Σε μια Θεσσαλονίκη που παραλύει από κάθε άποψη, με τα νεύρα των κατοίκων, περιοίκων και επισκεπτών να δοκιμάζονται σε ένα κρεσέντο αντοχής και υπομονής, οι κοιτίδες γέλιου είναι επιβεβλημένες για να καταφέρουμε να αντέξουμε την μαυρίλα που σέρνεται πάνω από τα μεγαλεπήβολα σχέδια που πλανώνται πάνω από την πόλη. Μια τέτοια κοιτίδα στήσανε τα παιδιά της 3ple Threat Productions που σε σκηνοθεσία του Άγγελου Κουρέπη μας φέρνουν επί σκηνής τους Ηλίθιους του Neil Simon.
Σε ένα χωριό της Ρωσίας οι κάτοικοι έχουν χτυπηθεί από μια κατάρα που τους καταδικάζει σε αθεράπευτη ηλιθιότητα. Κάθε τους πράξη, κάθε τους μέρα, χαρακτηρίζεται από τραγελαφικές γκάφες και την έλλειψη λογικής. Στο χωριό, καταφτάνει ο δάσκαλος που μέλει να λυτρώσει το πολύπαθο πλήθος από την κατάρα, αρχικά προσπαθώντας να τους μορφώσει κι έπειτα ακολουθώντας το δικό τους γαϊτανάκι με δεισιδαιμονίες μέχρι να τους αποδείξει ότι τελικά δεν ήταν έρμαια της ηλιθιότητας λόγω της κατάρας που τους βάραινε, μα λόγω της πεποίθησης ότι κουβαλάνε αυτή την κατάρα.
Ονομαστικά ξεκινώντας και αυτό το κείμενο. Χαίρε Αλεξάνδρα Κασιούμη που κατάφερες το ακατόρθωτο. Με την βλακεία της ηρωίδας να μας βάζει σε σκέψεις αν είναι έμφυτη , έδωσε στον ρόλο μια δυναμική που κατάφερε να ξεχωρίσει, να εναρμονιστεί με τα ενδυματολογικά τερτίπια, με την αφέλεια και την παράλογη διάθεση. Ένα κακέκτυπο άβουλης συζύγου που κατάφερε να γίνει η γυναίκα του χθες και να μετουσιώσει την δική της ταυτότητα στο σήμερα.
Άννα Μαρία Κοκκίνου, ο ρόλος της ντίλερ σε παίγνια σου ταιριάζει γάντι. Με την όψη της πεπειραμένης τζογαδόρισας και την άνεση του πιο κατεργάρη μικροπωλητή, με φωνή και υπόσταση σταθερή σε αυτό που έπρεπε και ήθελε να δείξει, κατέλαβε την σκηνή και την μετουσίωσε στο δικό της παζάρι.
Ασπασία Δήμου και αφέλεια μιας έφηβης που αναζητά τα πρώτα σκιρτήματα και εξελίσσεται σε γυναίκα. Τι ταλέντο, τι έκφραση την στιγμή της πνευματικής απελευθέρωσης και ουσιαστικά της ενηλικίωσης. Μια κοπέλα, φαινομενικά τόσο εύθραυστη που με τρόπο άμεσα, με δυο λέξεις, γραμμένες από άλλον, μα δωσμένες με το δικό της ύφος, με την δική της πυγμή, μας θύμισε ότι καμιά γυναίκα δεν είναι πίσω από έναν άντρα μόνο και μόνο επειδή αυτός θεωρείται πιο έξυπνος.
Θάνος Πουμάκης και η ακατανίκητη βλακεία της ζωής. Είναι από τους ήρωες, που μπορεί να μην λυτρώθηκαν, μα θύμιζαν πολύ εκείνες τις εμβληματικές φιγούρες του κινηματογράφου των δεκαετιών ΄50-΄70. Με πρόσωπο καθαρό, με κινήσεις αρμονικές, με ερμηνευτική παρουσία χωρίς ακρότητες και όλα αυτά για να μας οδηγήσει στις μεταβάσεις με τρόπο που δεν θα μας ξένιζε.
