Η αγάπη που τρέφω για τις βιογραφίες είναι γνωστή τα τελευταία χρόνια. Ειδικά, όταν αυτές οι βιογραφίες αφορούν ανθρώπους που επηρέασαν την πραγματικότητα, όπως την ξέρουμε. Είτε σε μικρή, είτε σε μεγάλη κλίμακα, άνθρωποι έδωσαν τον χρόνο, την ενέργεια και, σε πολλές περιπτώσεις., τις ζωές τους για να καταφέρουμε να διαμορφώνουμε το μέλλον μας, όπως εμείς θέλουμε. Είτε σε μεγάλη κλίμακα, είτε σε μικρότερη χωροταξικά, οι άνθρωποι αυτοί άφησαν το σημάδι τους σε μια προσπάθεια να αλλάξουν τον κόσμο, να τον κάνουν καλύτερο, φιλικότερο σε μια ιδέα ή ένα όραμα, που θα έφερνε τους ανθρώπους τους πιο κοντά στην αγάπη και στην ζωή που οι ίδιοι ονειρευόταν.
Ένας από αυτούς τους ανθρώπους, ονειρεύτηκε μια Ελλάδα ελεύθερη από τον μεγαλύτερο σύγχρονο δυνάστη της. Ο Αλέξανδρος Παναγούλης στις 13 Αυγούστου 1968 αποπειράθηκε να δολοφονήσει τον δικτάτορα Γεώργιο Παπαδόπουλο. Η ανεπιτυχής προσπάθεια και η σύλληψή του τον έφεραν αντιμέτωπο, τα επόμενα χρόνια, με βασανιστήρια ανήκουστα, μα πάνω απ’ όλα ταιριαστά στην κτηνωδία που χαρακτηρίζει ένα καθεστώς σαν αυτό των συνταγματαρχών, και με την ίδια την ζωή που τον οδηγούσε την δύση της σταδιακά (πέθανε το 1976).
Η Οριάνα Φαλάτσι στο βιβλίο της «Ένας άνδρας», καταγράφει την ζωή και τα βασανιστήρια που πέρασε ο Αλέξανδρος Παναγούλης τα τελευταία οκτώ χρόνια της ζωής του. Ξεκινώντας την αφήγησή της από την ημέρα της κηδείας του, κάνει μια αναδρομή στην μέρα της απόπειρας ανθρωποκτονίας -και λύτρωσης μιας ολόκληρης χώρας αν ήταν επιτυχής- και στις μέρες και χρόνια που ακολούθησαν για τον μεγάλο αυτόν άνθρωπο της σύγχρονης ιστορίας μας.
Με τρόπο σχεδόν επιστολικό, και σαν μια διάθεση υπενθύμισης, των όσων έγιναν, αφηγείται σε δεύτερο πρόσωπο τα όσα ο Παναγούλης έζησε. Ωστόσο, το δεύτερο αυτό πρόσωπο, κρύβει μια ζεστασιά. Την αγάπη μια γυναίκας για τον σύντροφο της ζωής της και τα όσα μαρτύρια αυτός πέρασε εξαιτίας ανθρώπων, ιδεολογικά αντίθετων με την ίδια. Σαν μια επιβεβαίωση, ότι ξέρει, καταλαβαίνει και λυπάται για τα όσα αυτός πέρασε και, καταγράφοντάς τα, του υπόσχεται ότι δεν θα τα ξεχάσει ούτε αυτή, ούτε κάποιος άλλος.
Η Φαλάτσι, δεν δίνει στο αναγνωστικό κοινό μια βιογραφία. Μας μεταφέρει την οξύτητα του νου ενός ανθρώπου που στην πιο ταραγμένη πολιτικά περίοδο, επέλεξε να υποστηρίξει τα πιστεύω του. Με την γραφή μιας έμπειρης «πένας», με σαρκασμό και ζωντάνια, μας περιγράφει τα όσα έλαβαν χώρα, τα όσα η ίδια θέλησε να του πει αφού είδε με τα μάτια της, τις συνθήκες κράτησής του, τα όσα παράπονα την βάραιναν τα χρόνια που πέρασαν μαζί για τα όσα φοβήθηκε ή δεν θέλησε ο Παναγούλης να της πει.
Κι όλα αυτά, υπό την μεταφραστική δεινότητα της Ευαγγέλου. Τον σεβασμό στο κείμενο, την μεταφορά του κλίματος και την πιστότητα στα όσα έλαβε από το πρωτότυπο κείμενο. (Εδώ δεν αναφέρω κάτι παραπάνω για την μεταφράστρια, παρότι το συνηθίζω στα κείμενά μου)
Το «Ένας άνδρας» είναι ένα βιβλίο που κανονικά θα έπρεπε να διανέμεται δωρεάν σε κάθε πολίτη αυτής της χώρας. Είναι η μεγαλύτερη απόδειξη ότι το αίμα που χύθηκε για να ζούμε «την ελευθερία» του σήμερα, είχε όνομα, επώνυμο και μια ζωή που δεν κατάφεραν να ζήσουν πολλοί όπως τους άξιζε.
Καλή ανάγνωση!
mylibrodoro.com 