Πολλά τα δακρύβρεχτα που έχουν γραφτεί, μα αποπνέουν τόση αλήθεια. Σχεδόν δύο χρόνια που το θέατρο έχει λείψει από την δική μου ζωή. Δυο χρόνια που τα φώτα της «πλατείας» δεν άναψαν και δεν έσβησαν, είναι πάρα πολλά για έναν άνθρωπο, ιδιαίτερα όταν το θέατρο αποτελεί την βασικότερη επιλογή για ψυχαγωγία. Και ξάφνου εχθές η πρεμιέρα στο θερινό των Ν. Μουδανιών, με μάσκες, με μέτρα, αποστάσεις και ανθρώπους που διψούσαν να αφεθούν σε ένα κόσμο που χτίζεται και γκρεμίζεται μόλις λίγα μέτρα μακριά τους.
«Μπαμπούλες» του Σανθόλ σε καλοκαιρινή περιοδεία. Ένα σπίτι, μια εθνική οδός, χιλιάδες αυτοκίνητα και δύο αδερφές που αντιμάχονται για το τι μέλει γενέσθαι με την πατρογονική κατοικία που αποτελεί πλέον έναν χώρο σύγχυσης και έντασης λόγω των διερχόμενων οχημάτων. Δύο μπαμπούλες ψεύτικοι και δύο αληθινοί που φτάνουν για τελείως διαφορετικούς σκοπούς ο καθένας. Και μια κωμωδία που φέρει την υπογραφή του Χανιωτάκη και μας θυμίζει την αξία του καλού θεάτρου στην ανθρώπινη ψυχολογία.
Επί σκηνής έξι ηθοποιοί σε έναν μαραθώνιο γέλιου. Η αφοπλιστική φωνή της Ψυχράμη σε συνδυασμό με την επιβλητική παρουσία της Βαΐτσου κατάφεραν να αποδώσουν τα μέγιστα και να περιγράψουν την αντιπαράθεση μεταξύ δύο αδελφών με γνώμονα πάντα την αγάπη και το κοινό συμφέρον. Ο Μακαλιάς, ως γνήσιος κωμικός, έδωσε το προσωπικό του στίγμα αφήνοντας τους θεατές ξέπνοους αφού μας βομβάρδισε με ατάκες που ντύθηκαν το ταπεραμέντο του.
Έκπληξη μεγάλη Κρόμπας και Μανωλάκου. Ο Κρόμπας ήταν η απόδειξη ότι η τηλεόραση δεν λέει ποτέ την αήθεια για έναν ηθοποιό, αφού στην παράσταση μεγαλούργησε και ξεδίπλωσε πτυχές του ταλέντου του καθιστώντας τον ένα κομμάτι αναντικατάστατο για τον ρόλο που ενσάρκωνε. Η δε Μανωλάκου ήταν η τρελή- ντίβα συγγενής που όλοι αγαπάμε να μισούμε και χωρίς αυτή δεν μπορεί να υπάρξει οικογενειακή συνάθροιση με επιτυχία και ούτε παράσταση-οικογενειακό-δράμα.
Για το τέλος ο Χρανιώτης. Μπόρεσε να σταθεί επάξια στον ρόλο του φαντάσματος (παρότι απρόσεχτος και ξεβάφτηκε σχετικά γρήγορα) και μου θύμισε τα πρώτα του χρόνια και τις συμμετοχές του σε κωμικές σειρές, αφήνοντάς μου μια οικία αίσθηση.
Η παράσταση αυτή αποτέλεσε μια εξαιρετική αρχή για ένα φεστιβάλ το οποίο είχε λείψει τα προηγούμενα χρόνια, και δεν είναι άλλο από το Φεστιβάλ της Θάλασσας, που πέρυσι, λόγω των περιορισμών δεν άνοιξε αυλαία. Με το κείμενο αυτό, εκτός από ένα τεράστιο μπράβο σε αυτούς τους ηθοποιούς που μας χάρισαν όλες αυτές τις στιγμές εχθές, μεταφέρω κι ένα παράπονο στον Δήμο μας, που θεωρεί ότι ο κόσμος της Νέας Προποντίδας έχει ανάγκη μόνο από φιέστες.
Αγαπητοί μου, η αθρόα προσέλευση του κοινού, η αίσθηση ανακούφισης όλων μας μόλις καθίσαμε στο θέατρο, το καρδιοχτύπι μόλις βγήκαν οι ηθοποιοί, αποδεικνύουν ότι έχουμε ανάγκη από το θέατρο και τον πολιτισμό. Και οι θεατές, μπορεί να είναι η κινητήριος δύναμη των ηθοποιών αυτών, αλλά παράλληλα, οι παραστάσεις μας δίνουν την δύναμη να ξεφύγουμε από την μίζερη καθημερινότητα που καταβάλει όλους μας.
Και για να επιστρέψω στα της παράστασης. Με την λήξη της και το χειροκρότημα, άρχισα να σκέφτομαι. Μήπως, τελικά, χρειαζόμαστε όλοι μερικούς «Μπαμπούλες» για να λάβουμε τις κατάλληλες αποφάσεις;
Καλή θέαση!
mylibrodoro.com 