Πολλές φορές το να έχεις την δυνατότητα και το μέσο να γράψεις για το οτιδήποτε λαμβάνει χώρα γύρω σου, συνοδεύεται από μια τεράστια ευθύνη. Επιβάλλεται να σταθείς αντάξιος των περιστάσεων. Να καταφέρεις να αποδόσεις τον βαθμό του ταλέντου, πρωτίστως, και στην συνέχεια να αφήσεις τα ονόματα να μιλήσουν μόνα τους. Να παραδόσεις ένα κείμενο, στο οποίο πολλοί άνθρωποι που μαζί καταφέρατε να λάβετε λίγη από την ενέργεια του θεάματος θα βρούνε έστω και ένα σημείο ταύτισης με αυτά που θα διαβάσουν. Και τότε, και μόνο τότε, θα ξέρεις ότι κατάφερες να παραδόσεις ένα κείμενο που έχει κάτι να πει.
Για ένα Σαββατοκύριακο, πριν κάποιες μέρες στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης φιλοξενήθηκαν ο Μάριος Φραγκούλης με την Μαρινέλλα, κλείνοντας με την εμφάνισή τους αυτή τον κύκλο συναυλιών που είχαν ξεκινήσει στο Christmas Theater στην Αθήνα. Σε μια πρώτη ματιά ξενίζει αυτή η σύμπραξη. Τι κάνει ένας τενόρος με μια λαϊκή τραγουδίστρια; Και πάμε πάλι πίσω στην ευθύνη. Μια ολόκληρη ιστορία ενός ανθρώπου -στην προκειμένη μιας κυρίας που έχει επιδείξει τρομερή συνέπεια όλα αυτά τα χρόνια- εκμηδενίζεται στα μάτια πολλών από αυτό το «λαϊκή». Λες κι ο τενόρος δεν θα στεριώσει νότα αν παίξει πίσω του μπουζούκι κι όχι άρπα.
Και βγαίνουν στην σκηνή δύο άνθρωποι γεμάτοι ενέργεια. Με αγάπη για τα τραγούδια που έφεραν μαζί τους. Με όρεξη να περάσουν καλά κι οι ίδιοι και να δώσουν την δική τους ενέργεια σε όλη αυτή την συναυλία που το κοινό σε καμία περίπτωση δεν μπορούσε να φανταστεί ότι θα εξελιχθεί με τον τρόπο αυτό. Με κέφι, τραγούδι και αγάπη.
Δύο φωνές που έχουμε μάθει να θεωρούμε αταίριαστες, απέδειξαν ότι σε πολύ λίγο χρόνο και με ντουέτα επί ίσοις όροις καταρρίπτουν κάθε ελιτιστικό στερεότυπο μιας μουσικής -και εν γένει καλλιτεχνικής- ελίτ και μας κάνουν κοινωνούς του μεγαλύτερου αγαθού που προσφέρει η τέχνη. Αυτό της ολοκλήρωσης μέσω του άρτιου και ποιοτικού αποτελέσματος, χωρίς ταμπέλες και στεγανά, έξω από κάθε σχήμα.
Ο Μάριος Φραγκούλης είναι ένας άνθρωπος ντροπαλός και αυτό βγαίνει. Μακριά από βεντετισμούς -που μην κοροϊδευόμαστε ο άνθρωπος έχει κάνει θαύματα- απλά και στάθηκε στην σκηνή και γέμισε τραγούδια την αίθουσα. Μας παρέσυρε μια μουσική περιπλάνηση με πολυγλωσσικό πρόσημο και μια ευρεία γκάμα συναισθημάτων, ειδικά όταν είπε το canzone arrabiata (μεγάλο πάθος το συγκεκριμένο τραγούδι).
Και στην συνέχεια η Μαρινέλλα. Παλιά τραγουδίστρια. Άλλη πάστα. Φωνή, μπρίο και εναλλαγή από το τραγούδι στον αυτοσχεδιασμό. Ένα ολοκληρωμένο σόου, άκρως θεατρικό και με στεντόρεια φωνή, με τραγούδια περισσότερο γνώριμα και με δεδομένη την διασκέδαση και την «καλοπέραση» του κοινού.
Δυόμισι ώρες γεμάτες τραγούδι και ιστορίες. Αυτό είναι το καλό όταν παρακολουθούμε καλλιτέχνες αυτού του βεληνεκούς. Μοιράζονται μαζί μας ιστορίες. Κάποιες αστείες, κάποιες στενάχωρες, μα γεμάτες με πρόσωπα που έχουμε αγαπήσει και που θέλουμε να ξέρουμε πράγματα για αυτούς. Κι όταν οι ιστορίες αυτές ντύνονται με χιούμορ και εκφέρονται από τα χείλη ανθρώπων όπως η Μαρινέλλα και ο Φραγκούλης, τότε όλα όσα ακούμε είναι πιο οικεία.
Και έτσι κλείνει και το κείμενο αυτό. Με τον τεράστιο θαυμασμό σε δύο ανθρώπους που χαρίζουν εαυτούς στην τέχνη που υπηρετούν και με την ελπίδα να στάθηκα αντάξιος των περιστάσεων και να σας έχω μεταφέρει έστω και στο ελάχιστο το ταλέντο δύο ανθρώπων που δεν αρκέστηκαν απλά να πούνε πέντε τραγούδια, αλλά μας χάρισαν απλόχερα ένα ολοκληρωμένο μουσικό ταξίδι που θα θυμόμαστε, ίσως και για πάντα.
mylibrodoro.com 