Κάθε φορά που έρχεται καλοκαίρι, η χαρά του θεατρόφιλου κοινού δεν μπορεί να κρυφτεί. Ηθοποιοί και τραγουδιστές ετοιμάζουν βαλίτσες, σενάρια και ρεπερτόριο και οργώνουν την χώρα, φέρνοντας το κοινό της επαρχίας πιο κοντά στην τέχνη και το απομακρύνουν για κάποιες ώρες από τις σκοτούρες της καθημερινότητας. Με αφορμή μια τέτοια περιοδεία και για την τέχνη τους μιλήσαμε με τους Αλέξη Νίκολας και Αιμιλία Λυμπεροπούλου, τραγουδιστές που συμμετέχουν στο μιούζικαλ «Μαδαγασκάρη».
Πώς φαντάζεστε τον εαυτό σας στην μουσική;
Αιμιλία Λυμπεοπούλου: Η μουσική είναι κάτι που αγαπώ και ζώ για αυτό. Δεν μπορώ να με φανταστώ χωρίς την μουσική, είναι η μεγάλη μου αγάπη και ταυτόχρονα η δουλεία μου. Έχουμε γίνει ένα πλέον, συνεπώς όταν φαντάζομαι τον εαυτό μου συνήθως έχει μουσική υπόκρουση!
Αλέξης Νίκολας: Προσωπικά με φαντάζομαι να συνεχίζω την πορεία μου μουσικά με όμορφες συνεργασίες και πάντα υπηρετώντας τη μουσική που με εμπνέει και με εκφράζει. Δε θα ήθελα να μπω σε καλούπια που με κάνουν να νιώθω άβολα και δεν είναι «εγώ». Συνεχίζω να είμαι ρομαντικός στη ζωή και στην τέχνη μου με κάθε τίμημα!
Όταν σας έγινε η πρόταση για την «Μαδαγασκάρη» ποιος ήταν ο μεγαλύτερος φόβος που έπρεπε να αντιμετωπίσετε;
Αλέξης Νίκολας: Σίγουρα η χαρά υπερίσχυσε του φόβου! Πιθανόν να αυξήθηκε το αίσθημα της ευθύνης που έχω απέναντι στον συγκεκριμένο ρόλο και σε αυτό το έργο, αλλά ταυτόχρονα όλο αυτό αποτέλεσε κινητήρια δύναμη και πρόκληση να ξεπεράσω τον ίδιο μου τον εαυτό!
Αιμιλία Λυμπεροπούλου: Η πρόταση για την Μαδαγασκάρη σε μένα έγινε με έναν τρόπο ¨κινηματογραφικό¨ θα μπορούσε κανείς να πει. Δούλευα σε ένα μαγαζί με παπούτσια όταν μπήκε μέσα η Θέμις Μαρσέλλου και με αναγνώρισε. Θυμάμαι χαρακτηριστικά ότι με κοίταξε στα μάτια και μου είπε « Τι κάνεις εσύ εδώ, σου έχω μια πρόταση δώσε μου το τηλέφωνό σου» . Την επόμενη μέρα κιόλας μου έγινε το τηλεφώνημα και ο μεγαλύτερος μου φόβος ήταν κυρίως το πως θα πω στην άλλη μου δουλειά ότι παραιτούμαι .
Με το πέρασμα των παραστάσεων, τι είναι αυτό που σας κάνει να νιώθετε ότι ήταν σωστή η απόφασή σας να συμμετέχετε στην παράσταση αυτή;
Αιμιλία Λυμπεροπούλου: Όταν κάνεις αυτό που αγαπάς όσες μέρες και αν περάσουν, όσες φορές και να το κάνεις πάντα νιώθεις γεμάτος και ανανεωμένος. Όταν έχω αυτό το συναίσθημα ξέρω ότι δεν έχω πάρει την λάθος απόφαση. Επίσης κάθε φορά που βλέπω τα χαμογελαστά πρόσωπα των παιδιών στο κοινό να τραγουδάνε και να χορεύουν ξέρω ότι είμαι στο σωστό σημείο την σωστή στιγμή !
Αλέξης Νίκολας: Το χειροκρότημα του κόσμου, το χαμόγελο των παιδιών, η λάμψη στα μάτια τους, καθώς και η επιβράβευση των γονέων, αποτελούν τη μεγαλύτερη ανταμοιβή για μας και την πιο τρανταχτή απόδειξη πως κάτι κάνουμε καλά εκεί πάνω! Αυτά και μόνο αρκούν για να επιβεβαιώσουν στο έπακρο πως η απόφαση αυτή ήταν η πιο σωστή!
Είστε και οι δύο δυο παιδιά νέα που αρχίζουν σιγά σιγά να κάνουν τα βήματά τους στην μουσική σε μια τρελή περίοδο για την ανθρωπότητα. Πώς νιώθετε σε αυτή την συνθήκη;
Αλέξης Νίκολας: Χαίρομαι που ακόμα με αντιμετωπίζουν σαν «νέο αίμα» στο χώρο! Η αλήθεια είναι πως η πορεία μου μετράει αρκετά χρόνια, αλλά ο ενθουσιασμός και το πάθος μου για τη δουλειά αυτή οδηγούν εσφαλμένα σε θετικά συμπεράσματα ως προς αυτό!
