Τα τελευταία χρόνια δεν μπορώ να πω ότι παρακολουθώ επισταμένα κινηματογραφικές παραγωγές. Δεν μπορώ να φανταστώ ότι θα κάτσω αμέτοχος απέναντι από μια οθόνη για 2 ώρες, απλά βλέποντας μια ιστορία που εκτυλίσσεται, στατικά και χωρίς τους εξωγενείς παράγοντες να την επηρεάζουν. Γνωρίζοντας ότι το βλέμμα μου δεν θα διασταυρωθεί με του ηθοποιού, και ότι το χειροκρότημά μου δεν θα φτάσει ποτέ στα αυτιά των συντελεστών. Γνωρίζοντας ότι θα με κατακλύσει το αίσθημα της συγκίνησης, χωρίς να μπορώ να το μοιραστώ.
Και, αφορμή αυτής της υπέρμετρης συγκίνησης και, κατ’ επέκταση, αυτού του κειμένου στάθηκε μια ταινία που τον τελευταίο καιρό βλέπω να κινείται πολύ και να συζητιέται από τοίχο σε τοίχο. «The father» ή πώς ο Χόπκινς κατάφερε σε κάτι λιγότερο από δύο ώρες να μας οδηγήσει στην συναισθηματική καταρράκωση.
Ένας πατέρας στα πρώτα βήματα της άνοιας. Η κόρη του εγκλωβισμένη στην κατάσταση αυτή προσπαθεί να επιλέξει αν θα συνεχίσει να φροντίζει γι αυτόν ή θα κάνει το επόμενο βήμα που θα την οδηγήσει στην βελτίωση της δικής της ζωής και στην αλλαγή που τόσο έχει ανάγκη. Παιχνίδια του μυαλού, διαστρέβλωση της πραγματικότητας, μνήμες που έρχονται και φεύγουν κατ’ επιλογή και ένα γαϊτανάκι στιγμών που καταργούν κάθε ίχνος νηφαλιότητας.
Ο Άντονι Χόπκινς κατάφερε να γίνει ο άνθρωπος που μετράει τις στιγμές της χαμένης του μνήμης. Με εξαιρετική μαεστρία κατάφερε να αποδώσει λεκτικά και σωματικά τα χαρακτηριστικά των ανθρώπων που «χάνουν» τον εαυτό τους κατά την εξέλιξη της άνοιας. Από εύρωστος και δυναμικός καταλήγει να θυμίζει ένα πληγωμένο παιδί που η μόνη του ανάγκη είναι η αγάπη και παρουσία των ανθρώπων της ζωής του που θα τον κρατήσουν κοντά σε μνήμες και γεγονότα που τον καθόρισαν. Με μεγάλη ευκολία, τον βλέπουμε να ξεχνά και να μπερδεύει τα πρόσωπα, με εκφράσεις που μαρτυρούν έναν άνθρωπο που έχει μελετήσει βαθύτατα την ασθένεια που δεν αποκλείεται να επισκεφθεί και τον ίδιο.
Η Ολίβια Κόλμαν είναι η τραγική ηρωίδα της ιστορίας. Το πρόσωπο που οφείλει να επιλέξει αν θα ζήσει για να φροντίζει ένα τόσο σημαντικό πρόσωπο γι αυτή ή αν θα καταλήξει να διαφυλάξει την δική της ευτυχία και να αλλάξει την δική της πραγματικότητα. Ερμηνευτικά αποθέωσε τον ρόλο της, αφού έδωσε συναίσθημα και ανθρωπιά στις πιο ζοφερές στιγμές των συνειρμών που μπορούν να προκληθούν σε έναν διαταραγμένο νου.
Μια ταινία που βασίζεται στην ουσία της άνοιας. Μια συνεχής επανάληψη επίπονων στιγμών της καθημερινότητας του ασθενή, αλλαγμένες στο σημείο που προκαλούν την αμφισβήτηση και οδηγούν στην πλήρη σύγχυση. Μια ταινία που θα πληγώσει κάθε άνθρωπο που έχει ζήσει μια παρόμοια κατάσταση με κάποιον δικό του, αφού τα στοιχεία που δίνει είναι ένας ρεαλιστικός αντικατοπτρισμός και όχι μια στείρα μυθοπλασία.
Σε κάτι λιγότερο από δύο ώρες, ο θεατής βιώνει την απώλεια. Αντιλαμβάνεται με τον πιο σκληρό τρόπο πώς ένας άνθρωπος μπορεί να πεθάνει. Πώς κάποιος μπορεί να μην υπάρχει πια, ακόμη κι αν στέκεται δίπλα στο πιο σημαντικό γι αυτόν άτομο. Πώς μπορεί μια ασθένεια να γίνει ο χειρότερος εφιάλτης κι ένας άνθρωπος στην «δύση» της ζωής του να είναι απόλυτα εξαρτημένος από όσα έζησε στην «ανατολή» του.
Και τελικά, μένουμε να σκεφτόμαστε ότι με έξι ηθοποιούς ο Φλοριάν Ζελέρ κατάφερε να μας μάθει τι θα πει να αισθανόμαστε μέσα από τον κινηματογράφο και την σημασία του να εκτιμούμε την αξία της μνήμης όσο είμαστε κύριοι αυτής. Γιατί σε μια κοινωνία που όλοι έχουμε ανάγκη να μας θυμούνται, τελικά ο μεγαλύτερος πόνος έρχεται όταν αρχίζουμε να ξεχνάμε εμείς!
Καλή θέαση!
mylibrodoro.com 