Το κείμενο αυτό άργησε μερικούς μήνες, αλλά είχα προσωπικούς λόγους και ενδοιασμούς για την μέρα της κυκλοφορίας του. Βλέπετε, εγώ ξεκίνησα να το διαβάζω μέσα στο κατακαλόκαιρο, στην παραλία, με τον ήλιο να λάμπει και το κύμα να σκάει, την στιγμή που στις σελίδες του βυθιζόμουν ολοένα και περισσότερο στην υγρασία και στο ομιχλώδες τοπίο της Κανταβρικής ακτής στην Ισπανία. Βλέπετε ότι είναι λίγο παράταιρος ο εποχικός συνδυασμός, και γι’ αυτό περίμενα την κατάλληλη στιγμή που θα καταφέρω να ταιριάξω βιβλίο με καιρικές συνθήκες. Φτιάξτε τσάι, ξεσκονίστε τις αρθρωτικές ικανότητες του μυαλού σας, καθίστε αναπαυτικά και ξεκινάμε.
Η δολοφονία μιας έγκυου έρχεται να ταράξει την ομάδα του εγκληματολογικού. Τα πράγματα περιπλέκονται όταν αποκαλύπτεται η ταυτότητα του θύματος, μιας και ο Κράκεν, βασικός αστυνομικός και πρωταγωνιστής του βιβλίου, έρχεται αντιμέτωπος με το παρελθόν του και τον πρώτο του έρωτα. Οι δολοφονίες συνεχίζονται, ακολουθώντας ένα μυστικιστικό μοτίβο των κέλτικων δοξασιών και με θύματα μελλοντικούς γονείς, στους οποίους δεν αξίζει το δώρο της μητρότητας/πατρότητας λόγω των προγενέστερων «αμαρτιών» τους.
Η ΕΥΑ ΓΚΑΡΘΙΑ ΣΑΕΝΘ ΝΤΕ ΟΥΡΤΟΥΡΙ γράφει ένα καλομελετημένο αστυνομικό (σχεδόν θρίλερ) βιβλίο. Με μπόλικο ψάξιμο στις ιστορικές πηγές και στην μυθολογία, γεννάει παράλληλες ιστορίες που περιπλέκει μεταξύ τους και με αναδρομές στις προσωπικές ιστορίες των πρωταγωνιστών μας καθοδηγεί μέχρι να φτάσουμε στην κεντρική ιστορία του σήμερα.
Για να μην πέσετε να με φάτε. Τις αντιμετωπίζω ως παράλληλες ιστορίες, γιατί όλες έχουν την δική τους αυτονομία και με σχέσεις αιτίας-αιτιατού φτάνουν στο σήμερα και στην ακολουθία φόνων. Με ελάχιστη ανάλυση από την συγγραφέα προκύπτουν αυτόνομες νουβέλες που μπορούν να σταθούν αξιοπρεπέστατα και να επικοινωνήσουν τα όσα θέλουν να πουν στους αναγνώστες.
Αυτό που μου έκανε πραγματική εντύπωση είναι ο τρόπος που χειρίστηκε την περιήγηση στην Κανταβρία και στην Χώρα των Βάσκων. Περιοχές τρομερά άγνωστες για το ελληνικό αναγνωστικό κοινό, μιας και δεν αποτελούν το σήμα κατατεθέν της Ισπανίας, με ονόματα δύσκολα να προφερθούν (αλλά και να διαβαστούν), με εικόνες ανοίκειες στα μάτια μας και η Ορτούρι καταφέρνει με τις απλοϊκές -και καθόλου ταξιδιωτικές- της περιγραφές να μας μεταφέρει νοερά στα σημεία αυτά και να μας οδηγήσει βήμα-βήμα στις τοποθεσίες των εγκλημάτων.
Αν μπορώ να πω κάτι για αυτό το βιβλίο, είναι ότι οι ιστορίες της Κέλτικης μυθολογίας άρχισαν να αποκτούν ένα ενδιαφέρον γι εμένα. Ο τρόπος με τον οποίο χειρίστηκε τα εγκλήματα δίνοντας εικόνες και τελετουργικά χαρακτηριστικά, έφερε πιο κοντά την μερίδα των αναγνωστών που βρίσκονται στην ανατολική άκρη της Μεσογείου με μια φυλή ξένη για τα δικά μας δεδομένα (ιδιαίτερα στην Ελλάδα, νομίζω δεν είχαμε ποτέ σχέση με τους Κέλτες).
«Οι Τελετουργίες του Νερού» είναι ένα βιβλίο που καλό θα ήταν να διαβαστεί από τους λάτρεις του μυστηρίου. Κι αν δεν σας κάλυψαν τα παραπάνω που αναφέρω, σας δίνω μόνο ως στοιχείο -γιατί δεν μου αρέσουν τα σπόιλερ- ότι τελικά όλα ξεκινούν από ζητήματα βαθιά ριζωμένα σε κοινωνικές παθογένειες και αρρωστημένες επιθυμίες των ανθρώπων που για να καλύψουν την φιλήδονη φύση τους καταλήγουν να δημιουργούν τέρατα που διψάνε για αίμα και δικαιοσύνη με τους όρους του εκάστοτε δικού τους ηθικού κώδικα.
Καλή ανάγνωση
mylibrodoro.com 