Έτσι αντιμετωπίζω και ‘γω κάθε νέα δουλειά φυσικά, σα μια καινούρια αρχή και αυτή η φρεσκάδα πιθανόν να περνάει και στον κόσμο! Όσο για την περίοδο της ανθρωπότητας την οποία διανύουμε ειδικά τα τελευταία χρόνια είναι λυπηρή και άκρως απογοητευτική! Πρέπει να λάβουμε συλλογική δράση σε παγκόσμιο επίπεδο αν θέλουμε να σώσουμε ό,τι έχει απομείνει!
Ευτυχώς έχουμε για όπλο μας τη μουσική και το θέατρο και έτσι ο πόνος και η απελπισία καταλαγιάζουν μέσα μας, βοηθώντας μας να ονειρευόμαστε μια πιο φωτεινή πλευρά της ζωής!
Αιμιλίας Λυμπεροπούλου: Ισχύει το γεγονός ότι η περίοδος που διανύουμε είναι εξαιρετικά δύσκολη όχι μόνο για τους καλλιτέχνες αλλά για όλον τον κόσμο. Θα μπορούσα να απογοητεύομαι αλλά αντίθετα είμαι αισιόδοξη και γεμάτη όρεξη να δώσω πράγματα στον κόσμο γιατί, στο κάτω κάτω, αν κάτι χρειάζεται να επιβιώσει αυτή την δύσκολη περίοδο , είναι η τέχνη.
Και αφού τα δυο παιδιά μας απαντήσαν στις παραπάνω ερωτήσεις, ας προσπαθήσουμε να τους γνωρίσουμε λίγο καλύτερα και να μάθουμε κάποια πράγματα για τους ρόλους τους στην παράσταση!
Αλέξη είσαι ο άνθρωπος πολυμίξερ επί σκηνής, με πολλές επιτυχίες στο ενεργητικό σου. Τι σκέφτεσαι κάθε φορά που καλείσαι να ενσαρκώσεις έναν ρόλο;
Είναι αυτό που λέμε: Τα κάνω όλα και συμφέρω! Χαχ!
Κάθε φορά που μου προτείνεται ένας νέος ρόλος, την ίδια στιγμή και μια νέα πρόκληση χτυπάει την πόρτα μου! Το να ξεφύγεις από τα προσωπικά σου τετριμμένα, να μην είσαι ο ίδιος και να αγγίξεις άλλες χορδές αυτή τη φορά μέσα σου και έπειτα αυτό να περάσει και στους θεατές, αποτελούν το μεγαλύτερο μέλημα και δέλεαρ για μένα!
Αιμιλίας, από τα θρανία στο «Mama Mia» και, τώρα, στην «Μαδαγασκάρη». Νεανική ορμή ή θέληση για αναμέτρηση με τις δυνατότητές σου;
Μπορώ να πω πως η νεανική ορμή μου με ώθησε να δοκιμάσω τον εαυτό μου και χωρίς φόβο να ανακαλύψω τις δυνατότητές μου σε αυτό τον χώρο. Ακόμα βρίσκω τα πατήματα μου και εξερευνώ τον απέραντο χώρο της καλλιτεχνικής έκφρασης. Συνεπώς δεν τα ξεχωρίζω μέσα μου, θέλω να πιστεύω πως πάντα θα ρέει μέσα μου μια νεανική ορμή που θα με ωθεί να ξεπερνάω τα όριά μου και να διευρύνω τις δυνατότητές μου.
Αλέξη πες μου δυο λόγια για τον Μάρτυ την Ζέβρα που υποδύεσαι επί σκηνής.
Ο Μάρτυ είναι ο Αλέξης, αλλά σε ζέβρα! Είμαι εγώ! Έτσι αισθάνομαι πια!
Είναι ένα παιχνιδιάρικο ριγέ άλογο με ηθικές αξίες, όπως αυτές της φιλίας και της ελευθερίας και παρόλο που εκ πρώτης όψεως φαίνεται υπερφίαλος και ίσως λίγο κυνικός, κρύβει μέσα του βαθιές ευαισθησίες!
Το όνειρο της ελευθερίας και το κυνήγι του ονείρου θα τον οδηγήσουν σε μια τρελή περιπέτεια, ευτυχώς πάντα παρέα με τους πιστούς του φίλους!
Κάπως έτσι και γω ταυτίζομαι πλέον μαζί του σε όλα!
Με τα ίδια κίνητρα και τις ίδιες ευαισθησίες συνεχίζουμε να είμαστε και οι δυο αιθεροβάμονες και ονειροπόλοι τι και αν μπλέξουμε σε μπελάδες!
Αιμιλία, στην «Μαδαγασκάρη» θα σε δούμε ως Γκλόρια. Μίλησέ μου λίγο για αυτόν τον ρόλο.
