Την Μανίνα την γνώρισα σχετικά πρόσφατα και είναι από τους ανθρώπους που χαίρομαι. Έχει μια αύρα και μια τρέλα που στην αρχή φαίνονται παράξενα, στην συνέχεια, όμως, γίνονται τα στοιχεία που την κάνουν φίλη σου. Έχει έναν τρόπο όταν μιλάει. Τον ίδιο κι όταν γράφει. Σε κάνει να νιώθεις ότι έχεις απέναντι μια άφιλτρη φωνή που σου λέει όσα και ο ίδιος φοβάσαι να σκεφτείς, μα στο παρόν κείμενο θα μιλήσουμε για το βιβλίο της και όχι για την ίδια.
Η Δώρα είναι μια από τις πολλές παράνομες ξεναγούς στην Αθήνα και της ανατίθεται ένα γκρουπ Αμερικανών. Πολύ σύντομα, με το χάρισμα να βλέπει πράγματα που έχουν συμβεί ή θα συμβούν αρχίζει να ανακαλύπτει φόνους ηλικιωμένων που είχαν ένα κοινό κέντρο. Η Δώρα, προσπαθεί με κάθε τρόπο να προλάβει και να σώσει όσο το δυνατόν περισσότερα θύματα, με τον κίνδυνο να καταλήξει κι η ίδια θύμα της προσπάθειας της.
Η Μανίνα έστησε ένα βιβλίο που ακροβατεί μεταξύ του ρεαλιστικού και υπερφυσικού. Η σύνθεση των δύο είναι τόσο αρμονικά διατυπωμένη που δεν εμποδίζει την εξέλιξη της ιστορίας, ούτε «κλωτσάει», αφού το κάθε σημείο έχει την δική του οπτική και ταυτότητα δίνοντας την κατάλληλη αύρα στο βιβλίο και δημιουργώντας την πρέπουσα ατμόσφαιρα.
Οι περιγραφές είναι ζωντανές και δίνονται κατόπιν ενδελεχούς έρευνας. Το ταξιδιωτικό πλάνο είναι δομικά με τέτοιο τρόπο που ο αναγνώστης νιώθει πως ακολουθεί την ξενάγηση κι ο ίδιος. Λεπτομέρειες που αφορούν την ιστορική αφήγηση μπλέκονται με την διήγηση της ιστορίας και συνθέτουν ένα κουβάρι εμφανώς μπλεγμένο, μα πανεύκολο στο να βρεθεί η άκρη του.
Στην αρχή του κάθε κεφαλαίου μας δίνει την ιστορία μιας γυναικείας θεότητας. Κάθε θεότητα, προσεκτικά επιλεγμένη και με την κάθε εκδοχή της ιστορίας προάγγελο των εξελίξεων που θα ακολουθήσουν στο κεφάλαιο. Όλες οι ιστορίες, δανεισμένες από την ελληνική μυθολογία, όπου τα θεϊκά όντα κι οι από μηχανής θεοί ήταν περισσότεροι από τους ίδιους τους ανθρώπους και υπαίτιοι των εξελίξεων, όπως και οι ήρωες που παραδέρνουν στις σελίδες του «Μη φοβάσαι».
Η Μανίνα είναι δεξιοτέχνισσά στην χρήση της γλώσσας. Καταφέρνει να γράψει τα πιο ρατσιστικά πράγματα με τρόπο που φαντάζουν- και είναι στα πλαίσια της διήγησης- πέτρες στις τσέπες ενός φασίστα που πνίγεται στην θάλασσα. Ομοφυλοφιλία, φυλετικός ρατσισμός, ελιτισμός και σοβινισμός. Όλα, σε μια παρέλαση που στο τέλος κερδίζει η «περηφάνεια».
Σε 300 σελίδες έχουμε ένα άκρως ατμοσφαιρικό αστυνομικό μυθιστόρημα. Από αυτά που θες να διαβάσεις για την ιστορία και τους ήρωες και όχι για να βρεις ποιος είναι ο δολοφόνος. Ένα βιβλίο που κατάφερε να συνδυάσει την ίντριγκα, την αρχαιοκαπηλία, την ενόραση, τους φόνους και τα κοινωνικά μηνύματα που καταρρίπτουν κάθε είδους ρατσιστικό ξέσπασμα.
Στις μέρες που οι γυναίκες βρίσκονται στον μεγαλύτερο κίνδυνο και καθημερινά ακούμε όλα αυτά τα αποτρόπαια, το «Μη φοβάσαι» είναι ένα βιβλίο που μας μαθαίνει το πόσο σημαντικό είναι να εμπιστευόμαστε τις δυνάμεις μας και να μην παραιτούμαστε. Άλλωστε, η δύναμη δεν έχει φύλλο, οι άνθρωποι μαθαίνουν να επιβιώνουν και τελικά το μόνο που χρειάζεται είναι να μιλήσεις στο κατάλληλο άτομο…
Καλή ανάγνωση
mylibrodoro.com 