Άλκης Γκόσιος και τρελό μαλλί δεκαετίας ΄90, με κινήσεις σπασμωδικές λες και βγήκε από τρανς πάρτι και προσγειώθηκε στην σκηνή του Αθήναιον. Με φωνή τσιριχτή, σωματικότητα στα όρια της υπερβολής, τρόμο στο βλέμμα ενσάρκωσε τον βοσκό που χάνει ζωντανά και ψάχνει, που τρέμει να βρει το κοπάδι του, που μας εισάγει και μας καλωσορίζει στο πιο ηλίθιο χωριό της Ρωσίας.
Αδέρφια Κωνσταντίνου -Γιώργος και Λευτέρης-, που κάλλιστα θα μπορούσαν να είναι τα Κατσάμπα ή οι Καλουτά. Τραγουδούν, χορεύουν, παίζουν και μας αφήνουν με το στόμα ανοιχτό, σε ένα μαραθώνιο ακροβασίας μεταξύ υποκριτικής και χορού καθιστώντας μας ανίκανους να ξεχωρίσουμε ποιος από τους δύο έχει περισσότερο ταλέντο, και με τους δυο τους να αλληλοσυμπληρώνονται επί σκηνής, χωρίς αυτό να τους αναιρεί ως ξεχωριστές ερμηνευτικές οντότητες.
Ο Άγγελος Κουρέπης, ως πολυεργαλείο αφού σκηνοθέτησε, έπαιξε, έκανε την επικοινωνία και ένα σωρό άλλα. Η αλήθεια είναι πως ως ηθοποιό τον έβλεπα πρώτη φορά, μα είχε τον αέρα του ανθρώπου που γνωρίζει την ταυτότητα της παράστασης και ήξερε πώς να σταθεί στην κάθε περίσταση.
Για το τέλος το ίνδαλμα για εμένα, Βασίλης Βασιλείου. Στον ρόλο του κόμη, της Μαλβίνας, του Χατζηνικολάου. Ένα ξεκούρδιστο νευρωτικό πλάσμα επί σκηνής που με δυο δρασκελιές καταλάμβανε όλο τον χώρο και γέμιζε την αίθουσα με την «μαστουρωμένη» του ενέργεια. Ένας άνθρωπος που μπορεί να ελιχθεί μεταξύ των ρόλων, να χαμηλώσει τόνους, να ανεβάσει, να γίνει ροκ και τζαζ την ίδια ώρα. Αν μου επιτραπεί μια εκτίμηση για το μέλλον του, πλήθος ερμηνευτικών δυνατοτήτων ανοίγονται μπροστά του, και θεωρώ δεδομένο ότι με την κατάλληλη σκηνοθετική καθοδήγηση η ελαστικότητα του ταλέντου του θα τους περιβάλλει.
Δεν ξέρω αν πρέπει να σταθούμε σε πράγματα πρακτικά. Το φουτουριστικό σκηνικό και κοστούμια σε σχέση με την ιστορία που εκτυλίσσεται σε μια εποχή μακρινή. Η live stream προβολή στο insta μέρους της παράστασης. Η χιουμοριστική πρόσκληση γάμου -εκδήλωση στο fb. Ναι αγαπητοί μου, αν πάμε με το αυστηρό γράμμα θα μου πείτε ότι πρόκειται για παρεμβάσεις παράκαιρες με το έργο, αλλά και πάλι θα σας πω ότι στα πλαίσια του παράλογου όλα είναι ταιριαστά αρκεί να μην γίνουν χαοτικά – που σας διαβεβαιώ δεν έγιναν.
Τώρα για τα νοήματα του έργου. Πρώιμος φεμινισμός, προσκόλληση σε ήθη και νοοτροπίες που οδηγούν και εγκλωβίζουν σε σκοταδιστικές συμπεριφορές, άνθρωποι έρμαια του τρόπου ανατροφής τους και ανθρώπινες σχέσεις σχολιάζονται με τρόπο χιουμοριστικό και άμεσο που ακόμη κι ο πιο «ηλίθιος» μπορεί να καταλάβει. Βέβαια για να πετύχει όλο αυτό το εγχείρημα οφείλουμε να αναγνωρίσουμε την σχέση και το δέσιμο της ομάδας που μας καθήλωσε από τα γέλια.
Κλείνοντας, οι Ηλίθιοι είναι ένα έργο που θα μείνει για καιρό στο μυαλό των θεατών. Θες η ανάγκη μας να γελάσουμε αβίαστα. Θες το μεράκι των συντελεστών της παράστασης. Πάντως το αποτέλεσμα ήταν κάτι παραπάνω από ικανοποιητικό.
Καλή θέαση!
mylibrodoro.com 