Εχθές το βράδυ, κατά τις 8, ο δρόμος μας έβγαλε στο Θέατρο Αθήναιον, όπου ο Άγγελος Κουρέπης ανεβάζει το Dracula αυτή την περίοδο. Ένα έργο, γνωστό στο σινεφίλ κοινό, αφού όλοι λίγο πολύ έχουμε δει την ταινία του 1992, με τις σκοτεινές και συνάμα σεξουαλικές σκηνές, που δεν σταματά να ταράζει τους θεατές.
Ο Τζόναθαν Χάρκερ βρίσκεται στην Τρανσυλβανία για να διεκπεραιώσει τις υποθέσεις του Κόμη Δράκουλα. Μοιραία γεγονότα και θλιβερές συμπτώσεις, τον καθιστούν εν αγνοία του όμηρο του πιο επικίνδυνου πλάσματος της γης, με τον ίδιο να βρίσκεται στο επίκεντρο τρομακτικών συμβάντων που ακροβατούν μεταξύ σεξουαλικού οργιασμού και κανιβαλισμού. Η ιστορία μεταφέρεται στην Αγγλία, όπου τα δαιμόνια πλάσματα αρχίζουν να καταλαμβάνουν έδαφος και άνθρωποι να καταλήγουν θύματα του απόκοσμου πλάσματος.
Ο Άγγελος Κουρέπης είχε να διαχειριστεί έναν θεατρικό άθλο. Πήρε στα χέρια του έναν ανομοιογενή θίασο και ένα έργο που, πολύ άνετα πλέον, θεωρείται κλασσικό και ανέλαβε να το μεταφέρει επί σκηνής, με μια ματιά ανορθόδοξη και συνάμα ανατρεπτική. Από την μία, μια ομάδα χορευτών και από την άλλη μια μερίδα ηθοποιών, έπρεπε να ενορχηστρωθούν μέχρι να καταλήξουν ένα κράμα που θα συνεργαζόταν αρμονικά για περίπου 1.30 ώρα (εγώ πιστεύω ότι ήταν παραπάνω, αλλά δεν πρόσεξα ρολόι, την αμαρτία μου την λέω) και θα παρέδιδαν ένα άρτιο αποτέλεσμα.
Στην προσπάθεια αυτή ήταν ξεκάθαρη η ανάμειξη του χορογράφου-κινησιολόγου Λευτέρη Κωνσταντίνου που ανέδειξε τους χορευτές-μαινάδες με τρόπο αξιοζήλευτο, αποτυπώνοντας με στοιχεία εξωγλωσσικά την μανία, την δίψα, τον οίστρο και την άσβεστη δίψα των πλασμάτων της νύχτας, με λεπτομέρειες που θα μπορούσαμε να σχολιάζουμε σε σειρά κειμένων για την σωματικότητα των κινήσεων, μα δεν είναι αυτός ο στόχος και σκοπός μας.
Και μιας που αναφερθήκαμε στον Λευτέρη, ας μείνουμε και στην δεύτερη ιδιότητά του στο έργο, στον ρόλο του Κουίνσι Μόρις. Ο ευγενικός καουμπόι που θέλησε να ταράξει τα νερά της βρετανικής ελίτ με την παρουσία του, η στιβαρή προσωπικότητα που κλωτσούσε στο αποστειρωμένο περιβάλλον, μα έδινε την δική του πινελιά στην εξέλιξη της ιστορίας, με λόγο καθαρό, χωρίς σαρδάμ (άτιμο πράγμα τα σαρδάμ παιδιά) και το κυριότερο χωρίς σκαμπανεβάσματα και με άρτιο ρυθμό.
Και συνεχίζουμε στο θύμα της ιστορίας, στον κρίκο που μας οδήγησε στην αρχή του τέλους, στον Βασίλη Βασιλείου ως Τζόναθαν Χάρκερ. Εδώ, είναι η ώρα να σχολιάσουμε την φυσιογνωμία που ταιριάζει σε ρόλους. Ενδυματολογικά και φυσιογνωμικά ο Βασιλείου ήταν ο ιδανικός για να παραστήσει τον Άγγλο δικηγόρο, θύμα, έρμαιο των διονυσιακών βουλών των τεράτων που τον περιστοίχιζαν. Ένας ηθοποιός που προσπάθησε, με μεγάλη επιτυχία, να μας μεταφέρει τον τρόπο, την άγνοια, την αγωνία. Ένα νέο παιδί που κράτησε το τέμπο του και δεν υπέπεσε σε λούπες, μα στάθηκε ερμηνευτικά αξιοπρεπώς απέναντι μας.
