Ο χώρος της τέχνης έχει χτιστεί πάνω σε πλήθος στερεοτύπων και δογματισμών που κατάφεραν να εδραιώσουν τις εκάστοτε δημιουργικές κοινότητες. Έτσι, έχουμε την νουάρ σκανδιναβική λογοτεχνία, την ελισαβετιανή και τόσες άλλες που χαίρεται ο αναγνώστης να διαβάζει. Όταν, όμως κινούμαστε σε χώρες όπως η Πολωνία, η Ρωσία, η Δανία, για κάποιο λόγο το κλίμα βαραίνει επικίνδυνα και πλησιάζουμε τα βιβλία αυτά με κάποια επιφύλαξη.
Με αυτή την επιφύλαξη παρέλαβα από τις «Παράξενες Μέρες» το «Το δέρμα είναι η ελαστική θήκη που περιβάλλει το σώμα ολόκληρο». Εύλογα θα αναρωτηθείτε τι τίτλος είναι αυτός και γιατί να επιλεχθεί για ένα βιβλίο. Το ίδιο αναρωτήθηκα κι εγώ. Μα σύντομα κατάλαβα.
Ο Μπγιορν είναι ένα αγόρι που ζει με την οικογένεια του στην Δανία και εκτρέφουν άλογα. Η μητέρα του είναι η κυρίαρχη προσωπικότητα του σπιτιού μετά τον θάνατο του πατέρα του και κατ’ επέκταση ο κύριος παράγοντας για την εξέλιξη των πραγμάτων και τις αποφάσεις των παιδιών, όσο αυτά είναι ανήλικα ή έρμαιά της. Κάπως έτσι, υπογράφεται και το ερωτικό συμβόλαιο εκμετάλλευσης του Μπγιορν!
Ο Ράσμουσεν καταφέρνει στις σελίδες του βιβλίου του να δημιουργήσει ένα ερωτικό παράλογο. Μια διήγηση που καταφέρνει να μπερδέψει και τον πιο δυνατό αναγνώστη. Δεν μπορούμε να καταλάβουμε πότε η φαντασία συναντά την πραγματικότητα του ήρωα. Πολύ σύντομα το τοπίο ξεδιαλύνει, για να πέσουμε στον επόμενο κυκεώνα των σκέψεων του Μπγιορν.
Ωστόσο, ένα πράγμα είναι εμφανέστατο. Γίνεται ξεκάθαρα λόγος για δυσφορία φύλου, πράγμα που ακόμη ελάχιστα βιβλία πραγματεύονται, κι αυτά είναι γραμμένα από τρανς άτομα που θέλουν να μοιραστούν την εμπειρία τους. Εδώ, βλέπουμε την ωμή πραγματικότητα ενός αγοριού που νιώθει άνετα όντας ντυμένος με γυναικεία ρούχα, φερόμενος ως γυναίκα, κι αυτό είναι πλήρως αποδεκτό, ή τουλάχιστον χωρίς πρόβλημα φανερό, από τον περίγυρό του.
Παράλληλα αναπτύσσεται η σκοτεινή όψη της πραγματικότητας αυτής του ήρωα. Η εκπόρνευσή του, μιας κι η θηλυπρέπεια που επιδεικνύει είναι άκρως ερεθιστική για τους άντρες που θα καταλήξουν στο κρεβάτι μαζί του. Η παιδική πορνεία, στην οποία πρώτη η μητέρα του τον έχει ωθήσει. Η ανάγκη του να εκδικηθεί για χαμένους έρωτες και όλη η συναισθηματική κατάρρευση ενός ατόμου που επιβιώνει και μάχεται να βρει την ταυτότητά του.
Έτσι, πολύ εύκολα μπορούμε να καταλάβουμε την επιλογή του τίτλου. Τι περισσότερο αποτελεί το δέρμα για τους ανθρώπους που δεν επέλεξαν να γεννηθούν στο σώμα αυτό; Τι είναι αυτό που θα τους οδηγήσει στο να βρούνε την δική τους ζωή και πώς θα είναι έτοιμοι να πολεμήσουν για την διαφύλαξη αυτής;
Το βιβλίο αυτό μιλάει την ωμή γλώσσα των ανθρώπων που υποφέρουν και ψάχνουν διέξοδο από το δράμα της ύπαρξής τους και της βελτίωση της ζωής τους. Μιλάει για τον έρωτα που πληγώνει τον πιο αδύναμο συμμετέχοντα, την εκδίκηση που μαλακώνει την απόρριψη, την ανάγκη για επιβίωση και την απώλεια κάθε συναισθήματος μετά από την κατ’’ εξακολούθηση εμπορευματοποίηση του σώματος.
Ο Ράσμουσεν αναλύει την τοξικότητα που όλοι εμείς ντρεπόμαστε να προφέρουμε. Δεν ξέρω αν πρόκειται για αυτοβιογραφικές περιγραφές ή για αποκυήματα της φαντασίας του. Δεν με αφορά να μάθω ότι έζησε τα όσα γράφει. Χαίρομαι που τα έγραψε και που οι «Παράξενες Μέρες» μας έφεραν στην Ελλάδα το βιβλίο αυτό.
Καλή ανάγνωση!
mylibrodoro.com 