Γενικά δεν μπορεί να πει κανείς ότι είμαι φανατικός αναγνώστης του αστυνομικού είδους. Μου αρέσει. Το διασκεδάζω, αλλά δεν μπορώ να πω ότι είναι η πρώτη μου επιλογή όταν τεθεί το ζήτημα. Ωστόσο, πάντα επιλέγω αστυνομικά που έχουν μια ιστορία να περιγράψουν και ένα background ελαφρώς ταξιδιάρικο. Και έτσι έπιασα στα χέρια μου και τις «Διακόπές» του Logan!
Τρεις φίλες αποφασίζουν να αναβιώσουν μια παλιά συνήθεια και να περάσουν μαζί τις καλοκαιρινές διακοπές. Η διαφορά είναι ότι αυτή την φορά οι κοινές διακοπές παρατείνονται και συμπεριλαμβάνουν τις οικογένειες των τριών γυναικών που καταφεύγουν σε μια βίλα στην ηλιόλουστη γαλλική επαρχεία. Μα σύντομα, μια εξωσυζυγική σχέση θα διαταράξει την γαλήνη και το πνεύμα ξεγνοιασιάς που θα έπρεπε να χαρακτηρίζει τις διακοπές αυτές.
Ο Logan κατάφερε να κάνει κάτι πολύ όμορφο. Από την αρχή του βιβλίου μας δίνει το στίγμα της ιστορίας, περιγράφοντας μια σκηνή με ένα πτώμα στην ακτή. Λίγες λέξεις και καλές, πληροφορίες αβρές και μια εγκληματική ενέργεια λιτή. Το ακόμη πιο ενδιαφέρον στοιχείο ήταν η περιγραφή της αντίδρασης της φύσης. Δεν έμεινε σε λιμνάζον αίμα ή κάποια άλλη πτυχή που αφορά τον θάνατο του ανθρώπου, μα μας περιέγραψε την συμπεριφορά που παρουσίασαν οι μύγες στο θέαμα του πτώματος και στην μυρωδιά τη σήψης.
Στο σημείο αυτό, κάπως πρέπει να αιτιολογήσω τον πρόλογο που ήδη διαβάσατε. Είναι πολύ απλό, λοιπόν. «Οι Διακοπές» είναι ένα βιβλίο αστυνομικό ή, όπως έχει επικρατήσει ο χαρακτηρισμός και είναι πιο ορθό, αποτελεί ένα ξεκάθαρο δείγμα νουάρ γραφής.
Ωστόσο, με μεγάλη μου έκπληξη συνειδητοποίησα ότι η ιστορία, παρά την σύντομη περιγραφή του πτώματος, ξεκινά από ένα σημείο μηδέν, που στην ουσία είναι η άφιξη στο θέρετρο των διακοπών. Η περιγραφή των οικογενειών, η περιγραφή της εξωσυζυγικής σχέσης, το τοπίο, γεγονότα που απαντούν σε μυθιστορήματα κοινωνικά.
Αποτελεί, στην ουσία, ένα μωσαϊκό το οποίο συντίθεται αριστοτεχνικά από στοιχεία που καθιστούν ρευστή την λογοτεχνική του ταυτότητα. Διαβάζοντάς το μπορεί κάποιος να σκεφτεί ότι είναι ένα ταξιδιωτικό μυθιστόρημα, ένα οικογενειακό δράμα, μα επικρατεί το νουάρ στοιχείο λόγω της προσπάθειας εξιχνίασης του φόνου και τα υπόλοιπα στοιχεία είναι το καταλληλότερο καμουφλάζ μέχρι να φτάσουμε στην λύση του μυστηρίου.
Με χαροποιεί ιδιαίτερα η προσοχή που δίνεται πλέον στα μεταφρασμένα βιβλία. Παλιότερα, πιάνοντας στα χέρια μας ένα αστυνομικό βιβλίο, χάναμε περισσότερη ώρα προσπαθώντας να διορθώσουμε τα λάθη του, παρά για να διαβάσουμε ουσιαστικά το βιβλίο καθεαυτό.
«Οι Διακοπές» είναι ένα βιβλίο όμορφο και καλοστημένο. Η ιστορία του μας κρατά σε εγρήγορση και σε καμία περίπτωση δεν μπορούμε να βγάλουμε σύντομα και ασφαλή συμπεράσματα. Ωστόσο, την επόμενη φορά που θα σκεφτείτε να πάτε διακοπές, είμαι σίγουρος ότι θα επαναπροσδιορίσετε την παρέα και τις πράξεις σας.
Καλή ανάγνωση!
Φωτογραφία: Σάββας Ιμβριώτης
mylibrodoro.com 