Πόσο δύσκολο να γράφει κανείς ένα κείμενο για μια παράσταση που ακόμη βράζει μέσα του. Να περιγράψει σκηνές, υποκριτική, ανθρώπους που έδωσαν εαυτ@ για να καταφέρουν να σταθούν στην σκηνή απέναντί μας και να μας καθηλώσουν σε ένα ταξίδι μεταξύ μουσικής και πρόζας, που μας έθεσαν προ των ευθυνών μας σε μια ζωή που ξετυλίγεται… Συνέχισε να διαβάζεις Όταν μια «Απλή μετάβαση» έχει ανάγκη την επιστροφή!
Συντάκτης: Αριστείδης Καρεμφύλλης
Πέμπτη, Μεγάλη!
Στο σπίτι με το καφασωτό στην ξύλινη πόρτα φέτος δεν κρέμασαν κόκκινο πανί. Στην αυλή, δεν μύρισε το ξύδι από την μπογιά και κανείς δεν έφερε αυγά μαζεμένα σε καλάθια, καθαρά και άσπρα για να βαφτούν στο χρώμα της θυσίας. Στο σπίτι αυτό, επικρατούσε μια σιγή. Πένθιμη. Που την τάραζε μόνο ένας ρυθμικός ήχος από… Συνέχισε να διαβάζεις Πέμπτη, Μεγάλη!
«96%» και μια παράσταση γροθιά σε μια πολυπολιτισμική ευημερία!
Τον τελευταίο καιρό έχουμε εθιστεί στο να παρακολουθούμε δραματοποιημένα ντοκιμαντέρ για τους τελείως λάθους λόγους. Μας είναι γνώριμο, το να μπλέκουμε την μυθοπλασία με την ιστορική αλήθεια, να χαιρόμαστε για τους θριάμβους μας, να περηφανευόμαστε για την εθνική μας υπεροχή και να κατηγορούμε όλους αυτούς τους ξένους που μας μισούν και καταφέρνουν να διαστρεβλώσουν την… Συνέχισε να διαβάζεις «96%» και μια παράσταση γροθιά σε μια πολυπολιτισμική ευημερία!
Συζητώντας με τον Βασίλη Καλφάκη!
Τα χρόνια που μεσολάβησαν μας έφεραν αντιμέτωπους με καταστάσεις που πολλές φορές φλέρταραν με την υπομονή και την ανοχή μας. Ήρθαμε αντιμέτωποι με την καταδυνάστευση της ανθρωπότητας, την συγκάλυψη και εντέλει τον άτυπο πόλεμο με την τέχνη και τους εκπροσώπους της. Και κάπως έτσι, οι άνθρωποι της τέχνης οπλίστηκαν. Μην παρεξηγηθώ. Δεν πήραν τουφέκια και… Συνέχισε να διαβάζεις Συζητώντας με τον Βασίλη Καλφάκη!
Συνομιλώντας με τον Σωτήρη Ρουμελιώτη!
Είναι αστείο αν αναλογιστεί κανείς πώς πολλές φορές, ανθρώπους που έχουμε χρόνια στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, δεν τους έχουμε πει ποτέ ούτε μια καλημέρα στον δρόμο. Δεν ξέρουμε πώς μοιάζουν πέραν της φωτογραφίας που βλέπουμε, πώς κινούνται, πώς εκφράζονται, πώς δημιουργούν. Μια τέτοια περίπτωση ήταν και για εμένα ο Σωτήρης Ρουμελιώτης. Χρόνια πολλά γνωστός μου-άγνωστος,… Συνέχισε να διαβάζεις Συνομιλώντας με τον Σωτήρη Ρουμελιώτη!
Μια καρδερίνα που πήρε Pulitzer!
Δύσκολο πράγμα να σχολιάζεις έργα που έχουν βραβευθεί από τους πιο καταξιωμένους φορείς και φέρουν στάμπα βαριά των διακρίσεών τους. Μια τέτοια περίπτωση, ακόμη πιο βαριά και ογκώδης ήταν η καρδερίνα της Donna Tartt. Ένα βιβλίο που όποιος καταφέρει να το διαβάσει θα παλέψει με πολλούς δαίμονες και θα αναμετρηθεί με τις αναγνωστικές του αντοχές!… Συνέχισε να διαβάζεις Μια καρδερίνα που πήρε Pulitzer!
Για ένα Μακαρίτη στο θέατρο Τ!
Πριν λίγες μέρες έπεσε στην αντίληψή μου το ανέβασμα της παράστασης ο Μακαρίτης Ματτία Πασκάλ, σε σκηνοθεσία του ταλαντούχου -και πολλά υποσχόμενου- Σωτήρη Ρουμελιώτη και διασκευή του ίδιου και της Γλυκερίας Καλαϊτζή. Και τελεσίδικα, μαζευτήκαμε μια παρέα και κατηφορίσαμε την Φλέμινγκ, μέχρι να φτάσουμε στην είσοδο του θεάτρου και να χαθούμε για ένα δίωρο στον… Συνέχισε να διαβάζεις Για ένα Μακαρίτη στο θέατρο Τ!
Μια βραδιά γεμάτη ηλίθιους, στο θέατρο Αθήναιον!
Σε μια Θεσσαλονίκη που παραλύει από κάθε άποψη, με τα νεύρα των κατοίκων, περιοίκων και επισκεπτών να δοκιμάζονται σε ένα κρεσέντο αντοχής και υπομονής, οι κοιτίδες γέλιου είναι επιβεβλημένες για να καταφέρουμε να αντέξουμε την μαυρίλα που σέρνεται πάνω από τα μεγαλεπήβολα σχέδια που πλανώνται πάνω από την πόλη. Μια τέτοια κοιτίδα στήσανε τα παιδιά… Συνέχισε να διαβάζεις Μια βραδιά γεμάτη ηλίθιους, στο θέατρο Αθήναιον!
Στον «Άδειο τόπο» του Γιάννη Νικολούδη!
Κάποια χρόνια πριν ένας άλλος Γιάννης (ο Φαρσάρης) μου είχε συστήσει την περίπτωση του Γιάννη Νικολούδη, στέλνοντάς μου το Άμοιρο παιδί με το μήνυμα "διάβασέ το, θα σου αρέσει" Και εγώ το διάβασα και όντως μου άρεσε. Η αμεσότητα σε αυτό το δυστοπικό περιβάλλον που έστησε γύρω από την ιστορία του ο Νικολούδης, ο τρόπος… Συνέχισε να διαβάζεις Στον «Άδειο τόπο» του Γιάννη Νικολούδη!
Από το Έρεμπρο στην Αλεξάνδρας και από εκεί στην Ελευσίνα!
Όσοι με ξέρετε, ήδη από την τίτλο, έχετε καταλάβει ότι στις γραμμές αυτές έχει επιστρέψει κυρίαρχος ο Βαγγέλης Γιαννίσης και το αστυνομικό του δαιμόνιο. Και δεν μπορώ να κρύψω την χαρά μου που αυτή την φορά κατάφερα να πλανηθώ σε δρόμους γνώριμους και που μπορούσα να προφέρω γιατί με τα προηγούμενα στράβωνε το στόμα μου… Συνέχισε να διαβάζεις Από το Έρεμπρο στην Αλεξάνδρας και από εκεί στην Ελευσίνα!









