Αν και οι μέρες πέρασαν, όταν η μνήμη τρέχει στα όσα ένα θέαμα σου πρόσφερε, τότε είσαι καταδικασμένος να αφιερώσεις τον ελάχιστο χρόνο για να περιγράψεις τα όσα συνέβησαν. Κι ο λόγος δεν είναι άλλος, από την συναυλία που έδωσαν οι The Italian Tenors στην Θεσσαλονίκη.
Τρεις Ιταλοί τενόροι, όπως δηλώνει το όνομά τους, σε ένα ρεσιτάλ που διήρκησε κάτι περισσότερο από μιάμιση ώρα. Ξεκίνησαν την εμφάνισή τους κατά μόνας. Επιδιδόμενοι σε μια πρόζα βγαλμένη από τα κινούμενα σχέδια της δεκαετίας του ’90. Έδωσαν το εναρκτήριο στίγμα για μια βραδιά που δύσκολα θα βρούμε όμοιά της να την ξεπεράσει. Και μετά, ενώθηκαν σε ένα μαγευτικό τραγουδιστικό τρίο.
Αυτό που μου αρέσει σε τέτοια σχήματα είναι ο ακομπλεξάριστος συνδυασμός των μουσικών ειδών. Τραγούδια κινηματογραφικά, της λαϊκής παράδοσης, άριες και μουσικά θέματα ξεδιπλώθηκαν δημιουργώντας ένα κλίμα στο οποίο κι ο πιο δύσπιστος κατάφερνε να αφεθεί και να ταξιδέψει στην Νάπολη, την Σικελία, το Πιεμόντε και όπου αλλού θέλανε οι τρεις τους να μας πάνε.
Μαζί τους εμφανίστηκε και μια ελληνικής καταγωγής μέτζο σοπράνο, η Κασσάνδρα Δημοπούλου. Πιο αυστηρή, πιο κλασσική, πιο απλησίαστη. Η κυρία Δημοπούλου γνωρίζει την έκταση της φωνής της και την ξεδίπλωσε, γεμίζοντας την αίθουσα. Δεν έπαιξε με το κοινό, δεν αφιέρωσε χρόνο στην πρόζα. Τραγούδησε, κλασσικά κομμάτια και άριες που έγραψαν την δική τους ιστορία.
Το γενικότερο κλίμα της βραδιάς δύσκολα μπορεί να περιγραφεί με λόγια. Όταν μπαίνεις σε μια αίθουσα να ακούσεις μουσική, είσαι πάντα προϊδεασμένος για το τι θα αντιμετωπίσεις. Το μεγάλο στοίχημα των καλλιτεχνών είναι να καταφέρουν να σπάσουν το δικό σου στερεότυπο, να ντύσουν με την δική τους φωνή τα τραγούδια που σχηματίζουν την εικόνα που έχεις στο μυαλό σου και να διεισδύσουν με τρόπο τέτοιο στην ανάμνηση που σε συνδέει με το κομμάτι που θα σε αφήσει να ακούσεις ανεπηρέαστος τα λόγια που σε στοιχειώνουν.
Και για να γίνω καλύτερα αντιληπτός. Στα ιταλικά, υπάρχει ο χαρακτηρισμός «sconsacrata» για τις εκκλησίες που παύουν να είναι χώροι λατρείας. Που τους παίρνουν την αγιότητα. Οι The Italian Tenorsκατάφεραν τραγούδια που κατά κανόνα έχουν το δικό τους βάρος στην μνήμη μας να τα κάνουν canzone sconsacrate, να τα πάρουν από το δικό μας βάθρο και να ορίσουν έναν νέο κύκλο ζωής για αυτά.
Κάπου εδώ θα ήθελα να κάνω κι ένα λόγο για το κοινό της Θεσσαλονίκης. Πρέπει, αγαπητοί συμπολίτες να καταλάβουμε ότι στο θέατρο είμαστε θεατές και οφείλουμε να σεβόμαστε τους καλλιτέχνες και τους εργαζομένους. Όσο και να πληρώνουμε ένα εισιτήριο, δεν είναι κανένας υποχρεωμένος να λειτουργεί ως υπηρέτης μας. Δεν είναι κανείς υποχρεωμένος να μας πάρει από το χέρι και να μας υποδείξει την θέση μας. Και κυρίως, δεν είναι κανένας υποχρεωμένος να μας ανέχεται να οργώνουμε την αίθουσα και να κόβουμε βόλτες αποσπώντας την προσοχή των υπολοίπων θεατών.
Και έτσι, για να επιστρέψουμε στα ωραία της βραδιάς, οι The Italian Tenors προσέφεραν ένα θέαμα που ξεπέρασε κάθε προσδοκία. Κατάφεραν να αλλάξουν την ιστορία τραγουδιών, να φέρουν έναν αέρα γιορτής και να μας κάνουν να περιμένουμε την επιστροφή τους με κάθε ευκαιρία.
mylibrodoro.com 