Θυμάμαι πριν χρόνια, στο θέατρο Αυλαία της Θεσσαλονίκης, είχα πάει να δω το οι «Πεταλούδες είναι ελεύθερες» και είχα λατρέψει την ιστορία αυτή, παρότι εξόφθαλμα «αμερικανιά» Μου είχε αφήσει την αίσθηση της αγάπης και όχι της συμπόνιας (θα καταλάβετε παρακάτω) και αυτό ήταν κάτι το μαγευτικό για μια παράσταση που ο κεντρικός της άξονας είναι η ανάγκη ενός ατόμου με αναπηρία να ζήσει ελεύθερο και να αγαπήσει σαν να μην υφίσταται η αναπηρία του, σαν να είναι απλά ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας.
Κατόπιν τούτου, δεν θα μπορούσα να μην ξανασυναντήσω τον Ντον και την Τζιλ. Να περάσω κάποιες ώρες στο διαμέρισμα της Νέας Υόρκης, όπου ένας τυφλός νέος αποδεικνύει πως το να είναι κάποιος τυφλός (ή με οποιαδήποτε άλλη αναπηρία) δεν σημαίνει ότι δεν μπορεί να ζήσει, να δημιουργεί και να ερωτεύεται. Όπου ένας νέος, κόβει τον ομφάλιο λώρο από την μητέρα του, επαναστατεί και βιώνει την αποτυχία, μας δίνει μαθήματα αντοχής και συναισθηματικής νοημοσύνης.
Ονομαστικά, τώρα. Ο Αναστάσιος Ροϊλός, ως Ντον αποτέλεσε ένα ζωντανό μάθημα υποκριτικής επί σκηνής. Με άκρα πειστικότητα κατάφερε να ενσαρκώσει τον ρόλο του τυφλού νέου, με κινήσεις και την στάση του. Στάθηκε με αξιοπρέπεια και με τον πρέποντα σεβασμό απέναντι σε ένα κοινό που κατά βάση διψούσε για αυτό που θα έβλεπε, ενώ τραγούδησε με εξαιρετικά αισθαντική φωνή το τραγούδι του Σταμάτη Κραουνάκη (και καλύτερα από τον Κραουνάκη).
Η Εριεττα Μανούρη ήταν η έκπληξη της βραδιάς. Μια κοπέλα νέα που άφησε όλη της αύρα να αγκαλιάσει ένα ρόλο που ζητάει τον αυθορμητισμό και την χαλαρότητα. Με κινήσεις ανάλαφρες και ύφος ελαφρώς επιτηδευμένο ήταν η τέλεια έφηβη που ήθελες να της φωνάξεις «προσγειώσου» μα την ίδια ώρα απογείωνε την παράσταση. Διπλό το μπράβο στην κοπέλα, γιατί κατάφερε να παίξει και επέδειξε ήθος παλιάς κοπής
Η Εριεττα Μανούρη ήταν η έκπληξη της βραδιάς. Μια κοπέλα νέα που άφησε όλη της αύρα να αγκαλιάσει ένα ρόλο που ζητάει τον αυθορμητισμό και την χαλαρότητα. Με κινήσεις ανάλαφρες και ύφος ελαφρώς επιτηδευμένο ήταν η τέλεια έφηβη που ήθελες να της φωνάξεις «προσγειώσου» μα την ίδια ώρα απογείωνε την παράσταση. Διπλό το μπράβο στην κοπέλα, γιατί κατάφερε να παίξει και επέδειξε ήθος παλιάς κοπής, χωρίς να ακυρώσει την παράσταση, παρά τις αντιξοότητες.
Για την Πέμη Ζούνη τα λόγια είναι περιττά και εγώ πολύ μικρός για να πω το οτιδήποτε. Θα σταθώ μόνο στην στάση της. Αυτή η γυναίκα έχει τέτοιο σκηνικό στάτους που καταφέρνει να μεταβεί από την κωμικότητα στο δράμα σε κλάσματα του δευτερολέπτου. Μια παρουσία επιβλητική που μπορεί να δώσει την δική της αύρα σε κάθε δουλειά στην οποία συμμετέχει.
Ο Κωνσταντίνος Ελματζίογλου ήταν ο μικρότερος ρόλος της παράστασης. Μια ελάχιστη παρουσία που χωρίς αυτή κάτι θα έλειπε. Ο αυθορμητισμός του και το χίπικο στυλ έδωσαν μια ανάσα δροσιάς και μας επέτρεψαν να χαλαρώσουμε πριν την επερχόμενη ένταση και την κορύφωση του έργου.
Το κοινό, το αφήνω για το τέλος. Αγαπητοί μου συντοπίτες, αντιλαμβάνομαι ότι πολλοί από εμάς στην Χαλκιδική δεν είχαμε την ευκαιρία να λάβουμε την απαραίτητη θεατρική παιδεία. Ωστόσο, σας συγχωρώ τα χειροκροτήματα και τις επευφημίες σε στιγμές που δεν πρέπει. Σας συγχωρώ ακόμη και ότι κάνετε το θέατρο ταβέρνα με τα όσα τρώτε και όσους ενοχλητικούς ήχους παράγετε (το ότι τα πουλάνε απ’ έξω δεν σημαίνει ότι πρέπει ντε και καλά να τα καταναλώσετε). Δεν σας συγχωρώ, όμως, την απανθρωπιά σας όταν σας ζητούν κατανόηση για καθυστέρηση λόγω ανωτέρας βίας. Δεν σας συγχωρώ που εξαναγκάζετε τους ηθοποιούς να σας δώσουν εξηγήσει για το τι συνέβη την στιγμή που η θερμοκρασία έξω είναι σε κόκκινα επίπεδα και επιπλέον τα παιδιά αυτά πρέπει να παίξουν υπό το φως προβολέων που παράγουν απίστευτη ζέστη, με συγκεκριμένα ρούχα και με όλη την ένταση που επιβάλει η παράσταση.
Και για να επιστρέψω στα θετικά. Οι «Πεταλούδες» ήταν η παράσταση που μας έδειξε το πόσο σημαντικό είναι να είμαστε άνθρωποι και να σεβόμαστε τις ιδιαιτερότητες των άλλων. Σε μια εποχή που έχουμε ξεχάσει να επικοινωνούμε και ψάχνουμε τις διαφορές που θα μας απομακρύνουν, τα παιδιά αυτά και η υπέρτατη κυρία της υποκριτικής μας έδειξαν ότι διαφορετικότητα δεν είναι απαραίτητα χάσμα, αλλά και ευκαιρία για γεφύρωση. Ότι η αναπηρία δεν αποτελεί μειονέκτημα, αλλά μπορεί να αναδείξει την πτυχές και αρετές που δεν φανταζόμασταν.
Και τελικά ποτέ δεν είμαστε πραγματικά ελεύθεροι αν δεν παλέψουμε να ζήσουμε και δεν διεκδικήσουμε αυτό που θα μας κάνει να βρούμε την δημιουργική μας έκφραση. Και αν όλα κρύβονται πίσω από έναν τοίχο, ας αναζητήσουμε την πόρτα που θα ενώσει τα δύο διαμερίσματα.
Καλή θέαση!
mylibrodoro.com 