Είναι ένας ρόλος που στην αρχή θα έλεγε κανείς πως μου έρχεται κόντρα στον χαρακτήρα μου και στην φυσιογνωμία μου. Όμως στην πραγματικότητα, η Γκλόρια είναι ένας χαρακτήρας δυναμικός, με έντονη αυτοπεποίθηση που νοιάζεται πάρα πολύ για τους κοντινούς της φίλους και θα έκανε τα πάντα για να τους βοηθήσει. Και όλα αυτά τα χαρακτηριστικά με εκφράζουν πλήρως σαν άνθρωπο.
Αλέξη, τι είναι αυτό που θες να επικοινωνήσεις στον κόσμο με την δουλειά σου;
Νομίζω πως αυτό που βιώνω όταν βρίσκομαι πάνω στη σκηνή είναι από τις πιο ευτυχισμένες στιγμές στη ζωή μου, νιώθω πως γίνομαι μια καλύτερη εκδοχή του εαυτού μου, νιώθω σαν να πετάω! Θεωρώ πως αυτό πρέπει να αισθάνεται κάθε άνθρωπος, κάνοντας τη δουλειά που αγαπάει! Και αυτό είναι το ζητούμενο!
Το όνειρο δεν έχει ούτε ηλικία, ούτε ημερομηνία λήξης!
Όλοι αξίζουν ένα καλύτερο σήμερα και ένα ακόμη καλύτερο αύριο!
Εύχομαι μέσω της στάσης μου στη δουλειά να γίνομαι καλό παράδειγμα για τους νέους να μη σταματήσουν ποτέ να κυνηγούν τα όνειρά τους και να παίρνουν ρίσκα! Στην τελική για αυτό υπάρχουν και αυτά!
Αιμιλία, διαβάζοντας το βιογραφικό σου, εντυπωσιάζεται κανείς από τα όσα έχεις καταφέρει. Ποια ήταν η πιο σημαντική στιγμή όλων αυτών για εσένα που θεωρείς ότι σε άλλαξε πρωτίστως ως άνθρωπο και έπειτα ως καλλιτέχνιδα;
Μια από τις πιο σημαδιακές στιγμές ήταν η οντισιόν για το Mamma Mia, στην οποία – αν και τυχαία βρέθηκα – μου άλλαξε όλη μου τη ζωή. Μπορώ ακόμα να ανακαλέσω τις ατελείωτες ουρές στην στοά του θέατρου Ακροπόλ, με ανθρώπους που περίμεναν να μπουν για την οντισιόν. Πρέπει να ήταν εκατοντάδες κάθε μέρα, είχαν γίνει 7-8 φάσεις για την τελική 20άδα, και εγώ στα 16 μου, χωρίς εμπειρία στον χώρο, ξεχώρισα. Και έτσι μου άλλαξε όλη ζωή. Ξεκίνησα να πιστεύω στον εαυτό μου και έμαθα πάρα πολλά πράγματα, γνώρισα ανθρώπους που τους είμαι ευγνώμων και ακόμα δουλεύουμε μαζί !
Αλέξη, με ποιον καλλιτέχνη που έχεις μιμηθεί επί σκηνής, θα ήθελες να συνυπάρξεις καλλιτεχνικά στο μέλλον;
Συνήθως μιμούμαι ξένους καλλιτέχνες, επομένως θα φανώ λίγο θρασύς και θα πω τη Celine Dion που αποτελεί και προσωπικό μου ίνδαλμα και ευτυχώς βρίσκεται ακόμη εν ζωή! Αυτό σε παγκόσμιο επίπεδο φυσικά!
Τώρα όσον αφορά στο εγχώριο επίπεδο, θα επέλεγα μια γυναίκα – σύμβολο
της οποίας η φωνή, το ήθος και η στάση της σε όλο το πέρας της καριέρας της
είναι αξιοθαύμαστα και μαγικά…
Και δεν είναι άλλη από την Κυρία Μαρινέλλα!
Αιμιλία, θα ήθελα να μου αποκαλύψεις ένα μεγάλο σου μουσικό όνειρο.
Ένα μεγάλο μου όνειρο είναι να αφήσω πίσω μου μια εποχή καλύτερη από αυτή που έζησα. Πιστεύω ότι η τέχνη είναι ο τρόπος με τον οποίο θα μπορέσω να καταφέρω κάτι τέτοιο. Ακόμα βρίσκομαι στο σημείο που σιγά-σιγά συλλαμβάνω τους τρόπους με τους οποίους θα πραγματοποιήσω αυτό το όνειρο και σε λίγο καιρό ελπίζω να αρχίσει να παίρνει μορφή.
Και κάπως έτσι κλείνουμε την όμορφη και γεμάτη κουβέντα μας με τα δύο αυτά παιδιά. Και, τελικά, μπορούμε να καταλάβουμε ότι το πιο σημαντικό κομμάτι της τέχνης είναι το πάθος που οι ίδιοι οι καλλιτέχνες αφιερώνουν στην δουλειά τους.
Καλή θέαση!
Σταθμοί περιοδείας και εισιτήρια εδώ!
mylibrodoro.com 