Συνομιλώντας με τον Αντρέα Μακρή!

Εδώ και αρκετά χρόνια, παρακολουθώ διάφορες δουλειές που πραγματοποιούνται στην Κύπρο. Μια σημαντική μερίδα ανθρώπων, με τρομερή αγάπη για το θέατρο και την καλλιτεχνική έκφραση, εργάζεται αγόγγυστα για να φέρει στην σκηνή έργα που αξίζουν τουλάχιστον αν συζητηθούν. Για ένα τέτοιο έργο, το «Ένας ελέφαντας στο δωμάτιο» enacttheatre, συζητήσαμε με τον Αντρέα Μακρή, που συμμετέχει στην παράσταση.

Πώς μπορεί να κρυφτεί ένας ελέφαντας στο δωμάτιο;

Σαφώς δεν μπορεί κανένας ελέφαντας να κρυφτεί σε κανένα δωμάτιο. Μπορούμε,
όμως, και αυτό κάνουμε, να κλείνουμε τα μάτια μπροστά στον κάθε ελέφαντα. Ξέρεις,
αυτό που λέω πάντα είναι ότι τα κράτη που δημιουργούν «ελέφαντες» συνάμα
σκοτώνουν τη γνώση, διαλύουν την παιδεία και έτσι κρατούν τους «ελέφαντες» ή τους
μεταμφιέζουν για να μας κλείνουν τα μάτια. Η δική μας ευθύνη είναι να τα ανοίξουμε
και να βγάλουμε τον κάθε ελέφαντα από το όποιο δωμάτιο.

Τι είναι αυτό που σε έκανε να θες να συμμετέχεις στην παράσταση αυτή;

Το θέατρο που αγαπώ είναι το θέατρο που συζητά με το κοινό, που μιλάει για
πράγματα που το αφορούν και το κάνει απλά χωρίς ελιτιστικές τάσεις και
σκηνοθετικές εξυπνάδες. Για αυτό, όταν μου έκανε η ομάδα την πρόταση δέχτηκα με
χαρά και τους ευχαριστώ!

Πώς είναι για έναν ηθοποιό να παίζει θέατρο σε μια αίθουσα δίχως θεατές;

Το να παίζεις χωρίς να έχεις απέναντι σου κάποιον είναι δύσκολο. Έχει ενδιαφέρον του, αλλά δεν συγκρίνεται με τίποτα με την ανταλλαγή που γίνεται όταν το θέατρο είναι γεμάτο ! Σε αυτή τη δουλειά όμως είναι κάτι που ίσως και να ταιριάζει!

Θεωρείς ότι από την πανδημία θα βγούμε πολιτιστικά φτωχότεροι ή η συμβολή της
τεχνολογίας καλύπτει το κενό αυτό;

Είμαστε είδη φτωχότεροι και στις τσέπες αλλά και ο εγκλεισμός μας κουράζει. Ο
πολιτισμός πλήττεται ανεπανόρθωτα. Το μόνο θετικό που βλέπω από αυτό που
ζούμε αυτόν τον καιρό είναι ότι ο κόσμος συνειδητοποιεί πόσο εύθραυστη είναι
αυτή η, τάχα, κανονικότητα.

Τι είναι αυτό που σου έχει λείψει στην καραντίνα;

Αυτά που μου έχει λείψει κυρίως στην καραντίνα είναι η επαφή, φυσικά η δουλειά
μου και τέλος η ελευθερία μου.

Γυναίκες καλλιτέχνες καταγγέλλουν την βία στο θέατρο. Τι σκέφτεσαι διαβάζοντας
όλα αυτά;

Αυτό που σκέφτομαι με τα όσα τραγικά βγαίνουν στη φόρα τώρα είναι
ότι γενικά πρέπει να βγαίνουμε και να τα λέμε όλα χωρίς να φοβόμαστε. Πρέπει να
φοβούνται όσοι τα προκαλούν και όχι τα θύματα. Πρέπει να μιλάμε για όλα, για τα
εργασιακά, για οποιαδήποτε καταπάτηση των δικαιωμάτων μας. Με θλίβει όταν
ακούω το «γιατί τώρα». Αυτοί που πιστεύουν ότι ασκούν την εξουσία πρέπει να το ξανασκεφτούν. Πρέπει όμως και εμείς να μιλάμε. Πρέπει ο φόβος να εξαφανιστεί αλλιώς θα είμαστε για πάντα σε αυτή την τραγική κατάσταση.

Υπάρχει κάποιο έργο που θα ήθελες πάση θυσία να παίξεις στην καριέρα σου;

Όχι δεν υπάρχει κάποιο συγκεκριμένο θεατρικό έργο ή ρόλος που θα ήθελα να
παίξω. Αγαπώ το εφηβικό θέατρο και το θέατρο που απλά μιλάει στις ψυχές των
ανθρώπων .

Δώσε μου μια ευχή για το μέλλον.

Η ευχή μου είναι να ανοίξουμε λίγο τα μάτια μας και τις ψυχές μας και να γίνουμε λίγο
πιο άνθρωποι.

Κι έτσι, η κουβέντα αυτή έφτασε στο τέλος της και τα παιδιά ανοίγουν την αυλαία τους για να μας μιλήσουν για όλα αυτά που φοβόμαστε και φαίνονται υπέρογκα στον κόσμο αυτόν που παλεύουμε να επιβιώσουμε. Το πιο θετικό, όμως, είναι ότι οι άνθρωποι ακόμη και σε αυτές τις δύσκολες εποχές, μπορούν να βρούνε τη δύναμη να συνεχίσουν να δημιουργούν για όσα αγαπούν.