Συζητώντας με τον Νίκο Αγαθαγγελίδη!

Το καλό του να συμμετέχεις σε group στο facebook είναι ότι γνωρίζεις ανθρώπους που μοιράζεσαι κοινά ενδιαφέρονται και απόψεις για πράγματα που σου αρέσουν. Με το πέρασμα του χρόνου οι άνθρωποι αυτοί καταλήγουν φίλου -δι’ ηλεκτρονικής αλληλογραφίας- με τους οποίους αρχίζεις να μοιράζεσαι προσωπικό χρόνο και καταλαβαίνεις ότι τα κοινά που σας ενώνουν είναι πιο ισχυρά από την απόσταση που μεσολαβεί. Και κάπως έτσι, ξεκινάνε κι οι κουβέντες σε αυτή την ενότητα. Με αφορμή ένα βιβλίο ή μια παράσταση ή ό,τι άλλο βάλει ο νους της δημιουργίας, μα πάντα έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό. Την οικειότητα που καταλήγουμε να έχουμε με τους συνεντευξιαζόμενους. Και σήμερα, αρχίζουμε μια κουβέντα με τον «οικείο» Νίκο Αγαθαγγελίδη!

Νίκο, διαβάζοντας το βιβλίο αναρωτιέται κανείς τι είναι οι «Ημιζωές». Ακόμη και αφού μου λύθηκε η απορία, τι είχες στο μυαλό σου φτιάχνοντας  αυτήν τη λέξη;

Όλοι μας έχουμε την αίσθηση ότι ορίζουμε τις ζωές μας, αλλά σε ποιο βαθμό ισχύει αυτό, αλήθεια; Δυσκολευόμαστε να συλλάβουμε την ιδέα της ελευθερίας, γιατί την ελευθερία την νιώθουμε. Κυρίως, όμως, νιώθουμε την απουσία της. Είναι οξύμωρο, δεν είναι;  Προσεγγίζοντας, λοιπόν, την ιδέα της ελευθερίας, προέκυψαν οι «ΗΜΙΖΩΕΣ». Για μένα η ζωή (ύπαρξη, αίσθηση, σκέψη, νόηση) είναι συνώνυμο της ελευθερίας. Η έλλειψη ενός από αυτά τα στοιχεία είναι αρκετή για να μας καταστήσει μη-ελεύθερους. Η ζωή μας γίνεται κάτι λιγότερο από αυτό που ήταν (ή θα έπρεπε να είναι). ΗΜΙΖΩΗ, λοιπόν. Οι περισσότεροι άνθρωποι νιώθουν ότι θα ήθελαν να ζουν διαφορετικές ζωές ή έστω να άλλαζαν ορισμένες πτυχές αυτών. Γιατί είναι τόσο δύσκολο να το κάνουν; Τι μας κρατά από το να ζήσουμε και να είμαστε αυτ@ που θέλουμε να είμαστε; Θεωρητικά τίποτα. Πρακτικά πολλά. Όσοι έχουν νιώσει την στέρηση της ελευθερίας σε μια κατά τα άλλα ‘ελεύθερη’ κοινωνία γνωρίζουν πολύ καλά σε τι αναφέρομαι. Ρατσισμός, κακοποίηση του αδύναμου και κυριαρχία του ισχυρού, κοινωνικός αποκλεισμός, κρίση στις ανθρώπινες σχέσεις, στέρηση ευκαιριών και οικονομική ανισότητα. Όλα αυτά και πολλά περισσότερα απειλούν την προσωπική μας ελευθερία. Σκοπός του ατόμου είναι να βρει τρόπο και να σπάσει τα δεσμά όσων τον καταδικάζουν σε μια Ημιζωή. Η ζωή τού ανήκει και οφείλει να παλέψει για αυτήν.

Οι «ΗΜΙΖΩΕΣ» είναι αστυνομικό μυθιστόρημα. Πώς κατάφερες να ‘παντρέψεις’ όλα τα παραπάνω με μια νουάρ ιστορία;

Ήταν αναπόφευκτο γιατί αυτά τα ζητήματα που προανέφερα με αφορούν και πιστεύω ότι αφορούν τους πάντες. Μια αμιγώς αστυνομική ιστορία έχει κάποια βασικά στοιχεία που δομούν την πλοκή. Η δική μου ιστορία ήθελα να είναι κάτι περισσότερο. Μου αρέσει η σκέψη ότι, κλείνοντας τούτο το βιβλίο, ο αναγνώστης θα έχει να πει κάτι περισσότερο από το «εντάξει, μια αστυνομική ιστορία ακόμα». Ας είναι κάτι αρνητικό, δε με πειράζει. Κάτι παραπάνω, όμως. Αν το κατάφερα… ε, δεν είμαι εγώ αυτός που θα το κρίνει, αλλά έκανα το καλύτερο που μπορούσα.

Τι σε κάνει να θες να γράψεις;

Απλό: ότι μου αρέσει να γράφω. Είναι σαν να κοιτώ έναν καθρέφτη καμωμένο από λέξεις. Κατά τη συγγραφή, συστήθηκα αρκετές φορές με τον Νίκο και έμαθα πτυχές που ακόμα και γω αγνοούσα. Αν με ρωτάς, για μένα η συγγραφή είναι ψυχανάλυση.

