Οργή και περηφάνια 25 χρόνια μετά!

Αγαπημένη Οριάνα,

πάνε 25 χρόνια από τότε που γεμάτη οργή έσπασες την σιωπή σου για να γράψεις για όσα συνέβησαν. Για να γράψεις για τα όσα είδες να σου χτυπούν την πόρτα από το παρελθόν και να περιγράψεις τα όσα δεν έζησες και σε φρίκαραν στην νέα αυτή εκδοχή της τρομοκρατίας. 

Πάνε 25 χρόνια, που η γη δεν έπαψε να βράζει σε έναν πυρετό εμπόλεμο για εδάφη και ορυκτά που καθορίζουν την καθημερινότητά μας. Θυμάμαι να σε βλέπω σε μια φωτογραφία να τρέχεις πάνω σε μια γέφυρα στο Βιετνάμ που βρισκόσουν για να δώσεις ένα χάδι σε μια μάνα που έχασε το παιδί της από πυροβολισμό των Βιετκόνγκ. Και μόλις εχθές, μάνες εκατοντάδων παιδιών θρήνησαν τις κόρες που χάθηκαν από τον βομβαρδισμό σε ένα σχολείο. 

Μίσησες τον πόνο που φέρνει η τρομοκρατία στο όνομα ενός θεού που δεν κατάφερε να δείξει την ανθρωπιά που θα μοιράσει την ειρήνη στον κόσμο. Και τελικά, τα έβαλες με ένα έθνος που υιοθέτησε τον πιο σκληρό θεό, τον έκανε αφέντη και στο όνομα αυτού θυσίασε πλήθος κόσμου, επιδιδόμενο σε έναν ανταρτοπόλεμο που δεν θα κοπάσει και θα αναζωπυρωθεί φέρνοντας στην επιφάνεια τα όσα ο κόσμος μας προσπαθεί να κρύψει κάτω από χαλιά ανατολής και βαριά μετάξια. 

Ξέρω καλά, ότι δεν μίσησες ποτέ τους ανθρώπους, αλλά την θρησκεία που όπλισε τα χέρια τους και τους αφέντες που έδωσαν τις εντολές. Μα δες τι γίνεται τώρα, σε μια εποχή που ο ανθρωπισμός καταφέρνει να ντύσει κάθε κίνηση, που η ενσυναίσθηση είναι η πιο πολυφορεμένη λέξη που καθορίζει τα όσα πράττουμε. Σκοτώνουν έναν αρχηγό κράτους, και στοχεύουν στο να εξολοθρεύσουν κάθε διάδοχο. Ακόμη και αν αυτός ο διάδοχος είναι μόλις 14 μηνών και ακόμη δεν έχει καταλάβει ότι ο πόλεμος είναι προϊόν ανθρώπινο και μπορεί να αλλάξει. Γιατί, στους 14 αυτούς μήνες ζωής η ελπίδα ήταν γένους θηλυκού και η καθαρότητα στο βλέμμα δεν κατάφερε να κρυφτεί πίσω από κανένα χιτζάπ, ούτε έσκυψε το κεφάλι σε κάποιον Αλάχ.

Οριάνα, πριν από 25 χρόνια έγραφες με οργή και περηφάνια για όσα είδες να φέρνει στο παρόν ένας πόλεμος άνισος. Σήμερα, βλέπουμε εμείς με τα δικά μας μάτια πώς η ιστορία εκδικείται ακόμη αυτούς που θέλησαν να χαράξουν την δική τους ιστορία κόντρα στα δυτικά πρότυπα, μαχόμενοι με γνώμονα τα όσα ένας προφήτης τους επέβαλε. 

Γράφοντας αυτό το κείμενο, δεν μπορώ να βγάλω από το μυαλό μου την εικόνα της ματωμένης τσάντας που θα πήγαινε σχολείο και θα επέστρεφε σπίτι. Γράφοντας τις λέξεις αυτές, δεν μπορώ να μην σκεφτώ την ψυχρότητα με την οποία βλέπω να στήνονται μηχανισμοί που θα περισώσουν τον έναν λαό και ταυτόχρονα θα καταδικάσουν τον άλλον σε αφανισμό. Μηνύματα που καλούν κόσμο σε καταφύγια, πριν ξεκινήσουν οι βομβαρδισμοί και μάνες που χάνουν τις κόρες τους που έστειλαν σε ένα σχολείο που θα μπορούσε να αλλάξει το μέλλον. 

