Σαββάτο… των ψυχών!

Σαββάτο απόγευμα. Μνήμη που τρέχει σε πρόσωπα και στιγμές. Περασμένα. Έρμαια του χρόνου. Αναμνήσεις που τείνουν να ξεθωριάσουν από το μυαλό που τόσο πολύ πασχίζει να θυμηθεί. Ένα λόγο, μια σιωπή κι ένα χάδι. Πρόσωπα.

Σιτάρι βρασμένο μέχρι να σκάσει το σπυρί. Το στεγνώνεις πολύ καλά. Δεν την θέλουμε την υγρασία. Αρκετά τα μάτια υγράνθηκαν. Αρκετοί οι λυγμοί που μούσκεψαν τα μαξιλάρια κάθε βράδυ. Για αυτούς που τόσες όμορφες στιγμές μας χάρισαν.

Κοπανάς στο γουδί καρύδια και αμύγδαλα. Πρόσεχε. Τα αμύγδαλα να μην είναι πικρά. Να έχουν την γλύκα του καρπού. Να είναι γεμάτα. Όχι σιτεμένα. Να χορτάσουν οι ψυχές που φύγανε και να πάρουν την ομορφιά από τα άνθη του δέντρου που γι αυτούς άνοιξαν.

Σε τηγάνι καβουρδίζει το αλεύρι και το σουσάμι. Τόσο όσο να χρυσίσουν. Όπως χρυσές στάθηκαν οι μνήμες μας από τους ανθρώπους που ζήσανε για να μας ζήσουν. Να χρυσίσουν, σαν το κερί που λιώνει πάνω σε άμμο, να φωτίσει τον δρόμο όσων έφυγαν.

Παίρνεις το ξύσμα από ένα πορτοκάλι και το αφυδατώνεις. Να δώσει μια δροσιά στο πρόσφορο. Τόση που να μυρίσει η θυσία. Σαν τα χρόνια που τα χέρια τα κουρασμένα καθάριζαν τα πορτοκάλια και τα αφήναν στο πιάτο. «Να τα φας γρήγορα, μην χαθούν οι βιταμίνες»

Ανακατεύεις όλα τα υλικά σε ένα μπολ. Πλούσια να είναι τα υλικά. Τόσα που να χορτάσουν πλήθος των ανθρώπων. Όσους η Περσεφόνη άφησε ατάιστους.

Σε γυάλινη γαβάθα σχηματίζεις σταυρό με τα υλικά μέχρι να γεμίσει. Κάθε σταυρός και προσευχή. Για την υγεία αυτών που έμειναν. Για τον παράδεισο των υπολοίπων. Να βρουν αγαπημένους πίσω από τις πύλες που ανοίγουν.

Ρίχνεις ένα παχύ στρώμα ζάχαρης. Να γλυκάνει η απώλεια. Γλυκαίνει ποτέ η απώλεια; Τόσο που να φύγει η πίκρα του καφέ. Που η συγχώρεση θα σημάνει την αγάπη.

Στολίζεις με ρόδι και ό,τι άλλο θες. Χαρούμενο το μοτίβο. Ένα σταυρό για την θυσία. Λουλούδια για την χαρά. Περιστέρια για την ελπίδα της αντάμωσης και αγκάθια για τον πόνο της μοναξιάς.

Σαββάτο των ψυχών. Αυτών που φύγαν. Των άλλων που έμειναν να θυμούνται. Πώς ξεθωριάζει μια μνήμη; Πρόσωπα. Αγαπημένα. Πρόσωπα. Δικά μας. Και μια γαβάθα πρόσφορο. Να είναι χορτάτες οι ψυχές. Να γλυκάνει η ελευθερία.