Τα τελευταία πολλά χρόνια επιλέγω κατά βάση να διαβάζω ελληνική λογοτεχνία. Το έχω αναφέρει αρκετές φορές στο παρελθόν ωστόσο μου είναι τρομερά δύσκολο να παλεύω να κάνω τον παραλληλισμό της μετάφρασης στο κανονικό κείμενο και να σκεφτώ κατά πόσο ανταποκρίνεται στην μυθοπλαστική τοπική πραγματικότητα αυτό που κρατάω στα χέρια μου. Ωστόσο, δηλώνω εθισμένος στην γραφή της Φεράντε και δίνω ειλικρινή συγχαρητήρια στους μεταφραστές των βιβλίων της που καταφέρνουν να αποτυπώσουν με τεράστια ακρίβεια τον ναπολιτάνικο μικρόκοσμο και να μας παραδώσουν ένα βιβλίο που με κάθε του σελίδα μιλάει στο αναγνωστικό μας θυμικό.
Η Τζοβάννα συνειδητοποιεί ότι τα χαρακτηριστικά της αλλάζουν μετά από μια αποκρουστική παρατήρηση του πατέρα της, γεγονός που σοκάρει την έφηβη. Από την στιγμή εκείνη αναζητά τις συνδέσεις με το νέο της πρόσωπο που αποτελεί το παράδειγμα προς αποφυγήν για την οικογένεια της. Μια αναζήτηση που θα συνδέσει την ελίτ της Νάπολης με τις παρασιτικές γειτονιές και την αγοραία αλητεία μιας πόλης που είναι το παράδειγμα προς αποφυγήν για όλη την Ιταλία.
Η Φεράντε στο βιβλίο της «Η απατηλή ζωή των Ενηλίκων» (αυτολεξεί μεταφρασμένος ο τίτλος από την ιταλική –μπράβο στον εκδοτικό και την μεταφράστρια) μας αποκαλύπτει τους προβληματισμούς που έρχονται στην επιφάνεια του μυαλού ενός κοριτσιού που από την εφηβεία οδεύει στην ενηλικίωση. Τους φόβους, τα στεγανά και τα καλούπια που θέτουμε για να χτίσουμε την ζωή που δεν είναι τίποτα περισσότερο από έναν απατηλό αντικατοπτρισμό της ζωής των συγγενικών μας προσώπων.
Η αφήγηση θυμίζει απίστευτα την Νάπολη. Όπως η πόλη αυτή που, παρά την ομορφιά της, οι κάτοικοι της στερούν κάθε εξωραϊστικό στοιχείο, έτσι κι η αφήγηση στερείται των καλολογικών στοιχείων και των τεχνασμάτων που και σελίδες θα κέρδιζαν αλλά, θα έδιναν και ένα πιο σχολιαστικό χαρακτήρα στην ιστορία.
Όσοι από εσάς έχετε διαβάσει την τετραλογία της Φεράντε, δεν θα σας ξενίσει καθόλου ο τρόπος με τον οποίο γράφτηκε το βιβλίο αυτό. Περιγραφές των δρόμων, των γειτονιών και των ανθρώπων. Βεβιασμένη και χωρίς ανάσα περιγραφή. Προσωποκεντρική εξιστόρηση και δημιουργία δίπολων για να ενταθεί η σύγκριση του βόρειου με το νότιο στοιχείο.
«Η απατηλή ζωή των ενηλίκων» είναι η ζωντανή απόδειξη ότι τον αναγνώστη δεν τον ενδιαφέρει η ταυτότητα του συγγραφέα αλλά η ποιότητα της γραφής του. Μια περσόνα που δεν ξέρει κανείς, με ιστορίες της γειτονιάς και βιβλία που πουλάνε χιλιάδες αντιτύπων άμα τη εκδόσει και καταφέρνει να μπει με την μεγαλύτερη ευκολία στις βιβλιοθήκες μας. Μια συγγραφέας που σέβεται τους αναγνώστες της και παραμένει πιστή στο είδος που υπηρετεί, δείχνοντας την συνέπεια που οι φανς θέλουμε.
«Η απατηλή ζωή των ενηλίκων» είναι από τα βιβλία που πρέπει κανείς να διαβάσει σίγουρα. Όχι γιατί θα μάθει κάτι που δεν ξέρει ήδη. Αλλά γιατί θα καταλάβει πώς είναι να βλέπεις την ζωή σου να αναπτύσσεται στο ψέμα και η μόνη σου σωτηρία είναι να βρεις αυτό που θα καταφέρει να σου προσφέρει την σύνδεση που έχεις χάσει, είτε αυτή είναι με κάποιον πρόγονο, είτε με μια γειτονιά, είτε με μια πτυχή της ζωής που τεχνηέντως σου κρύψανε ή προσπάθησες να κρύψεις!
Καλή Ανάγνωση!
mylibrodoro.com 