 Έγραφες τότε ότι «μάρτυρες είναι οι εργαζόμενοι των δύο πύργων». Σήμερα ποιοι θα μπορούσαν να είναι οι μάρτυρες αυτής της κατάστασης. Πού ακούστηκε, στο τώρα να βομβαρδίζονται σχολεία και νοσοκομεία, να θρηνούμε αρρώστους και παιδιά, μόνο και μόνο γιατί αυτά μπορούμε να κάνουμε για να πυροδοτήσουμε περήφανα την οργή αυτού που θα αντεπιτεθεί και θα νομιμοποιήσει τις πράξεις μας; 

Πριν από 25 χρόνια, συντασσόμασταν όλοι ενάντια στην τρομοκρατία ενός Αραφάτ που μίσησε την Δύση και προσπάθησε να δείξει την δύναμή του με μια επίθεση. Το Ινσαλάχ έγινε το μότο για την ντροπή και την απέχθεια στο ισλάμ των τρομοκρατών και των Χομεϊνί και Χαμεϊνί που σήμερα θα κληθούν να υπερασπιστούν μια δική τους πατρίδα ενάντια στην Δύση. Και θα το κάνουν με τον μόνο τρόπο που ξέρουν. Με όπλα, αεροπλάνα, πυραύλους και βόμβες. Με αποδέκτες, αθώους, μιας και αυτοί είναι που βρίσκονται στα μέρη που θα χτυπηθούν και θα ματώσουν πρώτα. Και οι ήρωες του σήμερα θα είναι μαθήτριες, άρρωστοι, γείτονες και εγγόνια, που για κακή τους τύχη έχουν το λάθος επώνυμο να τους ακολουθεί σε ένα δέντρο γενεαλογικό που πρέπει να ξεριζωθεί από τον κόσμο αυτό. 

Ξέρεις Οριάνα, δεν ένιωσες μόνο εσύ την θλίψη τότε. Μα την ίδια θλίψη νιώθουμε όλοι οι άνθρωποι, κάθε φορά βλέπουμε στις οθόνες μας, χωρίς ήχο, μια έκρηξη να ανοίγεται στον ουρανό σαν μανιτάρι κουβαλώντας σκόνες και χαλάσματα. Είτε αυτή είναι στην Ουκρανία, είτε στον Λίβανο, είτε στο Ιράν. Οι δίδυμοι πύργοι του σήμερα, δεν στεγάζουν γραφεία και δεν φιλοξενούν ανθρώπους που θα πηδήξουν από τα παράθυρα για την σωτηρία. Είναι απλά οικοδομικά τετράγωνα που θα καταστραφούν με το πάτημα ενός μόνο κουμπιού. Είναι άνθρωποι που θα δουν τον θάνατο να τους χαιρετάει από την πάλαι ποτέ Ριβιέρα και θα συναντήσουν έναν προφήτη να καρτερεί στου παράδεισου την πύλη. Και είναι οι άνθρωποι, που τρέμουν για το αύριο και ζουν στην αναμονή του μεταξύ. Μεταξύ ζωής και μη ζωής. Μεταξύ ειρήνης και μη επανδρωμένων ιπτάμενων οχημάτων. Στην αναμονή του τέλους και στην επανάληψη της φρίκης του πολέμου. 

Και σε αυτό το μεταξύ, θα πρέπει κανείς να μετρηθεί για άνθρωπος και να σταθεί στο πλευρό της ιστορίας. Όχι με οργή, αλλά με περηφάνεια που κατάφερε να πει τα όσα ήθελε να εκφράσει. Γιατί οι σιωπές σπάνε, και όταν συμβαίνει αυτό, η ανθρώπινη έκρηξη είναι πολύ πιο ισχυρή από κάθε βόμβα. 

(Στην Μαριάννα και την Μαρία από τον Λίβανο που μου περιέγραψαν την φρίκη του πολέμου σε ένα καφέ στην Περούτζα. Με την ελπίδα να κερδίσει η ζωή!)