Αρχές του φθινοπώρου, πέρασε από την αρχική μου το νέο για το επερχόμενο βιβλίο του Γιώργου. Χαρά μεγάλη, αφού ο Γιώργος είναι από τα πρώτα μου παιδιά, κι ας είναι συνομήλικός μου (τα πόσα χρόνια μετράμε δεν θα σας το πω). Σχεδόν μαζί μετράμε και την πορεία μας στα γράμματα. Λογοτεχνία ο Γιώργος, χρονογράφημα εγώ. Και πριν κάποια χρόνια, να που οι ζωές μας βρέθηκαν σε δρόμο παράλληλο. Το ρεύμα μας, δεν ξέρω αν ήταν αντίθετο, μιας κι οι ομοιότητες που βρήκα στο βιβλίο για την σχέση μας, στάθηκαν μόνο στα τα του τότε σπιτιού μου (όπου πραγματικά γέλασα πολύ). Και λίγες μέρες μετά, σκάει μήνυμα για επιβεβαίωση διεύθυνσης και σε ένα μήνα κράτησα το βιβλίο του στα χέρια μου.
Η Κυριακή, η Μίνα και η Ζωή είναι τρεις γυναίκες που η ζωή τους δεν είχε κανένα κοινό σημείο, μέχρι που η πραγματικότητα τις έφερε αντιμέτωπες με μια καταδίωξη. Τρεις γυναίκες που δεν θα γνωριζόταν ποτέ αν μια ληστεία τράπεζας δεν πήγαινε στραβά και δεν ξεκινούσε ένας αγώνας δρόμου με κοινό παρονομαστή και κινητήρια δύναμη το ψέμα που στήθηκε γύρω από αυτήν.
Ο Γιώργος Αγγελίδης, παρότι πολύ νέος (είπαμε συνομήλικος, οπότε μην περιμένετε να πω κάτι συγκεκριμένο για τα χρόνια του), είναι από τους πιο δυνατούς γραφιάδες της εποχής μας. Από την λογοτεχνία του φανταστικού, στο σενάριο, στην μετάφραση και τώρα στο νουάρ-κοινωνικό-πολιτικό κείμενο καταφέρνει να ελίσσεται με τρομερή ευκολία μεταξύ των αφηγηματικών τεχνικών και να μας προσφέρει βιβλία που μας κρατάνε ξύπνιους και μας δίνουν ακόμη και ρυθμό στον τρόπο που αναπνέουμε όσο το κρατάμε στα χέρια μας και πλανιόμαστε στις σελίδες του.
Η επιλογή του Γιώργου να αναπτύξει τις ιστορίες των τριών γυναικών σε χρόνο παράλληλο, του εξασφάλισε την δυνατότητα να ελιχθεί η ιστορία του και να δώσει τα διαφορετικά «πλάνα» που θα βλέπαμε σε μια κινηματογραφική προβολή αν ο σκηνοθέτης επέλεγε να μας δείξει την οπτική της κάθε περσόνας ξεχωριστά. Με αυτή την επιλογή του καταφέρνει να δώσει και μια άλλη οπτική στην όλη ιστορία.
Την οπτική της εσωτερικότητας της κάθε ηρωίδας. Η επαναλαμβανόμενη περιγραφή των ίδιων σκηνών από διαφορετικό αφηγητή μας έδειχνε τα κίνητρα, τους φόβους και τα γεγονότα που πυροδοτούσαν την ανάληψη των αποφάσεων, την ηθική διάσταση της παρανομίας, την ικανότητα των ανθρώπων να δημιουργούν τις συνθήκες της ζωής τους και να ορίζουν το προσωπικό περί δικαίου αίσθημα σύμφωνα με την συναισθηματική νοημοσύνη που διαθέτουν.
Ένα τεράστιο μπράβο, επίσης, στον Γιώργο Αγγελίδη, για τον τρόπο με τον οποίο κατάφερε να μην αποδώσει χαρακτηρισμούς στις πρωταγωνίστριές του. Πολλές φορές, για να γίνουν τα κείμενά μας αποδεκτά και να έχουμε περισσότερες πωλήσεις, υιοθετούμε τους κοινωνικά αποδεκτούς χαρακτηρισμούς και τους ευρέως διαδεδομένους για ανθρώπους με μια συγκεκριμένη ροπή προς μια έξη. Ο Γιώργος, δεν το έκανε και κράτησε το επίπεδο του λόγου του σε σημείο τέτοιο που το κείμενο ξεχείλιζε από σεβασμό από την αρχή μέχρι το τέλος, ανεξάρτητα από τις ιδιαιτερότητες που επέλεξε να δώσει στην κάθε προσωπικότητα.
Οδεύοντας στο τέλος αυτού του κειμένου, δεν μπορώ να παραλείψω την αναφορά που έκανε σε σχέσεις κακοποιητικές και περιοριστικές. Φωτίζοντας τις ζωές των θυμάτων και όχι τα όσα δικαιολογούν τις επιλογές των θυτών, το «Ζωές σε αντίθετο ρεύμα» είναι ένα μανιφέστο για την κάθε γυναίκα που πρέπει να ξέρει ότι δεν είναι μόνη, πως η ζωή της τής ανήκει και πως πάντα υπάρχει ο τρόπο να ελευθερωθεί από τα δεσμά όποιου ελέγχει την ζωή της.
Ο Γιώργος Αγγελίδης έγραψε ένα βιβλίο που θα συζητηθεί για καιρό. Η αφήγησή του είναι το φάρμακο που όλοι αναζητούμε στις μέρες μας και η αφορμή να αλλάξουμε τον ρου της προσωπικής μας ιστορίας, είτε μας βγάλει από το «ρεύμα» είτε όχι. Κι αν τελικά, πάμε αντίθετα στην γνώμη του δυνάμει δήμιου μας, τότε η ζωή μας θα είναι ικανή να μας οδηγήσει στην ελευθερία που αναζητούμε.
Καλή ανάγνωση!
mylibrodoro.com 