Ο Αλέξανδρος Τζοβάνης είναι ένας από τους νέους καλλιτέχνες που εκτιμώ βαθύτατα. Με ήθος και σεβασμό για την τέχνη του και κυρίως με συνέπεια στα όσα το κοινό περιμένει να δει από αυτόν. Χειρίζεται την φωνή του με τρόπο που μπορεί να γεμίσει τον χώρο και να παρασύρει τους θεατές σε κάθε κόνσεπτ, μα αυτό που κατάφερε να κάνει εχθές ήταν πέρα από κάθε προσδοκία!
Στον ιστορικό και γεμάτο μια απόκοσμη αύρα χώρο του Μπενσουσάν Χαν λίγο μετά τις εννιά της 23ης Δεκεμβρίου ακούστηκε η φωνή του Αλέξανδρου σε έναν ιταλικό σκοπό. Χωρίς να χρειάζεται μικρόφωνο (σε αυτό θα επιστρέψω) γέμισαν τα δωμάτια με μια εξαιρετική απόχρωση φωνής και με μια απορία μέχρι να δούμε επιτέλους τον ερμηνευτή να εμφανίζεται μπροστά μας και να επιδίδεται σε ένα μουσικό ρεσιτάλ αναμεμειγμένο με μπόλικη πρόζα, εν είδει ερωτικών επιστολών με έναν απροσδιόριστο παραλήπτη.
Ο Αλέξανδρος για περίπου 2 ώρες τραγούδησε και απήγγειλε. Από το «σαλόνι» του Μπενσουσάν πέρασαν η Λίνα Νικολακοπούλου, η Χάρις Αλεξίου, ο Γιώργος Ανδρέου και τόσοι άλλοι. Όλοι με την ιδιαίτερη χροιά της φωνής ενός βαρύτονου που κατάφερε να αλλάξει τον τρόπο που ζούμε τον χωρισμό, τον έρωτα, την θλίψη και την νοσταλγία. Μα κυρίως, με τρόπο που μας θύμισε το γιατί ερωτευόμαστε σε μια ζωή που απαρνιόμαστε να εξωτερικεύσουμε κάθε συναίσθημα που μας καθιστά ευάλωτους μπρος στον σεβασμό που οφείλουμε στο ευγενέστερο συναίσθημα.
Η βραδιά τελείωσε με ρίγη συγκίνησης. Όχι γιατί τα τραγούδια αυτά τα ακούγαμε πρώτη φορά. Αλλά γιατί για πρώτη φορά μέταλλο, έκταση και τόνος κατάφεραν να δώσουν ένα τελείως διαφορετικό στίγμα σε αυτά που μας κάνουν εδώ και πολλά χρόνια να ντύνουμε τις εικόνες της ζωής μας. Μια φωνή που αχρήστευε τον λόγο ύπαρξης του μικροφώνου, μιας και υπερνικούσε κάθε κάθε τεχνητή διόγκωσή της. Γιατί η φωνή αυτή κατάφερνε να μας ξεγελάσει και να μην καταλάβουμε αν τραγουδάει ή απαγγέλει -αυτό το πράγμα το έχω ζήσει μόνο με τραγούδια της Μίνα- και τελικά να καταλήγουμε να την ακολουθούμε νοερά σε προάστια του Παρισιού και σε μονοπάτια μποέμικα.
Και για να κλείσω αυτό το κείμενο, θα ανατρέξω κάτι που μου είχε πει η Ρέα Βιτάλη, συζητώντας για ένα κείμενο σχετικά με τον έρωτα και ταιριάζει γάντι στον απόηχο αυτής της βραδιάς. «Το απόσταγμα ή όχι τιμάει το αμπέλι». Κι ο Αλέξανδρος Τζοβάνης είναι ένα «απόσταγμα» της μουσικής μας βιομηχανίας που πριν ακόμη παλαιωθεί και στήσει ισχυρό brand name καταφέρνει να αποδείξει την μεστότητα του καλλιτεχνικού του status!
mylibrodoro.com 