Παρότι αγαπώ ιδιαίτερα την Ιταλία και ό,τι σχετίζεται με αυτή, ομολογώ πως άργησα πολύ να ανακαλύψω τον Αντρέα Καμιλλέρι. Για την ακρίβεια, η πρώτη μου επαφή με την πένα του ήταν περίπου τέτοιο καιρό, πέρυσι, όταν ήρθε στα χέρια μου το «Γράμμα στην Ματίλντα» που το λάτρεψα ως βιβλίο. Το δεύτερο βιβλίο για εμένα από αυτόν τον θρύλο των ιταλικών γραμμάτων είναι στην ουσία και το κύκνειο άσμα του συγγραφέα, αφού εκδόθηκε λίγους μήνες πριν τον θάνατό του (παρότι γράφτηκε πολλά χρόνια πριν για τις ανάγκες μιας ταινίας που δεν γυρίστηκε ποτέ, όπως ο ίδιος ο Καμιλλέρι μας γράφει στον επίλογο).
Ο επιθεωρητής Μονταλμπάνο έρχεται αντιμέτωπος με την αυτοκτονία ενός εργάτη στην εταιρία του Τρινκανάτο. Η προσπάθειά του να κατευνάσει τα πνεύματα τον φέρνει αντιμέτωπο με την εμφάνιση ενός μυστήριου πλοίου που κάνει τη εμφάνισή του στα λιμάνια της Ιταλίας και κινείται, περιέργως, με άκρα μυστικότητα, χωρίς επιβάτες και κυρίως χωρίς κάτι ιδιαίτερο που να δικαιολογεί το κόστος λειτουργίας του. Πολύ σύντομα, θα καταλάβει ότι ο προβληματισμός τους δεν ήταν ανούσιος, αφού το FBI θα αρχίσει να ερευνά το μυστήριο που καλύπτει το «Αλκυόνη», ενώ ο ίδιος θα βρεθεί στο επίκεντρο των εξελίξεων.
Είναι πολύ εύκολο να αρχίσουμε να μιλάμε για βιβλία συγγράφεων που έχουν αποδείξει στο πέρασμα των χρόνων την αξία τους και το κοινό τους έχει αγκαλιάσει. Είναι εύκολο, γιατί τα βιβλία τους θα διαβαστούν, αρκούντων των ελαχίστων θετικών λέξεων που θα αφιερώσει ο κάθε συντάκτης για αυτά. Μα το «Ο μάγειρας του Αλκυόνη» δεν μπορεί να περιοριστεί σε πέντε τσιτάτα που θα εξυμνήσουν τον Καμιλλέρι και θα θαυμάσουν τον Μονταλμάνο.
Ο Καμιλλέρι μετέτρεψε ένα κινηματογραφικό σενάριο σε διήγηση, που κατάφερε να διατηρήσει την ροή, την ταχύτητα και την γλαφυρότητα της μεγάλης οθόνης. Είναι από τα βιβλία που μετράνε με κάθε λέξη τους την ανάσα πριν αυτή σχηματιστεί, αφήνοντάς την αγωνία να σε κατακλύσει και την προσμονή για την συνέχεια να απασχολεί κάθε σου εγκεφαλικό κύτταρο.
Η μεταβολή στα σκηνικά (λογοτεχνικά πάντα), οι τόποι, οι περιγραφές των δρόμων και οι συνομιλίες. Μια προσεγμένη απόδοση του ψυχισμού των ηρώων, καθώς και η πρέπουσα ένταση που δικαιολογείται από τις καταστάσεις που λαμβάνουν χώρα. Και στο τέλος, μια Χολυγουντιανή σκηνή, με μάχη σώμα με σώμα και πλάγια μέσα, με Ομηρικά τεχνάσματα και κυρίως με δράση, χωρίς τις εξεζητημένες θριλερικές σκηνές που εκτός από την περιγραφή του λουτρού αίματος δεν έχουν τίποτα να προσφέρουν.
Ο Καμιλλέρι έγραφε λογοτεχνία. Ήξερε να μοιράσει το βάρος και την αξία κάθε σκηνής. Να κάνει την έρευνα που θα τον οδηγούσε στην σύνθεση των γεγονότων που θα αποτυπωθούν στο βιβλίο του, πριν αυτό καταλήξει στα ράφια, δίνοντας την πρέπουσα σημασία σε κάθε περιγραφή (σπόιλερ: η περιγραφή της μετατροπής της γολέτας), πράγματα τα οποία είναι εύκολο να διακρίνει ένας αναγνώστης και στο «Ο μάγειρας του Αλκυόνη».
Και κάπως έτσι, καταλήγω ότι τελικά είναι πολύ όμορφο να διαβάζουμε βιβλία ανθρώπων που μπορεί να είναι mainstream, διατηρούν την αίγλη της γραφής τους, ωστόσο. Και αν κάποια στιγμή δούμε την όποια γολέτα να αράζει σε ένα λιμάνι της Μεσογείου, αμέσως θα σκεφτούμε το Αλκυόνη και θα αναζητήσουμε το ακριβό του εμπόρευμα και τα μυστικά που κουβαλάει μαζί του ο «Μάγειράς» του.
Κι ακόμη και τώρα, που ο Καμιλλέρη δεν ζει πια, ο Μονταλμπάνο θα είναι από τους μπάτσους που αγαπάμε, γιατί με κάθε δυνατή ευκαιρία δείχνει την αγάπη του για τον άνθρωπο και την ανάγκη του να τον υπερασπιστεί. Είτε με ένα χαστούκι, είτε με μια ολόκληρη θαλάσσια επιχείρηση.
Καλή ανάγνωση
mylibrodoro.com 