Ώρα για τον γιατρό της ιστορίας, Άγγελο Γουγούση. Είναι από τις περιπτώσεις της χθεσινής παράστασης που κραύγαζε η θεατρικότητα της υπόστασής του. Με τρόπο άμεσο και ακολουθώντας σκηνοθετικές οδηγίες και θεωρίες θεάτρου, ερμήνευσε τον ρόλο του με τρόπο παραδοσιακό και με ύφος που δεν πρόδωσε αυτά που ήθελε να πει ως γιατρός Τζακ Στιούαρτ.
Το ζευγάρι της παράστασης δεν θα μπορούσε να σχολιαστεί ξεχωριστά. Στέφανος Τσαβές και Ασπασία Δήμου είναι από τις περιπτώσεις των ανθρώπων που νομίζω ότι μπορούν κάλλιστα να χαρακτηριστούν μπαλαντέρ. Παίζουν, χορεύουν, γεμίζουν τον χώρο ακόμη και με την σιωπή της παρουσίας τους αφήνοντας μια οικεία αίσθηση στους θεατές που τους απολαμβάνουν.
Και κάπου για το τέλος αυτού του κειμένου, ο λόγος για τον Αλέξανδρο Μιχαηλίδη, τον απόκοσμο Κόμη Δράκουλα. Ένα πλάσμα, η σωματοδομή του οποίου επέτρεψε να αναδειχθούν στοιχεία σε ανισορροπία. Και πριν αρχίσετε να μου λέτε ότι κάνω body shaming, απλά να διευκρινίσω, ότι ο πολύ αδύνατος Αλέξανδρος μπορούσε να αναδείξει καμπούρα, ραχοκοκαλιά, λεπτά, σχεδόν αναίμακτα χέρια και πόδια, δέρμα λευκό στα όρια του σκανδιναβικού, σαν να μην το βλέπει ο ήλιος. Αν αυτά τοποθετηθούν μαζί, στην φωνή που έτρεμε κατά διαστήματα, στον λόγο του Stoker και στα ερμηνευτική δεινότητα του σχολιαζόμενου, τότε έχουμε την τέλεια μεταφορά του μυθικού τέρατος στην σκηνή.
Τελευταίος λόγος, συγχαρητήριος, για το σύνολο των χορευτών. Αγαπητοί μου, όταν οι άνθρωποι φτάνουν τον κουτεπιέ τόσο ψηλά, οι θεατές είμαστε τουλάχιστον αδαείς για να σας κρίνουμε. Όταν, δε, ισορροπείτε σε τραπέζια επιφάνειας μηδενικού εμβαδού, τότε είστε έτοιμοι να κάνετε μεγάλα πράγματα.
Λίγο πριν κλείσω το κείμενο, θα ήθελα να σας προϊδεάσω για ένα στοιχείο της παράστασης. Πολλές φορές, ως θεατές της θα έρθετε αντιμέτωποι με σκηνές που μπορεί να μην συμφωνείτε. Θα δείτε ένα τμήμα γυμνό, θα δείτε κάποια στιγμή που μπορεί να σας κλωτσήσει. Μα να θυμάστε, ότι κανείς δεν σας απέκρυψε αυτά τα στοιχεία. Ξέρετε τι θα δείτε. Προετοιμαστείτε ίσως από το κόνσεπτ της ταινίας. Και πάτε με γνώμονα το πλήθος που θα δείτε να προσπαθεί να γεμίσει την σκηνή. Δεν είναι λίγα τα δεκαπέντε άτομα. Ούτε μπορούν να είναι όλα ίδια μεταξύ τους.
Και κάπως έτσι, το κείμενο αυτό φτάνει στο τέλος του. Δεν θα σας πω «πρέπει» ή «όχι». Μιας κι εγώ δεν ήμουν από τους «πρέπει», μα κυρίως ούτε από τους «όχι». Θα πω μόνο ότι οι νέοι καλλιτέχνες μας δείχνουν τον δρόμο για θέατρα που γεμίζουν με νέο αίμα, με νέα ζωή. Χαίρομαι για την νέα πνοή, για το καινούργιο και το απρόβλεπτο και τα παιδιά στο Dracula με σιγουριά πρεσβεύουν το καινούργιο και είναι εξαιρετικά απρόβλεπτοι ως προς την δυναμική τους.
Καλή θέαση!
mylibrodoro.com 