Θέλω να θυμηθείς μια ατάκα από αναγνώστη σου που σου έμεινε αξέχαστη.

Θα είχε περάσει ένας μήνας από την κυκλοφορία του βιβλίου μου, όταν έλαβα ένα ηχητικό μήνυμα από μια άγνωστη κυρία που έλεγε το εξής: «Οι ΗΜΙΖΩΕΣ έτυχε να πέσουν στα χέρια μου κατά τη διάρκεια της αιμοκάθαρσης που κάνω. Επειδή η διαδικασία κρατά πολύ ώρα, ο νεφρολόγος μου έδωσε το βιβλίο σου για να μου κρατά συντροφιά. Ένα θα σου πω –συγγνώμη για τον ενικό–. Από τις πρώτες γραμμές, από τις πρώτες λέξεις με κέρδισε και με ταξίδεψε. Σε ευχαριστώ». Η φωνή της γυναίκας στο ηχητικό μήνυμα, τούτα τα λόγια… δε θα τα ξεχάσω ποτέ!

Αν ήθελες να συναντήσεις κάποιον συγγραφέα, ποιος θα ήταν αυτός;

Από τους σύγχρονους συγγραφείς, αυτόν που θα ήθελα να γνωρίσω είναι ο Ντέιβιντ Μίτσελ. Αγαπώ τα βιβλία του, τις ιστορίες του και το λεξιλόγιό του, αλλά κυρίως τις ιδέες του. Γράφει με ειλικρίνεια, στοιχείο που, ακόμα και για διεθνώς αναγνωρισμένους συγγραφείς, δεν το βρίσκεις εύκολα. Σε κάποιους μπορεί να αρέσει, σε κάποιους όχι, αλλά όταν διαβάζεις Ντέιβιντ Μίτσελ… διαβάζεις Ντέιβιντ Μίτσελ.

Τι είναι αυτό που σου φτιάχνει την ημέρα;

Ζώντας κάποιες δύσκολες καταστάσεις τους τελευταίους μήνες, κατάλαβα ότι όσα θεωρούμε δεδομένα, δεν είναι καθόλου δεδομένα τελικά. Πλέον, και μόνο το γεγονός ότι βρίσκομαι εδώ, είναι λόγος να είμαι χαρούμενος. Κοιτώ τον ουρανό, γελάω με σαχλά αστεία, απολαμβάνω το φαγητό, κρατώ το χέρι της συντρόφου μου, ονειρεύομαι και ελπίζω για το μέλλον… και φυσικά γράφω. Όσο τα έχω αυτά είμαι ευτυχισμένος.

Πότε θα κυκλοφορήσει ο επόμενος τόμος του βιβλίου σου;

Είμαι στην ευχάριστη θέση να σου πω ότι ο δεύτερος Τόμος βρίσκεται ήδη στα χέρια του εκδοτικού και θα κυκλοφορήσει σύντομα. Ακριβής ημερομηνία δεν έχει οριστεί, αλλά θέλω να πιστεύω ότι στις αρχές της άνοιξης του 2022 η συνέχεια των «ΗΜΙΖΩΩΝ» θα βρίσκεται στα ράφια των βιβλιοπωλείων. 

Ζούμε σε μια δύσκολη περίοδο. Θα σκεφτόσουν να γράψεις στρατευμένη λογοτεχνία;

Δεν είμαι καν σίγουρος ότι μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε τον όρο «στρατευμένη» πλάι στη λογοτεχνία. Υπάρχει μια λέξη για αυτό: ονομάζεται «προπαγάνδα» και όχι δεν είμαι διατεθειμένος να κάνω κάτι τέτοιο. Ένα στοιχείο που λατρεύω στη συγγραφή, είναι η ελευθερία που μου προσφέρει. Αν έπρεπε να στερηθώ αυτό το προνόμιο… ε, θα έχανε το νόημά του.

Δώσε μια ευχή στους επίδοξους συγγραφείς.

Αγαπητέ/ή, πίστεψε στον εαυτό σου, στις σκέψεις και στις ιδέες σου, στις αράδες που γέμισαν σελίδες ολάκερες και έγιναν βιβλίο. Μην απογοητεύεσαι από τις δυσκολίες και τις δυσμένειες. Να είσαι υπερήφανος/η για τον εαυτό σου. Ζήσε το ταξίδι στο έπακρο. Θα τα καταφέρεις. Δεν είναι μια ακόμα ‘κοελική’ φράση τύπου «όταν κάτι το θες πολύ, το σύμπαν συνωμοτεί υπέρ σου». Ξέχνα το σύμπαν. Διεκδίκησε μια θέση στο όνειρο. Το αξίζεις.

Κι έτσι φτάσαμε στο τέλος. Με λίγα λόγια και πολλές εικόνες να γεννιούνται μέσα από τα γραπτά. Και για να μαρτυρήσω και την αλήθεια, ήταν από τις κουβέντες που για αλλού ξεκίνησαν και άλλο ήταν το αποτέλεσμα που έφεραν. Έτσι γίνεται με τις κουβέντες μεταξύ «φίλων». Και έτσι το λαμβάνετε εσείς. Άφιλτρο, με μια επίγευση πικρή και γλυκερή συνάμα. Σαν μονοποικιλιακός καφές κι ας είναι κείμενο.

Καλή ανάγνωση!