Αγαπημένοι μου αναγνώστες ελπίζω η πρώτη μέρα εγκλεισμού να σας βρίσκει καλά και κυρίως να μην βρίσκει τα κατοικίδια σας εξουθενωμένα και με πρησμένες κύστες από τις πολλές βόλτες για να κάνουν την ανάγκη τους. Η αλήθεια είναι ότι όλοι ζούμε μια πρωτόγνωρη κατάσταση σε επανάληψη. Τώρα μην με ρωτήσετε πώς γίνεται αυτό. Το είπε πολιτικός. Το λέω κι εγώ. Γιατί δηλαδή αυτοί να μπορούν να λένε ότι θέλουν κι εγώ όχι; ΕΕΕ;
Στο σημερινό μας κείμενο θα καταθέσω μια μαρτυρία ψυχής. Με πόνο βαθύ και θλίψη. Με εκνευρισμό και περισυλλογή. Με τρόμο γράφω τις λέξεις αυτές που αφορούν τα ψώνια από το σούπερ μάρκετ, που μέχρι πρότινος θύμιζαν τις παλιές καλές διαφημίσεις της Νεστλέ, πριν δώσουν την μεταγλώττιση στον Τσιμιτσέλη! Με τον τρόμο αυτόν λοιπόν, θα σας γράψω για τους ενοχλητικούς τύπους του σούπερ μάρκετ, ή της υπεραγοράς για να μιλάμε κι ελληνικά.
- Ο «έχω μόνο δύο πράγματα»!
Πολλές φορές στο ταμείο μας έχουν πλησιάσει άλλοι πελάτες και μας ζητούν ευγενικά να περάσουν γιατί έχουν μόνο δύο πραγματάκια. Και τους δίνουμε την δυνατότητα και τους αφήνουμε να περάσουν τα δύο πραγματάκια τους και θυμούνται να χτυπήσουν κάρτες, εκπτωτικά κουπόνια, πιστωτικές και να φωνάξουν και την γυναίκα τους που κουβαλάει και μια αγκαλιά ακόμη πραγματάκια και τα χτυπάνε κι αυτά. Και μένεις εσύ, κι εγώ, με το βλέμμα στο κενό και κάθε ελπίδα να χάνεται και βλαστημάς τον Ζαμπούνη και το Σαβουάρ Βιβρ που σου μάθανε καλούς τρόπους.
- Ο «Καταναλωτής Φιλόσοφος»!
Σε αυτή την κατηγορία υποκλίνεται μέχρι κι ο Αριστοτέλης. Είναι αυτές οι μορφές που στέκονται και κοιτούν τα προϊόντα. Τα μελετούν. Λαμβάνουν τα vibes που τους στέλνουν και ανοίγουν έναν εσωτερικό διάλογο μαζί τους. Άσχετα που το προϊόν μπορεί να είναι μια απλή χλωρίνη, που ούτε θα την πιούνε (hello Donald) ούτε θα την λουστούνε, και το σοβατεπί που θα περάσουν δεν θα παραπονεθεί αν μυρίζει λεμόνι ή λεβάντα, γιατί πολύ απλά δεν θα μυρίζει και θα κάψει κάθε ρινικό κύτταρο από την μυρωδιά της!
- Ο «Τιτίκα μου τι κάνεις, ο Τάκης, τα παιδιά;»!
Εδώ είναι το καλύτερό. Ογδόντα κιλά άνθρωπος με το καρότσι γεμάτο να πηγαίνω δεξιά κι αριστερά σαν την σκούνα στο Cavo D’ Oro για να περάσω. Κι αυτοί να πιάνουν την κουβέντα και να μιλάνε για φίλους, ξαδέρφια, συγγενείς, γνωστούς, γάμους, βαφτίσια και διαζύγια. Τώρα, στην επίκαιρη εκδοχή μιλάνε και για κρούσματα. Αλλά εννοείται, δεν συγκινούνται να κουνηθούν για να συνεχίσουμε τα ψώνια μας και δυσανασχετούν στα παρακλητικά «με συγχωρείτε» και «θα μπορούσα να περάσω;» που με απόγνωση ξεστομίζω.
- Ο υποχόνδριος!
Αυτήν την κατηγορία την γράφω και την χαίρομαι. Σε αυτή εντοπίζω και τον εαυτό μου. Είμαστε εμείς οι μικροβιοφοβικοί που φτάνοντας πλέον στα καταστήματα βάζουμε την μάσκα μας, τα γάντια μας και ψεκάζουμε με οινόπνευμα τα καρότσια πριν τα πιάσουμε. Επίσης, έχουμε τα μπουκαλάκια στις τσέπες και ψεκάζουμε πιθανές εστίες συγκέντρωσης του ιού, με τρόπο διακριτικό και κυρίως συνωμοτικό.
- Ο «Θα πάρω 50 κιλά ζάχαρη. Καραντίνα έχουμε».
Σε αυτή την κατηγορία, θα ήθελα να κάνω δημόσια καταγγελία. Η καραντίνα αγαπητοί μου ήρθε κι η ζάχαρη έφυγε. Σε αυτή την χώρα κάθε που περιοριζόμαστε μας πιάνει το κατοχικό και αδειάζουμε ράφια. Κι έτσι, αμέριμνοι, οδεύουμε στο ράφι με την ζάχαρη και βρίσκουμε μόνο κόκκους από τρύπια σακούλια. Ούτε δείγμα. Να θέλουμε να κάνουμε μια μαρμελάδα και να μην μπορούμε. Και να έχουν αφήσει μόνο την καστανή που είναι ακριβή. Αμ εδώ σας θέλω. Αν είναι να κάνετε απόθεμα, κάντε το με στυλ.
Και κάπως έτσι η δεύτερη σαιζόν του εγκλεισμού έχει ξεκινήσει και με επίσημο μήνυμα της πολιτικής προστασίας που ήρθε στα τηλέφωνά μας με 12 ώρες καθυστέρηση (κάλιο αργά παρά ποτέ, μα κυρίως ευτυχώς που δεν ήρθε το πρωί και δεν θα άντεχα το σπίτι να αντιλαλεί 4 ειδοποιήσεις ταυτόχρονα). Προσοχή, σύνεση και γέλιο. Κι όλα θα περάσουν σύντομα!
photo credits: Background vector created by katemangostar – www.freepik.com
mylibrodoro.com 