Δύσκολο πράγμα να μην συμπαθείς έναν άνθρωπο. Όχι, το να μην τον εκτιμάς. Απλά να μην τον συμπαθείς. Σε προκαταβάλει με συναισθήματα και σε κάνει να σκέφτεσαι τι θα ήταν διαφορετικό αν αυτός ο ίδιος άνθρωπος ήταν ελάχιστα άλλος. Αν παρακολουθώντας τον σου ερχόταν θετικές αντιδράσεις. Και πώς να γράψεις για έναν τέτοιο άνθρωπο; Με αντικειμενικότητα, ή παραμένοντας στην άποψή σου για αυτόν;
Θα σταθώ λοιπόν στην δική μου αντικειμενικότητα. Ο Λαζόπουλος, είναι χρόνια γραφιάς. Γράφει και μιλάει. Περισσότερο μιλάει. Και πάντα βάζει την δική του ταυτότητα στα όσα λέει και πλήθος κόσμου τον θεωρεί τον δικό του Λάκη. Μα για πρώτη φορά, αφήνει τον κόσμο να εισέλθει σε κάτι τόσο δικό του, μπαίνοντας στην διαδικασία να δώσει μια τόσο προσωπική εξομολόγηση, με πρωταγωνιστές τον ίδιο, την «Τασούλα» και τον ίδιο τον καρκίνο -εδώ θα ήθελα να μου επιτρέψετε να μην πω παραπάνω για την ιστορία του βιβλίου, γιατί προσωπικά νιώθω ότι θα αλλοιώσω την ποιότητα της αφήγησης.
Ο Λάκης Λαζόπουλος, φέτος έκανε την εμφάνισή του στα ελληνικά γράμματα. Κατάφερε να συγκεντρώσει σε ένα βιβλίο την ιστορία που πολλοί άνθρωποι έχουν ζήσει στα σπίτια τους και να την μεταφέρει ως προσωπικό βίωμα, στα πλαίσια της ολοκληρωμένης ζωής των ανθρώπων που ζουν πλάι στους νοσούντες. Συναισθήματα και φόβοι, οι στιγμές αδυναμίας, οι εξάρσεις άγχους. Στοιχεία αριστοτεχνικά δοσμένα και σε ύφος γνώριμο για ανθρώπους που έχουμε μεγαλώσει με την φωνή του στα σαλόνια τους.
Με λόγο ειλικρινή και απαλλαγμένος από κάθε ταμπού. Ξεγυμνώνεται στις σελίδες που περνάνε σαν νερό από τα χέρια του αναγνώστη. Κατάφερε να γράψει ένα βιβλίο που δεν σε αφήνει να το αφήσεις, αφού η ιστορία του είναι τόσο όμορφα δομημένη που σε καλεί να την ολοκληρώσεις το συντομότερο δυνατόν.
Μα το σημαντικότερο. Ο Λαζόπουλος στο «Άλλες γυναίκες φοράνε τα φουστάνια σου» δεν είναι ο δημοσιογράφος, ο πολιτικός σχολιαστής, ο Συριζαίος, ο αριστερός, ο… Είναι ένας άνθρωπος που πόνεσε πραγματικά παράλληλα με όλες του τις ιδιότητες και μπρος σε αυτόν τον πόνο δεν χωράνε άλλοι χαρακτηρισμοί ή ιδιότητες. Με λίγα λόγια, αυτό που αγαπούν οι δημοσιογράφοι να λένε, μας ξανασυστήνεται μέσω της ιδιότητας του ανθρώπου που αγαπά και αγωνιά να σώσει τις σταθερές μιας ζωής που δεν ελέγχει.
Όπως ανέφερα, μπορεί να μην έχω συμπαθήσει ποτέ τον Λάκη Λαζόπουλο, αλλά στην παρούσα φάση του οφείλω ένα μπράβο. Για τον σεβασμό στους αναγνώστες και για την συγκίνηση που μας προσέφερε με το βιβλίο που κράτησα στα χέρια μου. Για τα όσα ο ίδιος είπε και για την δική του ειλικρίνεια, που παρά την θλίψη, στο βιβλίο του δεν έκρυψε τα λόγια του κι ούτε χάιδεψε αυτιά.
Το «Άλλες γυναίκες φοράνε τα φουστάνια σου» είναι ένα βιβλίο που πρέπει να διαβάσει ο κόσμος. Όχι γιατί το έγραψε ο Λαζόπουλος, ούτε επειδή μιλάει για τον καρκίνο. Αλλά, γιατί είναι το καλύτερο μάθημα για όσους πιστεύουμε ότι οι άνθρωποι είναι μόνο αυτό που δείχνουν στην δουλειά τους.
Κύριε Λαζόπουλε, εις το «επανιδείν»!
ΥΓ. Επέλεξα να δομήσω με τρόπο τέτοιο τον πρόλογό μου και να μην κρύψω τα όσα πιστεύω γιατί, όπως θα καταλάβετε, το ίδιο συμβαίνει και στο βιβλίο που κράτησα στα χέρια μου. Και ελπίζω, οι σχέσεις των ανθρώπων σύντομα να χαρακτηρίζονται από αυτή την ειλικρίνεια!
mylibrodoro.com 