Είναι φορές που στο θέατρο δεν μας τραβάει το έργο που θα δούμε. Ειδικά όταν πρόκειται για παράσταση αρχαίου δράματος, το έχουμε χορτάσει, από την σχολική μας ακόμη ηλικία. Είναι οι ηθοποιοί που μας κάνουν να σκεφτούμε τι θα αντικρύσουμε, τι είναι αυτό που θα καταφέρει να μας ανατριχιάσει.
Η ιστορία της «Ιφιγένειας εν Ταύροις» γνωστή. Μετά την θεϊκή σωτηρία της στην Αυλίδα, η Άρτεμις φυγαδεύει την Ιφιγένεια στην χώρα των Ταύρων, όπου την καθιστά ιέρεια του ναού της και υπεύθυνη για την προετοιμασία των θυσιών που προσφέρονται στην Θεά. Στην χώρα καταφθάνει ο αδερφός της Ορέστης, με σκοπό να κλέψει το άγαλμα της Αρτέμιδος και να το μεταφέρει στην Αθήνα, πράξη που θα τον γλύτωνε από τις Ερινύες και θα τον οδηγούσε ξανά στην γαλήνη μετά την μητροκτονία που διέπραξε. Όταν τα δύο αδέρφια μαθαίνουν την ταυτότητα του καθενός, τότε μηχανεύονται πώς θα οδηγηθούν στην σωτηρία και την επιστροφή στην πατρίδα.
Η Λένα Παπαληγούρα, ως Ιφιγένεια, κατάφερε να δώσει με την φωνή της το στίγμα στην τραγωδία. Είναι μαγευτικό πώς καταφέρνει να στήσει κάθε φορά περσόνες τόσο διαφορετικές και αυτόνομες σε κάθε ρόλο που καλείται να ενσαρκώσει. Πάντα αναγνωρίζουμε την ζεστασιά και τον λυγμό στην φωνή της, μα ποτέ δεν μας αφήνει να ηρεμήσουμε, αφού μας τροφοδοτεί με υποκριτικές πτυχές που μας κρατούν, ως θεατές, σε εγρήγορση καθ’ όλη την διάρκεια της παράστασης.
Άλλος μεγάλος θρύλος του σύγχρονου θεάτρου ο Μιχάλης Σαράντης. Ως Ορέστης, απέδωσε την τρέλα και την οδύνη ενός νου που τον κατατρέχουν οι δαίμονες. Μηχανεύτηκε τα όσα θα έπραττε, κινήθηκε με φυσικότητα και συνάμα με απόκοσμη ευλυγισία. Πήρε το σώμα του και το έκανε ένα φερέφωνο της απόγνωσης και της θλίψης που συνοδεύει έναν εγκληματία που διέπραξε, ωστόσο, μια δίκαιη πράξη (αναλογικά με την εποχή του- σε καμία περίπτωση δεν επιδοκιμάζω την μητροκτονία).
Η μεγάλη έκπληξη ήταν ο Πυγμαλίων Δαδακαρίδης. Τα τελευταία χρόνια καταφέρνει να προσφέρει μια υποκριτική αρτιότητα σε κάθε του δουλειά, μια ιδιαίτερη νότα που πολλές φορές μας κάνει να σκεφτόμαστε -και φωναχτά, ομολογώ- «τι λες τώρα;». Η περίπτωσή του είναι από αυτές που κινείται από την πιο εύπεπτη κωμωδία στον πιο δραματικό ρόλο, με την ευκολία που επιδεικνύει ένας χαμαιλέοντας στις χρωματικές αλλαγές.
Προμηθέας Αλειφερόπουλος ως Πυλάδης. Για κάποιο λόγο, είναι από τους ανθρώπους που τον έχω συνδέσει με ρόλους παραβατικούς. Ωστόσο, ως πιστός φίλος και συνοδοιπόρος μπόρεσε να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων και να αποτελέσει τον συνδετικό κρίκο για την εξέλιξη της ιστορίας, δίνοντας ανάλαφρες νότες στην πορεία του έργου.
Ταιριαστή προσθήκη στην παράσταση ήταν ο Νίκος Ψαρράς, ως Θόας. Με την έπαρση του βασιλέα και την πυγμή του άντρα που έχει μάθει να επιβάλλεται στο πλήθος, κατέκτησε την σκηνή και μας οδήγησε με τρόπο έντονο στην λύτρωση που θα ακολουθούσε με την εμφάνιση της Αθηνάς.
Όπου Αθηνά, η υπέρτατη Χάρις Αλεξίου. Με ένα μέταλο και μια σκηνική παρουσία που μαρτυρούσαν την οικειότητα που κατάφερε τόσο χρόνια να θεμελιώσει με το κοινό της. Σε ένα μονόλογο, ως από μηχανής Θεά, με τον διδακτισμό του έργου και την λύση- λύτρωση για το κοινό. Μια Χάρις Αλεξίου που δίνει ποιότητα σε ό,τι και να βάλει το χέρι της, προσδίδει φινέτσα και μεγαλείο σε κάθε είδους ερμηνευτική της προσπάθεία.
Τελευταία, μα αξιοζήλευτη για το ταλέντο της η Κίττυ Παϊταζόγλου, ως κορυφαία του χορού. Η συγκεκριμένη κυρία κατάφερε να στηρίξει στους ώμους της ένα ολόκληρο θεμέλιο της αρχαίας τραγωδίας, έδωσε την δική της εκφραστική νότα και προσέφερε στιγμές αμέτρητης συγκίνησης σε όλους. Μια ηθοποιός που στο μέλλον έχει πάρα πολλά να δώσει και θα μας απασχολήσει ιδιαίτερα ευχάριστα.
Ένα μεγάλο μπράβο στον Γιώργο Νανούρη. Ήταν αυτός που έφτιαξε αυτό το παζλ ηθοποιών, δούλεψε μαζί τους, τους καθοδήγησε και στάθηκε άξιος απέναντι στο χειροκρότημα του κοινού. Ο νους και ο οδηγός της παράστασης που ακόμη και αρχαίοι υποκριτές και τραγωδοί θα ζήλευαν για το ανέβασμά της, αφού μας μετέφερε το πνεύμα, τον λυρισμό και κυρίως σεβάστηκε την δομή των αρχαιοελληνικών δραμάτων.
Η «Ιφιγένεια εν Ταύροις» είναι μια παράσταση ύμνος στην τέχνη του ελληνικού θεάτρου. Μας μαθαίνει ότι οι άνθρωποι που αγαπούν το θέατρο και επιλέγουν να δουλέψουν σε αυτό δίνουν την ζωή τους για τους ρόλους και τους κάνουν κτήμα τους. Και αν τελικά, κάποια στιγμή έρθει η ώρα να σταθούν μπροστά μας , μόνο δέος μπορούν να προξενήσουν. Για το μεγαλείο και τον σεβασμό τους, αρχικά στην υποκριτική τέχνη και, έπειτα, στους ίδιους τους θεατές.
Καλή θέαση!
mylibrodoro.com 