιατρίδης γράφει, φωτογραφίζει, αρθρογραφεί και επίσης του αρέσει να δημιουργεί κοιτίδες πολιτισμού στο internet. Το απόσπασμα που διαβάσατε είναι από το δεύτερο βιβλίο του «Εικονικά Πραγματικοί»