Κάθε χρόνο, τέτοια μέρα. Σύννεφα πάλι στον ουρανό. Χωρίς αέρα. Χωρίς πνοή για όνειρα δεμένα σε πολύχρωμες κατασκευές. Αβέβαιη η απογείωση και στην γωνία καραδοκεί η απογοήτευση. Αυτή, για όσες προσπάθειες δεν βρήκαν την ανάσα εκείνη που θα φούσκωνε την χαρτονένια επιφάνειά τους και θα τις έστελνε ψηλά να βρουν ψυχές που δεν περπατούν πια… Συνέχισε να διαβάζεις Χαρταετοί, που δεν πετούν πια!
mylibrodoro.com 