Η περίοδος την Γερμανικής κατοχής γέννησε πολλές ιστορίες που μπορούν να τροφοδοτήσουν τους συγγραφείς και με το πέπλο της μυθοπλασίας να στήσουν ένα πολύ αξιόλογο μυθιστόρημα, που ο αναγνώστης θα δυσκολευτεί να διαχωρίσει σε αυτό την αλήθεια από το φανταστικό. Μέχρι τώρα, σε μια προσπάθεια να ξορκίσουν τις κακές μνήμες, ίσως, δεν είχαμε τόσα πολλά… Συνέχισε να διαβάζεις «Ο Γερμανός Γιατρός» κι η Σόφη Θεοδώρου! →

Γενικότερα αποφεύγω ην ανάγνωση αστυνομικών μυθιστορημάτων μιας και πάντα καταλήγω να τρώω τα νύχια μου μέχρι να βρω τον δολοφόνο. Τις περισσότερες φορές απογοητεύομαι γιατί δεν τον βρίσκω και πάντα εκνευρίζομαι γιατί θεωρώ ότι ο δικός μου δολοφόνος είναι καλύτερος από  του συγγραφέα κι άλλα πολλά τέτοια που θα γέμιζαν άρθρα και κείμενα για χρόνια… Συνέχισε να διαβάζεις «Η σιωπηλή ασθενής» του Alex Michaelides! →

Έχουμε συνηθίσει να χωρίζουμε τα βιβλία σε κατηγορίες. Άλλο για τον χειμώνα, άλλο για το καλοκαίρι. Άλλο ανάλαφρο και άλλο βαρύ- εδώ μπορεί να υπάρχει μια βάση , αλλά και πάλι είναι τελείως υποκειμενική. Άλλο για άντρες κι άλλο για γυναίκες- εδώ κι αν δεν υπάρχει βάση.  Και κάπως έτσι, καταλήγουμε ότι γενικά υπάρχουν βιβλία… Συνέχισε να διαβάζεις «Η Νύχτα της Κασσιανής» και η Μαρία Ρουσάκη! →

Θυμάμαι εκείνες τις παλιές φωτογραφίες της γιαγιάς μου. Γυναίκες ασπρόμαυρες και με έναν επιβλητικό σινιόν να στήνεται περίτεχνα στο κεφάλι τους και να προσομοιάζει σαν να σβησμένο φωτοστέφανο στις ασπρόμαυρες φωτογραφίες με τις σκουριασμένες βούλες. Πόσο πόνο αυτές οι γυναίκες και πόσα βάσανα κρυμμένα. Πλάι σε αυτές τις γυναίκες, στέκουν άντρες, με βλέμμα παγωμένο. Όχι… Συνέχισε να διαβάζεις Το παλτό, ο Βασίλης και η Ρέα. →

Για να ξεκινήσω να διαβάζω ια σειρά μυθιστορημάτων πρέπει μέσα σε αυτά να εντοπίσω κάτι το αξιοσημείωτο. Κάτι το εξαιρετικά ενδιαφέρον που θα μου κεντρίσει την περιέργεια για να δω τι συμβαίνει παρακάτω.  Θα πρέπει να αγγίζει τόσο προσεκτικά την ζωή και την καθημερινότητα των ηρώων της ιστορίας, ώστε να πω, χαλάλι ο κόπος, ο… Συνέχισε να διαβάζεις «Άνθρωποι από Στάχτη» κι η Πασχαλία Τραυλού. →

Είναι βιβλία που ξεκινάς να τα διαβάζεις και νιώθεις από πριν ότι ξέρεις σχεδόν τα πάντα για όσα πρόκειται να συμβούν στις επόμενες σελίδες. Είναι βιβλία, που από την αρχή ξέρεις ότι ο βασικός ήρωας, που τόσο αγαπάς, πεθαίνει στο τέλος και εσύ βρίσκεσαι έρμαιο της απογοήτευσης. Είναι βιβλία, που θέλεις τόσο πολύ να διαβάσεις… Συνέχισε να διαβάζεις Άλμπερτ Αϊνστάιν, αυτός ο υπέροχος άνθρωπος! →

Τεράστια η ευθύνη του συγγραφέα. Ακόμη πιο τεράστια του γραφιά, που τον τιμά μια Ακαδημία ολόκληρη. Πρέπει να επιδείξει ήθος. Να σεβαστεί ανθρώπους και πολιτισμούς. Να αγαπήσει την ιστορία του και να το δείξει. Να μην το κάνει για το βραβείο. Να γράψει για τον δικό του έρωτα, που δεν βρίσκει πρόσωπο να παρουσιαστεί και… Συνέχισε να διαβάζεις Για μια «Αχνή Θέα των Λόφων»! →

Πολύ συχνά στις μέρες μας ακούμε για ένδεια της εγχώριας λογοτεχνικής παραγωγής. Για βιβλία ευτελή, που γράφονται και διεκδικούν θέσεις εφήμερες στα ράφια μας και πολύ περισσότερο στην μνήμη μας ως αναγνώστες. Είναι τα βιβλία που δεν μπορούν να θέσουν μια αμφιβολία, να κεντρίσουν τον νου για μια πνευματική διεργασία, πέραν του ποιος αγαπάει ποιον… Συνέχισε να διαβάζεις «Τα Ούγγρικα ψάρια» και ο Γιάννης Πλιώτας! →

Ας ταξιδέψουμε για λίγες ώρες μέχρι το Μπρίστολ. Και συγκεκριμένα, ένα βροχερό απόγευμα που έχει όλα τα βρετανικά χαρακτηριστικά. Σε ένα στενό δρόμο, περιστοιχισμένο με συγκροτήματα διαμερισμάτων. Από εκείνα τα ομοιόμορφα, με τους κήπους και τα περιποιημένα αποθηκάκια σε αυτούς. Εκεί, έμενε μια οικογένεια, μονογονεϊκή. Η Τζένα επιστρέφει με τον γιο της από το σχολείο,… Συνέχισε να διαβάζεις Τι έγινε όταν «Σ’ άφησα»; →